Reprezentacja Polski w hokeju na lodzie mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska
Polska
Przydomek Biało-Czerwoni
Związek Polski Związek Hokeja na Lodzie
Menedżer generalny Andrzej Zabawa
Trener Jacek Płachta
Asystent trenera Torbjörn Johansson Szwecja
Stefan Lunner Szwecja
Skrót IIHF POL
Zawodnicy
Najwięcej występów Henryk Gruth (240)[1]
Najwięcej punktów Leszek Laszkiewicz (150)[2]
Najwięcej bramek Andrzej Zabawa (99)
Kit body vneckred bottomred.png
Stroje
domowe
Kit body vneckwhite bottomwhite.png
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Polska 1:13  Austria
(Davos, Szwajcaria; 10 stycznia 1926)
Najwyższe zwycięstwo
 Polska 21:1  Chiny
(Eindhoven, Holandia; 26 marca 1993)
Najwyższa porażka
 ZSRR 20:0  Polska
(Moskwa, ZSRR; 11 kwietnia 1973)
Medale
Mistrzostwa
Silver medal blank.svg 1929
Strona internetowa

Reprezentacja Polski w hokeju na lodzie mężczyzn – zespół hokeja na lodzie, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską, powoływany przez selekcjonera, w której występować mogą wszyscy zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Hokeja na Lodzie.

Historia[edytuj]

Po raz pierwszy seniorską reprezentację kraju powołano w 1925 roku, tuż po założeniu Polskiego Związku Hokeja na Lodzie (PZHL), a w jej skład weszli hokeiści AZS Warszawa i Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego[3]. Inauguracyjne, oficjalne spotkanie międzypaństwowe kadra narodowa rozegrała dnia 10 stycznia 1926 roku na Eissportstadion w Davos, przegrywając 1:13 mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Austrii. Dzień później, dnia 11 stycznia 1926 roku w tym szwajcarskim kurorcie, PZHL został przyjęty do Międzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie (wówczas LIHG, obecnie IIHF)[4], dzięki czemu reprezentacja mogła przystąpić do premierowej wielkiej imprezy międzynarodowej (10. edycji mistrzostw Europy, organizowanych w Davos). W swym inauguracyjnym pojedynku - rozegranym dnia 12 stycznia 1926 roku na Eissportstadion reprezentacja Polski uległa 1:2 reprezentacji Francji, a gola dla reprezentacji zdobył Tadeusz Adamowski[5]. Pierwsze w historii zwycięstwo reprezentacja Polski odniosła dnia 14 stycznia 1926 roku na Eissportstadion, wygrywając 3:1 z reprezentacją Włoch i ostatecznie zajęli 6. miejsce w turnieju[5]. W skład drużyny wchodzili: Edmund Czaplicki (bramkarz), Aleksander Kowalski, Lucjan Kulej, Tadeusz Adamowski, Kazimierz Żebrowski, Aleksander Tupalski, Włodzimierz Krygier, Aleksander Słuczanowski i Osiecimski.

Dwukrotnie Polska była organizatorem mistrzostw świata najwyższego szczebla: w 1931 w Krynicy-Zdroju (wówczas reprezentacja Polski zajęła najwyższe w historii 4 miejsce na MŚ) oraz w 1976 w Katowicach.

Podczas turnieju MŚ Polska przegrała z Kanadą 0:11, z Czechosłowacją 0:15[6], 2:7[7], pokonała RFN 5:3[8], uległa USA 1:6[9].

Ponadto Polska kilkakrotnie była gospodarzem mistrzostw drugiej klasy (w przeszłości Grupa B, następnie Dywizja I). W ostatnim czasie były to mistrzostwa I Dywizji 2009 w Toruniu i I Dywizji Grupy B 2012 (trzeci poziom) w Krynicy-Zdroju.

Najlepszy wynik podczas igrzysk olimpijskich to 4. miejsce na turnieju hokejowym podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1932 w Lake Placid. Był to jednak wynik najlepszy tylko formalnie, bo w turnieju wzięły udział jedynie 4 drużyny, a reprezentacja Polski przegrała wszystkie mecze i zajęła miejsce ostatnie. Najwyższe miejsca wywalczone to 6. pozycje uzyskane w 1972 r. w Sapporo i w 1976 r. w Innsbrucku (w igrzyskach tych walczyło po 12 zespołów). Po raz ostatni na igrzyskach olimpijskim Polska uczestniczyła w turnieju 1992 w Albertville[10].

Dnia 30 sierpnia 2012 roku selekcjonerem kadry został Rosjanin Igor Zacharkin, a konsultantem kadry jego rodak Wiaczesław Bykow. We wrześniu 2012 roku współpracownikiem do spraw bramkarzy został pierwotnie wybrany szwedzki trener Michael Lehner[11], jednak miesiąc później jego miejsce zajął Rosjanin Kiriłł Korieńkow[12]. W sierpniu 2014 selekcjonerem kadry został dotychczasowy asystent, Jacek Płachta, jego współpracownikiem Rosjanin Siergiej Puszkow (wkrótce zrezygnował[13]), a konsultantem pozostał Igor Zacharkin[14]. W 2014 asystentem selekcjonera Płachty został Szwed Torbjörn Johansson, trener w SMS Sosnowiec. W 2016 trenerem bramkarzy kadry został Szwed Stefan Lunner[15]

W 2012 roku w Polsce było zarejestrowanych 3192 hokeistów, w tym 465 zawodników w wieku seniorskim[16].

Podczas Mistrzostw Świata I Dywizji 2013 reprezentacja wystąpiła w strojach oznaczonych napisem "Polska" (dotychczas było to "Poland")[17].

Dnia 7 listopada 2014 roku podczas turnieju Euro Ice Hockey Challenge 2014/2015 w Budapeszcie reprezentacja Polski rozegrała według PZHL swój 1000. mecz w historii, pokonując reprezentację Włoch 3:2[18].

Udział w imprezach międzynarodowych[edytuj]

Reprezentacja Polski przed towarzyskim meczem z Węgrami (12.04.2006 w Sanoku).
Reprezentacja Polski przed towarzyskim meczem z Węgrami (Arena Sanok, 12.04.2006).
Reprezentacja Polski podczas turnieju preeliminacyjnego do Igrzysk Olimpijskich w Vancouver (Sanok, 2008).

Mistrzostwa Europy

  • 1926 – 6. miejsce
  • 1927 – 4. miejsce
  • 19292. miejsce (srebrny medal)
  • 1932rezygnacja z udziału

Zimowa Uniwersjada

  • 1993 – 5. miejsce
  • 1997 – 8. miejsce
  • 2001 – 6. miejsce

Igrzyska olimpijskie[edytuj]

Mistrzostwa świata[edytuj]

  • 1928* – 9. miejsce
  • 1930 – 5. miejsce
  • 1931 – 4. miejsce
  • 1932* – 4. miejsce
  • 1933 – 7. miejsce
  • 1934rezygnacja z udziału
  • 1935 – 10. miejsce[21]
  • 1936* – 9. miejsce
  • 1937 – 8. miejsce
  • 1938 – 7. miejsce
  • 1939 – 6. miejsce[22]
  • 1947 – 6. miejsce
  • 1948* – 7. miejsce
  • 1949rezygnacja z udziału
  • 1950rezygnacja z udziału
  • 1951rezygnacja z udziału
  • 1952 – 6. miejsce
  • 1953rezygnacja z udziału
  • 1954rezygnacja z udziału
  • 1955 – 7. miejsce
  • 1956* – 8. miejsce
  • 1957 – 6. miejsce
  • 1958 – 8. miejsce
  • 1959 – 11. miejsce: spadek
  • 1960* – rezygnacja z udziału[19]
  • 1961 – 13. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1962rezygnacja z udziału[23]
  • 1963 – 12. miejsce (4. w Grupie B)
  • 1964* – 9. miejsce (1. w Grupie B)
  • 1965 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1966 – 8. miejsce: spadek
  • 1967 – 9. miejsce (1. w Grupie B): brak awansu[24][20]
  • 1968* – rezygnacja z udziału[20]
  • 1969 – 8. miejsce (2. w Grupie B): awans
  • 1970 – 6. miejsce: spadek
  • 1971 – 8. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1972 – 7. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1973 – 5. miejsce
  • 1974 – 5. miejsce
  • 1975 – 5. miejsce
  • 1976 – 7. miejsce: spadek
  • 1977 – 10. miejsce (2. w Grupie B)[25]
  • 1978 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1979 – 8. miejsce: spadek
  • 1981 – 10. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1982 – 11. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1983 – 10. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1985 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1986 – 8. miejsce: spadek
  • 1987 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1989 – 8. miejsce: spadek
  • 1990 – 14. miejsce (6. w Grupie B)
  • 1991 – 12. miejsce (4. w Grupie B): awans
  • 1992 – 12. miejsce: spadek
  • 1993 – 14. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1994 – 15. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1995 – 15. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1996 – 17. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1997 – 17. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1998 – 23. miejsce (7. w Grupie B)
  • 1999 – 23. miejsce (7. w Grupie B)
  • 2000 – 20. miejsce (4. w Grupie B)
  • 2001 – 19. miejsce (1. w Dywizji I, Grupa A): awans
  • 2002 – 14. miejsce: spadek
  • 2003 – 19. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2004 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2005 – 19. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2006 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2007 – 20. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2008 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2009 – 23. miejsce (4. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2010 – 22. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2011 – 22. miejsce (4. w Dywizji I, Grupa B): spadek
  • 2012 – 24. miejsce (2. w Dywizji IB)
  • 2013 – 24. miejsce (2. w Dywizji IB)
  • 2014 – 23. miejsce (1. w Dywizji IB): awans
  • 2015 – 19. miejsce (3. w Dywizji IA)
  • 2016 – 19. miejsce (3. w Dywizji IA)

Selekcjonerzy[edytuj]

Rudolf Roháček (2006)
Wiktor Pysz (2010)

Ranking IIHF[edytuj]

Na podstawie materiału źródłowego[27].

Rok Miejsce Liczba punktów Zmiana
2003 19 2 550
2004 20 2 295 - 1
2005 21 2 085 - 1
2006 20 2 580 + 1
2007 20 2 395
2008 21 2 175 - 1
2009 22 1 940 - 1
2010 22 2 405
2011 23 2 215 - 1
2012 23 2 020
2013 23 1 835
2014 24 2 355 - 1
2015 22 2 275 +2
2016 20 2 175 +2

Bilans meczów[edytuj]

Statystyki reprezentantów[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Reprezentanci Polski w hokeju na lodzie.

Według danych PZHL. Stan na 26 kwietnia 2015.

Najwięcej meczów[edytuj]

  1. Henryk Gruth – 240 meczów
  2. Leszek Laszkiewicz – 216 meczów
  3. Damian Słaboń – 206 meczów
  4. Jerzy Potz – 191 meczów
  5. Sebastian Gonera – 188 meczów
  6. Michał Garbocz – 179 meczów
  7. Walenty Ziętara – 179 meczów
  8. Marek Cholewa – 169 meczów

Najwięcej goli[edytuj]

  1. Andrzej Zabawa – 99 goli
  2. Leszek Laszkiewicz – 89 goli
  3. Wiesław Jobczyk – 88 goli
  4. Walenty Ziętara – 70 goli
  5. Mieczysław Jaskierski – 59 goli

Najwięcej punktów[edytuj]

  1. Leszek Laszkiewicz – 150 punktów
  2. Henryk Gruth – 109 punktów

Inne informacje[edytuj]

  • Organizację mistrzostw świata grupy A w 1976 przyznano po raz drugi w historii Polsce (rozgrywano je w katowickim Spodku). 8 kwietnia 1976 – w inaugurującym całą imprezę spotkaniu – reprezentacja Polski pokonała 6:4 (2:0 3:2 1:2) faworyta turnieju ZSRR (wówczas 14-krotnego mistrza świata i 5-krotnego mistrza olimpijskiego). Gole dla Polaków zdobyli wówczas: Jaskierski (na 1:0), Nowiński (na 2:0), Jobczyk (na 3:1), Jaskierski (na 4:1) i ponownie Jobczyk (na 5:2 i 6:2). Do dnia dzisiejszego mecz ów powszechnie uznawany jest za najlepszy w dziejach polskiego hokeja na lodzie.

Sztab i kadra 2016[edytuj]

Kadra powołana na turniej mistrzostw świata Dywizji I Grupy A w Katowicach (23-29 kwietnia 2016)[28].

Sztab kadry:

Bramkarze:

Obrońcy:

Napastnicy:

Kadra powołana na turniej kwalifikacji do Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – Grupa D w Mińsku (1-4 września 2016)[29].

Sztab kadry:

Bramkarze:

Obrońcy:

Napastnicy:

Przypisy

  1. Oficjalne statystyki IIHF podają 292, jako liczbę oficjalnych spotkań międzypaństwowych rozegranych przez Henryka Grutha.
  2. nationalteamsoficehockey.com: Informacje o hokejowej reprezentacji Polski mężczyzn (ang.). [dostęp 2015-04-25].
  3. uhksmazowsze.pl: O hokeju (pol.). [dostęp 2015-04-22].
  4. iihf.com: Informacje o PZHL na oficjalnej stronie internetowej IIHF (ang.). [dostęp 2015-04-22].
  5. a b passionhockey.com: Championnats d'Europe 1926 (fr.). [dostęp 2015-04-25].
  6. Klęska „biało-czerwonych”. „Dziennik Polski”, s. 4, Nr 92 z 19 kwietnia 1989. 
  7. Dwie minuty szczęścia. „Dziennik Polski”, s. 9, Nr 95 z 22-23 kwietnia 1989. 
  8. W Sztokholmie wreszcie sukces!. „Dziennik Polski”, s. 8, Nr 96 z 24 kwietnia 1989. 
  9. Dwie tercje nadziei. „Dziennik Polski”, s. 4, Nr 98 z 26 kwietnia 1989. 
  10. 21 lat od ostatniego występu Polski na ZIO w Albertville 1992. 2013-02-27. [dostęp 2015-04-27].
  11. Wychował bramkarskie gwiazdy NHL, teraz dołączył do reprezentacji Polski!. 2012-09-23. [dostęp 2015-04-27].
  12. Posiedzenie zarządu PZHL. 2012-10-18. [dostęp 2015-04-27].
  13. Inauguracja sezonu 9.09. 2014-08-19. [dostęp 2015-04-27].
  14. Płachta selekcjonerem reprezentacji. pzhl.org.pl, 4 sierpnia 2014. [dostęp 4 sierpnia 2014].
  15. MŚ w hokeju na lodzie: Dwa dni do mistrzostw. Spodek już gotowy!. kibicujenaszym.pl, 2015-04-21. [dostęp 2016-09-01].
  16. Dodatek do Przeglądu Sportowego z 14-15.04.2012 r. str. III
  17. Wkrótce okaże się, w którym kierunku podąży polski hokej - rozmowa z Piotrem Hałasikiem, prezesem PZHL (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-04-05].
  18. EIHC: Zwycięstwo na początek. 2014-11-07. [dostęp 2015-04-27].
  19. a b 1960 Squaw Valley (pol.). hokej.net. [dostęp 2015-04-25].
  20. a b c 1968 Grenoble (pol.). hokej.net. [dostęp 2015-04-25].
  21. Sport i Wychowanie Fizyczne. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 23 z 29 stycznia 1935. 
  22. Polska przegrała z Niemcami 0:4. W klasyfikacji mistrzostw świata zajęliśmy 6-te miejsce. „Nowy Dziennik”, s. 4, Nr 44 z 13 lutego 1939. 
  23. Na skutek bojkotu, wraz z innymi państwami "Bloku wschodniego".
  24. Brak awansu na skutek zmniejszenia liczby drużyn w Grupie A z 8 do 6 począwszy od MŚ 1969.
  25. Hokeiści NRD zakończyli tokijski turniej bez porażki. „Nowiny”, s. 2, Nr 65 (8851) z 22 marca 1977. 
  26. Bogusław Kwiecień. Anatolij Jegorow: Może wrócę.... „Trybuna Śląska”, s. 8, Nr 32 z 9 lutego 1993. 
  27. Men's World Ranking (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-07-29].
  28. Team roster. Poland (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-04-30].
  29. Team roster – Poland (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-09-01].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]