Reprezentacja Polski w hokeju na lodzie mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska
Polska
Przydomek Biało-Czerwoni
Związek Polski Związek Hokeja na Lodzie
Sponsor techniczny Hummel
Menedżer generalny Andrzej Zabawa
Trener Jacek Płachta
Asystent trenera Szwecja Torbjörn Johansson
Szwecja Stefan Lunner
Skrót IIHF POL
Zawodnicy
Najwięcej występów Henryk Gruth (240)[1]
Najwięcej punktów Leszek Laszkiewicz (150)[2]
Najwięcej bramek Andrzej Zabawa (99)
Kit body vneckred bottomred.png
Stroje
domowe
Kit body vneckwhite bottomwhite.png
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Polska 1:13 Austria 
(Davos, Szwajcaria; 10 stycznia 1926)
Najwyższe zwycięstwo
 Polska 21:1 Chiny 
(Eindhoven, Holandia; 26 marca 1993)
Najwyższa porażka
 ZSRR 20:0 Polska 
(Moskwa, ZSRR; 11 kwietnia 1973)[3]
Medale
Mistrzostwa Europy
Silver medal europe.svg 1929, 1931
Strona internetowa

Reprezentacja Polski w hokeju na lodzie mężczyzn – zespół hokeja na lodzie, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską, powoływany przez selekcjonera, w której występować mogą wszyscy zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Hokeja na Lodzie.

Historia[edytuj]

Po raz pierwszy seniorską reprezentację kraju powołano w 1925 roku, tuż po założeniu Polskiego Związku Hokeja na Lodzie (PZHL), a w jej skład weszli hokeiści AZS Warszawa i Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego[4]. Inauguracyjne, oficjalne spotkanie międzypaństwowe kadra narodowa rozegrała dnia 10 stycznia 1926 roku na Eissportstadion w Davos, przegrywając 1:13 mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Austrii. Dzień później, dnia 11 stycznia 1926 roku w tym szwajcarskim kurorcie, PZHL został przyjęty do Międzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie (wówczas LIHG, obecnie IIHF)[5], dzięki czemu reprezentacja mogła przystąpić do premierowej wielkiej imprezy międzynarodowej (10. edycji mistrzostw Europy, organizowanych w Davos). W swym inauguracyjnym pojedynku - rozegranym dnia 12 stycznia 1926 roku na Eissportstadion reprezentacja Polski uległa 1:2 reprezentacji Francji, a gola dla reprezentacji zdobył Tadeusz Adamowski[6]. Pierwsze w historii zwycięstwo reprezentacja Polski odniosła dnia 14 stycznia 1926 roku na Eissportstadion, wygrywając 3:1 z reprezentacją Włoch i ostatecznie zajęli 6. miejsce w turnieju[6]. W skład drużyny wchodzili: Edmund Czaplicki (bramkarz), Aleksander Kowalski, Lucjan Kulej, Tadeusz Adamowski, Kazimierz Żebrowski, Aleksander Tupalski, Włodzimierz Krygier, Aleksander Słuczanowski i Osiecimski.

Dwukrotnie Polska była organizatorem mistrzostw świata najwyższego szczebla: w 1931 w Krynicy-Zdroju (wówczas reprezentacja Polski zajęła najwyższe w historii 4 miejsce na MŚ) oraz w 1976 w Katowicach.

Podczas turnieju MŚ Polska przegrała z Kanadą 0:11, z Czechosłowacją 0:15[7], 2:7[8], pokonała RFN 5:3[9], uległa USA 1:6[10].

Ponadto Polska kilkakrotnie była gospodarzem mistrzostw drugiej klasy (w przeszłości Grupa B, następnie Dywizja I). W ostatnim czasie były to mistrzostwa I Dywizji 2009 w Toruniu i I Dywizji Grupy B 2012 (trzeci poziom) w Krynicy-Zdroju.

Najlepszy wynik podczas igrzysk olimpijskich to 4. miejsce na turnieju hokejowym podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1932 w Lake Placid. Był to jednak wynik najlepszy tylko formalnie, bo w turnieju wzięły udział jedynie 4 drużyny, a reprezentacja Polski przegrała wszystkie mecze i zajęła miejsce ostatnie. Najwyższe miejsca wywalczone to 6. pozycje uzyskane w 1972 r. w Sapporo i w 1976 r. w Innsbrucku (w igrzyskach tych walczyło po 12 zespołów). Po raz ostatni na igrzyskach olimpijskim Polska uczestniczyła w turnieju 1992 w Albertville[11].

Dnia 30 sierpnia 2012 roku selekcjonerem kadry został Rosjanin Igor Zacharkin, a konsultantem kadry jego rodak Wiaczesław Bykow. We wrześniu 2012 roku współpracownikiem do spraw bramkarzy został pierwotnie wybrany szwedzki trener Michael Lehner[12], jednak miesiąc później jego miejsce zajął Rosjanin Kiriłł Korieńkow[13]. W sierpniu 2014 selekcjonerem kadry został dotychczasowy asystent, Jacek Płachta, jego współpracownikiem Rosjanin Siergiej Puszkow (wkrótce zrezygnował[14]), a konsultantem pozostał Igor Zacharkin[15]. W 2014 asystentem selekcjonera Płachty został Szwed Torbjörn Johansson, trener w SMS Sosnowiec. W 2016 trenerem bramkarzy kadry został Szwed Stefan Lunner[16]

W 2012 roku w Polsce było zarejestrowanych 3192 hokeistów, w tym 465 zawodników w wieku seniorskim[17].

Podczas Mistrzostw Świata I Dywizji 2013 reprezentacja wystąpiła w strojach oznaczonych napisem "Polska" (dotychczas było to "Poland")[18].

Dnia 7 listopada 2014 roku podczas turnieju Euro Ice Hockey Challenge 2014/2015 w Budapeszcie reprezentacja Polski rozegrała według PZHL swój 1000. mecz w historii, pokonując reprezentację Włoch 3:2[19].

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj]

Reprezentacja Polski przed towarzyskim meczem z Węgrami (12.04.2006 w Sanoku).
Reprezentacja Polski przed towarzyskim meczem z Węgrami (Arena Sanok, 12.04.2006).
Reprezentacja Polski podczas turnieju preeliminacyjnego do Igrzysk Olimpijskich w Vancouver (Sanok, 2008).

Igrzyska olimpijskie[edytuj]

Udział w igrzyskach olimpijskich
Rok Kwalifikacje Wynik
Belgia 1920 Nie brała udziału
III Republika Francuska 1924
Szwajcaria 1928 IX miejsce
Stany Zjednoczone 1932 IV miejsce
III Rzesza 1936 IX miejsce
Szwajcaria 1948 VII miejsce
Norwegia 1952 VI miejsce
Włochy 1956 VIII miejsce
Stany Zjednoczone 1960 rezygnacja z udziału[20]
Austria 1964 IX miejsce
Francja 1968 rezygnacja z udziału[21]
Japonia 1972 VI miejsce[22]
Austria 1976 VI miejsce
Stany Zjednoczone 1980 VII miejsce
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1984 VII miejsce
Kanada 1988 X miejsce
Francja 1992 XI miejsce
Norwegia 1994 Nie zakwalifikowała się
Japonia 1998
Stany Zjednoczone 2002
Włochy 2006
Kanada 2010
Rosja 2014
Korea Południowa 2018

Mistrzostwa świata[edytuj]

  • 1928* – 9. miejsce
  • 1930 – 5. miejsce
  • 1931 – 4. miejsce
  • 1932* – 4. miejsce
  • 1933 – 7. miejsce
  • 1934rezygnacja z udziału
  • 1935 – 10. miejsce[23]
  • 1936* – 9. miejsce
  • 1937 – 8. miejsce
  • 1938 – 7. miejsce
  • 1939 – 6. miejsce[24]
  • 1947 – 6. miejsce
  • 1948* – 7. miejsce
  • 1949rezygnacja z udziału
  • 1950rezygnacja z udziału
  • 1951rezygnacja z udziału
  • 1952 – 6. miejsce
  • 1953rezygnacja z udziału
  • 1954rezygnacja z udziału
  • 1955 – 7. miejsce
  • 1956* – 8. miejsce
  • 1957 – 6. miejsce
  • 1958 – 8. miejsce
  • 1959 – 11. miejsce: spadek
  • 1960* – rezygnacja z udziału[20]
  • 1961 – 13. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1962rezygnacja z udziału[25]
  • 1963 – 12. miejsce (4. w Grupie B)
  • 1964* – 9. miejsce (1. w Grupie B)
  • 1965 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans[26][27]
  • 1966 – 8. miejsce: spadek[28]
  • 1967 – 9. miejsce (1. w Grupie B): brak awansu[29][30][21]
  • 1968* – rezygnacja z udziału[21]
  • 1969 – 8. miejsce (2. w Grupie B)[31][32]
  • 1970 – 6. miejsce: spadek[33]
  • 1971 – 8. miejsce (2. w Grupie B)[34]
  • 1972 – 7. miejsce (1. w Grupie B): awans[35]
  • 1973 – 5. miejsce[36]
  • 1974 – 5. miejsce
  • 1975 – 5. miejsce
  • 1976 – 7. miejsce: spadek
  • 1977 – 10. miejsce (2. w Grupie B)[37]
  • 1978 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1979 – 8. miejsce: spadek
  • 1981 – 10. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1982 – 11. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1983 – 10. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1985 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1986 – 8. miejsce: spadek
  • 1987 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1989 – 8. miejsce: spadek
  • 1990 – 14. miejsce (6. w Grupie B)
  • 1991 – 12. miejsce (4. w Grupie B): awans
  • 1992 – 12. miejsce: spadek
  • 1993 – 14. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1994 – 15. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1995 – 15. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1996 – 17. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1997 – 17. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1998 – 23. miejsce (7. w Grupie B)
  • 1999 – 23. miejsce (7. w Grupie B)
  • 2000 – 20. miejsce (4. w Grupie B)
  • 2001 – 19. miejsce (1. w Dywizji I, Grupa A): awans
  • 2002 – 14. miejsce: spadek
  • 2003 – 19. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2004 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2005 – 19. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2006 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2007 – 20. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2008 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2009 – 23. miejsce (4. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2010 – 22. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2011 – 22. miejsce (4. w Dywizji I, Grupa B): spadek
  • 2012 – 24. miejsce (2. w Dywizji IB)
  • 2013 – 24. miejsce (2. w Dywizji IB)
  • 2014 – 23. miejsce (1. w Dywizji IB): awans
  • 2015 – 19. miejsce (3. w Dywizji IA)
  • 2016 – 19. miejsce (3. w Dywizji IA)
  • 2017 – 20. miejsce (4. w Dywizji IA)

Mistrzostwa Europy

  • 1926 – 6. miejsce
  • 1927 – 4. miejsce
  • 19292. miejsce (srebrny medal)
  • 19312. miejsce (srebrny medal)
  • 1932rezygnacja z udziału

Turniej Izwiestii

Zimowa Uniwersjada

  • 1993 – 5. miejsce
  • 1997 – 8. miejsce
  • 2001 – 6. miejsce

Selekcjonerzy[edytuj]

Rudolf Roháček (2006)
Wiktor Pysz (2010)

Ranking IIHF[edytuj]

Na podstawie materiału źródłowego[41].

Rok Miejsce Liczba punktów Zmiana
2003 19 2 550
2004 20 2 295 - 1
2005 21 2 085 - 1
2006 20 2 580 + 1
2007 20 2 395
2008 21 2 175 - 1
2009 22 1 940 - 1
2010 22 2 405
2011 23 2 215 - 1
2012 23 2 020
2013 23 1 835
2014 24 2 355 - 1
2015 22 2 275 +2
2016 20 2 175 +2
2017 20 2 030

Bilans meczów[edytuj]

Statystyki reprezentantów[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Reprezentanci Polski w hokeju na lodzie.

Według danych PZHL. Stan na 26 kwietnia 2015.

Najwięcej meczów[edytuj]

  1. Henryk Gruth – 240 meczów
  2. Leszek Laszkiewicz – 216 meczów
  3. Damian Słaboń – 206 meczów
  4. Jerzy Potz – 191 meczów
  5. Sebastian Gonera – 188 meczów
  6. Michał Garbocz – 179 meczów
  7. Walenty Ziętara – 179 meczów
  8. Marek Cholewa – 169 meczów

Najwięcej goli[edytuj]

  1. Andrzej Zabawa – 99 goli
  2. Leszek Laszkiewicz – 89 goli
  3. Wiesław Jobczyk – 88 goli
  4. Walenty Ziętara – 70 goli
  5. Mieczysław Jaskierski – 59 goli

Najwięcej punktów[edytuj]

  1. Leszek Laszkiewicz – 150 punktów
  2. Henryk Gruth – 109 punktów

Inne informacje[edytuj]

  • Organizację mistrzostw świata grupy A w 1976 przyznano po raz drugi w historii Polsce (rozgrywano je w katowickim Spodku). 8 kwietnia 1976 – w inaugurującym całą imprezę spotkaniu – reprezentacja Polski pokonała 6:4 (2:0 3:2 1:2) faworyta turnieju ZSRR (wówczas 14-krotnego mistrza świata i 5-krotnego mistrza olimpijskiego). Gole dla Polaków zdobyli wówczas: Jaskierski (na 1:0), Nowiński (na 2:0), Jobczyk (na 3:1), Jaskierski (na 4:1) i ponownie Jobczyk (na 5:2 i 6:2). Do dnia dzisiejszego mecz ów powszechnie uznawany jest za najlepszy w dziejach polskiego hokeja na lodzie.

Sztab i kadra 2017[edytuj]

Kadra powołana na turniej mistrzostw świata Dywizji I Grupy A w Kijowie (22-28 kwietnia 2017)[42].

Sztab kadry:

Bramkarze:

Obrońcy:

Napastnicy:

Przypisy

  1. Oficjalne statystyki IIHF podają 292, jako liczbę oficjalnych spotkań międzypaństwowych rozegranych przez Henryka Grutha.
  2. nationalteamsoficehockey.com: Informacje o hokejowej reprezentacji Polski mężczyzn (ang.). [dostęp 2015-04-25].
  3. Sport. Rekordowe zwycięstwo radzieckich hokeistów. ZSRR – Polska 20:0. „Nowiny”, s. 2, Nr 101 z 12 kwietnia 1973. 
  4. uhksmazowsze.pl: O hokeju (pol.). [dostęp 2015-04-22].
  5. iihf.com: Informacje o PZHL na oficjalnej stronie internetowej IIHF (ang.). [dostęp 2015-04-22].
  6. a b passionhockey.com: Championnats d'Europe 1926 (fr.). [dostęp 2015-04-25].
  7. Klęska „biało-czerwonych”. „Dziennik Polski”, s. 4, Nr 92 z 19 kwietnia 1989. 
  8. Dwie minuty szczęścia. „Dziennik Polski”, s. 9, Nr 95 z 22-23 kwietnia 1989. 
  9. W Sztokholmie wreszcie sukces!. „Dziennik Polski”, s. 8, Nr 96 z 24 kwietnia 1989. 
  10. Dwie tercje nadziei. „Dziennik Polski”, s. 4, Nr 98 z 26 kwietnia 1989. 
  11. 21 lat od ostatniego występu Polski na ZIO w Albertville 1992. 2013-02-27. [dostęp 2015-04-27].
  12. Wychował bramkarskie gwiazdy NHL, teraz dołączył do reprezentacji Polski!. 2012-09-23. [dostęp 2015-04-27].
  13. Posiedzenie zarządu PZHL. 2012-10-18. [dostęp 2015-04-27].
  14. Inauguracja sezonu 9.09. 2014-08-19. [dostęp 2015-04-27].
  15. Płachta selekcjonerem reprezentacji. pzhl.org.pl, 4 sierpnia 2014. [dostęp 4 sierpnia 2014].
  16. MŚ w hokeju na lodzie: Dwa dni do mistrzostw. Spodek już gotowy!. kibicujenaszym.pl, 2015-04-21. [dostęp 2016-09-01].
  17. Dodatek do Przeglądu Sportowego z 14-15.04.2012 r. str. III
  18. Wkrótce okaże się, w którym kierunku podąży polski hokej - rozmowa z Piotrem Hałasikiem, prezesem PZHL (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-04-05].
  19. EIHC: Zwycięstwo na początek. 2014-11-07. [dostęp 2015-04-27].
  20. a b 1960 Squaw Valley (pol.). hokej.net. [dostęp 2015-04-25].
  21. a b c 1968 Grenoble (pol.). hokej.net. [dostęp 2015-04-25].
  22. Dziś zakończenie igrzysk w Sapporo. Hokeiści na szóstym miejscu. „Nowiny”, s. 2, Nr 43 z 13 lutego 1972. 
  23. Sport i Wychowanie Fizyczne. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 23 z 29 stycznia 1935. 
  24. Polska przegrała z Niemcami 0:4. W klasyfikacji mistrzostw świata zajęliśmy 6-te miejsce. „Nowy Dziennik”, s. 4, Nr 44 z 13 lutego 1939. 
  25. Na skutek bojkotu, wraz z innymi państwami "Bloku wschodniego".
  26. Hokejowe mistrzostwa świata. „Nowiny”, s. 2, Nr 61 z 13 i 14 marca 1965. 
  27. Hokeiści ZSRR obronili tytuł mistrzów świata. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 11 z 15 marca 1965. 
  28. „Ostatki” hokejowych mistrzostw świata. „Nowiny-Stadion”, s. 1, 2, Nr 11 z 14 marca 1966. 
  29. Z hokejowych mistrzostw świata. Polska mistrzem Grupy B po zwycięstwie nad Austrią. „Nowiny”, s. 2, Nr 74 z 29 marca 1967. 
  30. Brak awansu na skutek zmniejszenia liczby drużyn w Grupie A z 8 do 6 począwszy od MŚ 1969.
  31. W turnieju Polska nie uzyskała awansu do Grupy A. Por. Hokeiści na II miejscu w Lublanie. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 10 z 10 marca 1969. 
  32. Na początku stycznia 1970 ze startu w MŚ 1970 w Sztokholmie zrezygnowała reprezentacja USA w akcie solidarności z kadrą Kanady. W związku z tym zwolniło się miejsce, na które wstąpiła reprezentacja Polski. Por. Po rezygnacji hokeistów USA. Polska startuje w grupie A mistrzostw świata. „Nowiny”, s. 2, Nr 10 z 11 stycznia 1970.  Polska hokeiści startują w grupie „A”. „Nowiny”, s. 2, Nr 14 z 15 stycznia 1970. 
  33. Hokeiści ZSRR po raz dziesiąty mistrzami świata. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 13 z 31 marca 1970. 
  34. Szwajcaria przed Polską w grupie B. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 11 z 15 marca 1971. 
  35. Po zwycięstwach nad USA (6:5) i NRD (3:2) polscy hokeiści awansowali do Grupy „A”. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 4 z 14 kwietnia 1972. 
  36. Sport. Ostatnia szansa wykorzystana. Hokeiści polscy wygrali z NRF 4:1 i utrzymali się w grupie „A”. „Nowiny”, s. 2, Nr 104 z 15 kwietnia 1973. 
  37. Hokeiści NRD zakończyli tokijski turniej bez porażki. „Nowiny”, s. 2, Nr 65 (8851) z 22 marca 1977. 
  38. Sport. Puchar Izwiestii dla drużyny ZSRR. „Nowiny”, s. 2, Nr 352 z 22 grudnia 1973. 
  39. Sport. Po turnieju „Izwiestii”. „Nowiny”, s. 2, Nr 353 z 23 grudnia 1973. 
  40. Bogusław Kwiecień. Anatolij Jegorow: Może wrócę.... „Trybuna Śląska”, s. 8, Nr 32 z 9 lutego 1993. 
  41. Men's World Ranking (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-07-29].
  42. Team roster. Poland (ang.). iihf.com. [dostęp 2017-04-29].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]