Reprezentacja Polski w futsalu mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reprezentacja Polski w futsalu
Przydomek Biało-Czerwoni
Orły
Związek PZPN
Trener Polska Błażej Korczyński
(od 25.10.2017)
Skrót FIFA POL
Ranking FIFA 30[1]
Zawodnicy
Kapitan Marcin Mikołajewicz
Najwięcej występów Krzysztof Kuchciak
(107 A)[2]
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Wspólnota Niepodległych Państw WNP 7−7 (4−3) Polska Polska
(Burjassot, 21.04.1992)
Najwyższe zwycięstwo
Polska Polska 16−0 (7−0) Anglia 
(Krosno, 23.10.2006)[3]
Najwyższa porażka
 Rosja 10−1 Polska Polska
(Moskwa, 06.02.2003)
Polska Polska 2−11 Włochy 
(Sarajewo, 30.01.2004)
Strona internetowa

Reprezentacja Polski w futsalu – zespół piłkarski, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Nożnej (Grupa ds. Futsalu, działająca w ramach Komisji ds. Futsalu i Piłki Plażowej PZPN)[4].

Aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

Kadra powołana na Mistrzostwa Europy 2018[5][6].

Numer Zawodnik Data urodzenia Klub
Bramkarze
1. Michał Kałuża 24 kwietnia 1992 Rekord Bielsko-Biała
12. Michał Widuch 11 kwietnia 1992 Piast Gliwice
Zawodnicy z pola
2. Michał Kubik 7 maja 1990 Rekord Bielsko-Biała
3. Przemysław Dewucki 3 września 1988 Piast Gliwice
4. Mateusz Cyman 10 października 1991 FC Toruń
5. Robert Gładczak 10 kwietnia 1988 Clearex Chorzów
6. Maciej Mizgajski 16 stycznia 1988 Clearex Chorzów
7. Mikołaj Zastawnik 2 września 1996 Clearex Chorzów
8. Dominik Solecki 17 lipca 1990 Red Dragons Pniewy
9. Tomasz Lutecki 1 września 1991 Piast Gliwice
10. Marcin Mikołajewicz (kapitan) 22 października 1982 FC Toruń
11. Artur Popławski 4 października 1988 Rekord Bielsko-Biała
13. Tomasz Kriezel 29 sierpnia 1993 FC Toruń
15. Sebastian Wojciechowski 17 stycznia 1988 Red Devils Chojnice
Selekcjoner: Polska Błażej Korczyński

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1991 roku powołano – działającą w ramach Polskiego Związku Piłki Nożnej – Komisję ds. Futsalu (wówczas pod nazwą Komisja Mini Piłki Nożnej)[7]. Pod koniec tego samego roku do Polskiego Związku Piłki Nożnej trafiło zaproszenie na jeden z eliminacyjnych turniejów 2. Mistrzostw Świata, organizowanych przez FIFA. To wydarzenie stało się impulsem do utworzenia – w styczniu 1992 roku – futsalowej reprezentacji Polski, bowiem piłkarska centrala podjęła decyzję o przystąpieniu biało-czerwonych do walki o mundial. Funkcję selekcjonera powierzono Krzysztofowi Sobieskiemu, który pod koniec kariery zawodniczej poznał tajniki halowego futbolu w Stanach Zjednoczonych. Ostatecznie do boju o MŚ 1992 stanęło 10 reprezentacji europejskich, które podzielono na dwie 5-drużynowe grupy. Pierwsza grupa rozgrywała turniej eliminacyjny w Catanii, zaś druga w kwietniu 1992 roku w Walencji. Polacy trafili do drugiej z nich, a ich rywalami zostały reprezentacje Czechosłowacji, Hiszpanii, Węgier i Wspólnoty Niepodległych Państw. Według ówcześnie obowiązujących przepisów FIFA, krajowe reprezentacje w tej odmianie futbolu musiały składać się z piłkarzy amatorów niezgłoszonych z żadnym klubie zawodowym 11-osobowej piłki nożnej.

Po kilku tygodniach organizacyjno-sportowych przygotowań powołano drużynę, która miała powalczyć o dobry wynik w debiutanckiej imprezie. Z uwagi na brak wolnych terminów, przed wylotem do Hiszpanii nie zdążono rozegrać ani jednego oficjalnego meczu, więc pierwsze spotkanie międzypaństwowe reprezentacja rozegrała już podczas wspomnianego turnieju kwalifikacyjnego – 21 kwietnia 1992 w Burjassot koło Walencji – przeciwko Wspólnocie Niepodległych Państw remisując 7−7 (3−4), zaś pierwszego w dziejach gola zdobył dla niej Artur Załęcki (gracz Vulcana Warszawa). W swym drugim pojedynku – rozegranym 22 kwietnia 1992 w Riba-roja de Túria – narodowa reprezentacja odniosła swe pierwsze zwycięstwo, pokonując 3−2 (3−1) wspólną reprezentację Czech i Słowacji. Po remisie 3−3 (1−1) z Węgrami (23 kwietnia 1992 w Burjassot) uzyskała ona awans do zaplanowanego w Hongkongu turnieju finałowego, zaś na koniec uległa (25 kwietnia 1992 w Burjassot) gospodarzom 1−7 (1−3), zajmując tym samym 2. miejsce w końcowej tabeli (awans do MŚ uzyskały 3 czołowe ekipy: Hiszpania, Polska i Wspólnota Niepodległych Państw)[8].

Latem 1992 roku obowiązki trenera reprezentacji przejął Andrzej Góral. Przygotowania do mundialu były bardzo krótkie, a najdłuższe zgrupowanie trwało 5 dni (dla porównania, zgrupowanie reprezentacji Hongkongu trwało około pół roku). W październiku 1992 roku biało-czerwoni po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowali się w kraju – podczas rozgrywanego we Władysławowie (Cetniewie) towarzyskiego turnieju o Puchar Interbanku (ówczesnego głównego sponsora reprezentacji) – pokonując w inauguracyjnym spotkaniu Łotwę 10−2 (8−0), następnie ulegając Czechom 0−1 (0−0) i pokonując Rosję 9−2 (3−2). Powołania do 12-osobowej kadry na MŚ całkowicie uwzględniały wytyczne FIFA, bowiem trener Andrzej Góral wybrał najprawdziwszych amatorów, grających na co dzień najwyżej w ówczesnej III lidze. Nie było to oczywistością w przypadku paru innych zakwalifikowanych do mistrzostw drużyn. Funkcję kapitana powierzono Józefowi Żymańczykowi, zaś ewenementem na skalę światową był Piotr Przychodzeń, który nigdy nie grał – ani nawet nie trenował – w drużynie tradycyjnego futbolu, zaś w kadrze futsalowej rozegrał wszystkie spotkania od pierwszego z reprezentacją Wspólnoty Niepodległych Państw, a następnie wszystkie na MŚ. W azjatyckim turnieju Polacy pewnie przeszli I fazę (I rundę grupową). 15 listopada 1992, na inaugurację, będącą zarazem meczem otwarcia mistrzostw pokonali gospodarzy 4−2 (2−1)[9], a następnie – dwa dni później – Nigerię 5−4 (3−1)[10], co dało awans do II rundy grupowej, stanowiącej ćwierćfinały. W ostatnim spotkaniu I etapu ulegli 2−3 (2−3) Argentynie[11] co spowodowało, że w końcowej tabeli grupy A zajęli 2. miejsce. W II fazie przegrali wszystkie 3 pojedynki: 0−2 (0−0) z Iranem, 1−4 (0−3) z Belgią i 3−7 (1−5) z Hiszpanią.

Niespodziewanie dobry występ w MŚ doprowadził na przełomie 1992 i 1993 roku do poważnych zmian organizacyjnych rodzimego futsalu, czego skutkiem było przekształcenie Wydziału Piłki Nożnej Pięcioosobowej PZPN w – dysponujące znacznie większą autonomią – Polskie Towarzystwo Piłki Nożnej Pięcioosobowej, ściśle ze związkiem współpracujące (które podpisało również umowę o współpracy z TKKF oraz Polską Partią Przyjaciół Piwa). Pojawiło się kilku mniejszych sponsorów z całej Polski. Na początku stycznia 1993 roku pracę z reprezentacją rozpoczął Janusz Kupcewicz (wcześniej asystent Andrzeja Górala), z którym wiązano spore nadzieje. Przyjęto długofalową strategię działania, polegającą na stopniowym wprowadzaniu do kadry licznej grupy młodych zawodników, którzy mieli korzystać z wiedzy i autorytetu medalisty MŚ 1982 oraz doświadczeń starszych graczy, a za główny cel obrano awans do "eksperymentalnych" Mistrzostw Europy 1996, dający jednocześnie kwalifikację do Mistrzostw Świata 1996. Sprzyjał temu terminarz, bowiem do października 1995 roku nie zaplanowano żadnych meczów o stawkę. Jednak pod wodzą Janusza Kupcewicza reprezentacja Polski rozegrała jedynie 5 spotkań towarzyskich, z których na uwagę zasługują: zwycięstwo 8−2 nad Słowacją w Gliwicach oraz wyjazdowe porażki 0−6 i 2−5 z Czechami).

W styczniu 1994 roku – jak się okazało na zaledwie 3 miesiące – reprezentację objął Michał Globisz (wcześniej asystent Janusza Kupcewicza), z którą oprócz 4 meczów towarzyskich (m.in. przegrane 4−9 i 4−7 z Holandią) wziął udział w – rozegranym w marcu w Mediolanie – silnie obsadzonym Turnieju FIFA. W międzyczasie kadra straciła głównego sponsora – Interbank. Jesienią 1994 roku obowiązki selekcjonera powierzono Romanowi Sowińskiemu, który – jak do tej pory – okazał się być najdłużej pracującym na tym stanowisku trenerem. Znacząco odmłodził on zespół narodowy i od początku przyjął strategię gry przeciw możliwie jak najsilniejszym rywalom, by podnosić poziom gry poprzez podpatrywanie najlepszych "w praniu". Dlatego pierwsze spotkania pod opieką Romana Sowińskiego to głównie porażki, w tym jedna wysoka 4−11 (2−4) w Eger z Węgrami. Brakiem awansu zakończył się również turniej eliminacyjny do Mistrzostw Europy 1996, przeprowadzony w dniach 24-29 października 1995 w Holandii. W gronie 6 drużyn reprezentacja Polski zajęła zaledwie 4. miejsce[12], ulegając 4:6 Azerbejdżanowi, 1:2 Holandii i 4:7 Chorwacji, remisując 0:0 ze Słowacją i pokonując 3:1 Czechów.

Do połowy listopada 1998 reprezentacja Polski rozgrywała wyłącznie mecze towarzyskie, przygotowujące do eliminacji Mistrzostw Europy 1999, z których na uwagę zasługuje zwycięstwo 7:1 (2:1) nad Holandią w Legnicy w dniu Narodowego Święta Niepodległości roku 1997. Turniej kwalifikacyjny do ME 1999 z udziałem Polaków odbył się w Dubrowniku w dniach 18-21 listopada 1998 z udziałem 4 zespołów. "Biało-czerwoni", zajęli w nim 2. miejsce i po raz kolejny nie wywalczyli promocji do finałów ME (wygrana 13:5 nad Słowacją oraz remisy 7:7 z Chorwacją i 3:3 z Andorą)[13]. W październiku 2000 roku - po wygraniu turnieju eliminacyjnego w Zabrzu (m.in. ogranie 3:0 Portugalii)[14] - "biało-czerwoni" po raz pierwszy w historii uzyskali awans do Mistrzostw Europy. Na turnieju finałowym w 2001 przegrali wszystkie trzy spotkania grupowe, ostatecznie zajmując 8. miejsce[2]. W 2003 roku została powołana reprezentacja U-21, a w 2010 roku – reprezentacja U-19.

Lista meczów[edytuj | edytuj kod]

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

Lista wszystkich selekcjonerów reprezentacji Polski w futsalu[15].

Imię i nazwisko Okres pracy
Polska Krzysztof Sobieski 1992
Polska Andrzej Góral 1992
Polska Janusz Kupcewicz 1993–1994
Polska Michał Globisz 1994–1995
Polska Roman Sowiński 1995–2001
Polska Leszek Latacz 2001–2002
Polska Marek Bęben 2002–2004
Polska Stanisław Kwiatkowski 2004
Polska Władysław Łach 2004
Polska Mirosław Nowicki 2005
Polska Tomasz Aftański 2005–2007
Polska Leszek Latacz 2007–2008
Polska Andrzej Bianga 2008
Polska Tadeusz Wolny 2008–2009
Polska Gerard Juszczak 2009
Czechy Vlastimil Bartošek 22.09.2009–25.10.2012
Polska Klaudiusz Hirsch 19.11.2012–17.04.2013
Włochy Andrea Bucciol 22.05.2013–31.07.2015
Polska Andrzej Bianga 06.08.2015–25.10.2017
Polska Błażej Korczyński 25.10.2017–

Rozgrywki międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Gospodarz – Rok Wynik M Z R P BZ BS
 Hongkong1992 8. miejsce 6 2 0 4 15 22
 Hiszpania1996 Nie zakwalifikowała się
 Gwatemala2000 Nie zakwalifikowała się
 Chińskie Tajpej2004 Nie zakwalifikowała się
 Brazylia2008 Nie zakwalifikowała się
 Tajlandia2012 Nie zakwalifikowała się
 Kolumbia2016 Nie zakwalifikowała się
Razem 1 z 7 turniejów 6 2 0 4 15 22

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Gospodarz – Rok Wynik M Z R P BZ BS
 Hiszpania1996 Nie zakwalifikowała się
 Hiszpania1999 Nie zakwalifikowała się
 Rosja2001 8. miejsce 3 0 0 3 6 18
 Włochy2003 Nie zakwalifikowała się
 Czechy2005 Nie zakwalifikowała się
 Portugalia2007 Nie zakwalifikowała się
 Węgry2010 Nie zakwalifikowała się
 Chorwacja2012 Nie zakwalifikowała się
 Belgia2014 Nie zakwalifikowała się
 Serbia2016 Nie zakwalifikowała się
Razem 1 z 10 turniejów 3 0 0 3 6 18

Turnieje towarzyskie[edytuj | edytuj kod]

Historyczne mecze[edytuj | edytuj kod]

Debiut

  • Burjassot (Hiszpania), 21 kwietnia 1992 Wspólnota Niepodległych Państw WNP 7−7 Polska Polska (eMŚ)
    • Skład Polski: K. Kucharski, Derda, Ćwik, Żymańczyk, Przychodzeń, Mikołajewski, Załęcki, Antos, Lipka, Pawela

Najwyższe zwycięstwo reprezentacji Polski

  • Krosno, 23 października 2006 Polska Polska 16−0 Anglia  (towarzyski)

Najwyższa porażka reprezentacji Polski

Pierwsze zwycięstwo

Pierwszy mecz eliminacyjny do mistrzostw świata

Pierwszy mecz na mistrzostwach świata

Pierwszy mecz eliminacyjny do mistrzostw Europy

Pierwszy mecz na mistrzostwach Europy

Bilans meczów z innymi reprezentacjami[edytuj | edytuj kod]

  • Stan na 10 maja 2014
Rywale Zwycięstwa Remisy Porażki Razem
 Anglia 6 0 0 6
 Andora 0 1 0 1
 Argentyna 0 0 1 1
 Azerbejdżan 1 0 2 3
 Białoruś 3 5 4 12
 Belgia 5 1 5 11
 Bośnia i Hercegowina 0 0 1 1
 Brazylia 0 0 4 4
 Bułgaria 1 0 0 1
 Chorwacja 0 2 4 6
 Cypr 6 1 0 7
 Czechy/ Czechosłowacja 9 3 12 24
 Egipt 1 0 1 2
 Finlandia 1 0 1 2
 Francja 2 0 2 4
 Gibraltar 1 0 0 1
 Grecja 3 0 1 4
 Hongkong 1 0 0 1
 Węgry 4 6 11 21
 Iran 0 0 1 1
 Izrael 1 0 0 1
 Włochy 1 2 13 16
 Japonia 1 0 0 1
 Łotwa 2 1 1 4
 Litwa 4 1 1 6
 Macedonia 6 2 1 9
 Malezja 1 0 0 1
 Mołdawia 6 2 1 9
 Czarnogóra 1 0 1 2
 Holandia 2 1 11 14
 Nigeria 1 0 0 1
 Norwegia 1 0 0 1
 Portugalia 1 0 10 11
 Rumunia 1 1 3 5
 Rosja/ WNP 1 1 7 9
 Serbia 0 1 5 6
 Słowacja 7 3 6 16
 Słowenia 1 2 3 6
 Hiszpania 0 0 7 7
 Turcja 2 0 0 2
 Ukraina 2 1 13 16
 Stany Zjednoczone 0 0 1 1
 Walia 1 0 0 1

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aktualny Światowy Ranking Futsalowy
  2. a b 17 lat temu, w zimnej Moskwie. Jedyne futsalowe Euro Polaków. sportowefakty.wp.pl, 2019-01-29. [dostęp 2019-01-29].
  3. Futsal: Polska 16-0 Anglia (pol.). 90minut.pl, 2006-10-23. [dostęp 2014-02-01].
  4. Skład osobowy Wydziałów i Komisji Polskiego Związku Piłki Nożnej (pol.). pzpn.pl, 2014-02-01. [dostęp 2014-02-01].
  5. Futsal: Powołania na Mistrzostwa Europy 2018, PZPN (Łączy nas piłka) [dostęp 2018-02-01] (pol.).
  6. Poland - Futsal Euro, uefa.com [dostęp 2018-02-01] (ang.).
  7. Historia/Futsal w Polsce (pol.). pzpn.pl, 2014-02-01. [dostęp 2014-02-01].
  8. European Qualifications for Futsal World Championship 1992 (ang.). rsssf.com, 2002-03-17. [dostęp 2014-02-01].
  9. Raport z meczu Hongkong – Polska (ang.). fifa.com. [dostęp 2014-02-01].
  10. Raport z meczu Polska – Nigeria (ang.). fifa.com. [dostęp 2014-02-01].
  11. Raport z meczu Polska – Argentyna (ang.). fifa.com. [dostęp 2014-02-01].
  12. History (Season 1995 – 1996) (ang.). uefa.com, 2009-11-23. [dostęp 2014-02-02].
  13. History (Season 1998 – 1999) (ang.). uefa.com, 2009-11-23. [dostęp 2014-02-02].
  14. European Futsal Championship 2001 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-30].
  15. Selekcjonerzy reprezentacji Polski w futsalu (pol.). pzpn.pl, 2013-05-22. [dostęp 2013-05-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]