Reprezentacja Polski w hokeju na lodzie mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska
Polska
Przydomek Biało-Czerwoni
Związek Polski Związek Hokeja na Lodzie
Menedżer generalny Andrzej Zabawa
Trener Jacek Płachta
Asystent trenera Torbjörn Johansson Szwecja
Stefan Lunner Szwecja
Najwięcej występów Henryk Gruth (240)[1]
Najwięcej punktów Leszek Laszkiewicz (150)[2]
Najwięcej bramek Andrzej Zabawa (99)
Skrót IIHF POL
Kit body vneckred bottomred.png
Stroje
domowe
Kit body vneckwhite bottomwhite.png
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Polska 1:13  Austria
(Davos, Szwajcaria; 10 stycznia 1926)
Najwyższe zwycięstwo
 Polska 21:1  Chiny
(Eindhoven, Holandia; 26 marca 1993)
Najwyższa porażka
 ZSRR 20:0  Polska
(Moskwa, ZSRR; 11 kwietnia 1973)
Mistrzostwa Europy
Silver medal europe.svg 1929
Strona internetowa

Reprezentacja Polski w hokeju na lodzie mężczyzn – zespół hokeja na lodzie, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską, powoływany przez selekcjonera, w której występować mogą wszyscy zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Hokeja na Lodzie.

Historia[edytuj]

Po raz pierwszy seniorską reprezentację kraju powołano w 1925 roku, tuż po założeniu Polskiego Związku Hokeja na Lodzie (PZHL), a w jej skład weszli hokeiści AZS Warszawa i Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego[3]. Inauguracyjne, oficjalne spotkanie międzypaństwowe kadra narodowa rozegrała dnia 10 stycznia 1926 roku na Eissportstadion w Davos, przegrywając 1:13 mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Austrii. Dzień później, dnia 11 stycznia 1926 roku w tym szwajcarskim kurorcie, PZHL został przyjęty do Międzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie (wówczas LIHG, obecnie IIHF)[4], dzięki czemu reprezentacja mogła przystąpić do premierowej wielkiej imprezy międzynarodowej (10. edycji mistrzostw Europy, organizowanych w Davos). W swym inauguracyjnym pojedynku - rozegranym dnia 12 stycznia 1926 roku na Eissportstadion reprezentacja Polski uległa 1:2 reprezentacji Francji, a gola dla reprezentacji zdobył Tadeusz Adamowski[5]. Pierwsze w historii zwycięstwo reprezentacja Polski odniosła dnia 14 stycznia 1926 roku na Eissportstadion, wygrywając 3:1 z reprezentacją Włoch i ostatecznie zajęli 6. miejsce w turnieju[5]. W skład drużyny wchodzili: Edmund Czaplicki (bramkarz), Aleksander Kowalski, Lucjan Kulej, Tadeusz Adamowski, Kazimierz Żebrowski, Aleksander Tupalski, Włodzimierz Krygier, Aleksander Słuczanowski i Osiecimski.

Dwukrotnie Polska była organizatorem mistrzostw świata najwyższego szczebla: w 1931 w Krynicy-Zdroju (wówczas reprezentacja Polski zajęła najwyższe w historii 4 miejsce na MŚ) oraz w 1976 w Katowicach.

Ponadto Polska kilkakrotnie była gospodarzem mistrzostw drugiej klasy (w przeszłości Grupa B, następnie Dywizja I). W ostatnim czasie były to mistrzostwa I Dywizji 2009 w Toruniu i I Dywizji Grupy B 2012 (trzeci poziom) w Krynicy-Zdroju.

Najlepszy wynik podczas igrzysk olimpijskich to 4. miejsce na turnieju hokejowym podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1932 w Lake Placid. Był to jednak wynik najlepszy tylko formalnie, bo w turnieju wzięły udział jedynie 4 drużyny, a reprezentacja Polski przegrała wszystkie mecze i zajęła miejsce ostatnie. Najwyższe miejsca wywalczone to 6. pozycje uzyskane w 1972 r. w Sapporo i w 1976 r. w Innsbrucku (w igrzyskach tych walczyło po 12 zespołów). Po raz ostatni na igrzyskach olimpijskim Polska uczestniczyła w turnieju 1992 w Albertville[6].

Dnia 30 sierpnia 2012 roku selekcjonerem kadry został Rosjanin Igor Zacharkin, a konsultantem kadry jego rodak Wiaczesław Bykow. We wrześniu 2012 roku współpracownikiem do spraw bramkarzy został pierwotnie wybrany szwedzki trener Michael Lehner[7], jednak miesiąc później jego miejsce zajął Rosjanin Kiriłł Korieńkow[8]. W sierpniu 2014 selekcjonerem kadry został dotychczasowy asystent, Jacek Płachta, jego współpracownikiem Rosjanin Siergiej Puszkow (wkrótce zrezygnował[9]), a konsultantem pozostał Igor Zacharkin[10]. W 2014 asystentem selekcjonera Płachty został Szwed Torbjörn Johansson, trener w SMS Sosnowiec. W 2016 trenerem bramkarzy kadry został Szwed Stefan Lunner[11]

W 2012 roku w Polsce było zarejestrowanych 3192 hokeistów, w tym 465 zawodników w wieku seniorskim[12].

Podczas Mistrzostw Świata I Dywizji 2013 reprezentacja wystąpiła w strojach oznaczonych napisem "Polska" (dotychczas było to "Poland")[13].

Dnia 7 listopada 2014 roku podczas turnieju Euro Ice Hockey Challenge 2014/2015 w Budapeszcie reprezentacja Polski rozegrała według PZHL swój 1000. mecz w historii, pokonując reprezentację Włoch 3:2[14].

Udział w imprezach międzynarodowych[edytuj]

Reprezentacja Polski przed towarzyskim meczem z Węgrami (12.04.2006 w Sanoku).
Reprezentacja Polski przed towarzyskim meczem z Węgrami (Arena Sanok, 12.04.2006).
Reprezentacja Polski podczas turnieju preeliminacyjnego do Igrzysk Olimpijskich w Vancouver (Sanok, 2008).

Mistrzostwa Europy[edytuj]

  • 1926 – 6. miejsce
  • 1927 – 4. miejsce
  • 1929 – 2. miejsce Silver medal with cup.svg
  • 1932rezygnacja z udziału

Igrzyska olimpijskie[edytuj]

Mistrzostwa świata[edytuj]

  • 1928* – 9. miejsce
  • 1930 – 5. miejsce
  • 1931 – 4. miejsce
  • 1932* – 4. miejsce
  • 1933 – 7. miejsce
  • 1934rezygnacja z udziału
  • 1935 – 10. miejsce[17]
  • 1936* – 9. miejsce
  • 1937 – 8. miejsce
  • 1938 – 7. miejsce
  • 1939 – 6. miejsce
  • 1947 – 6. miejsce
  • 1948* – 7. miejsce
  • 1949rezygnacja z udziału
  • 1950rezygnacja z udziału
  • 1951rezygnacja z udziału
  • 1952 – 6. miejsce
  • 1953rezygnacja z udziału
  • 1954rezygnacja z udziału
  • 1955 – 7. miejsce
  • 1956* – 8. miejsce
  • 1957 – 6. miejsce
  • 1958 – 8. miejsce
  • 1959 – 11. miejsce: spadek
  • 1960* – rezygnacja z udziału[15]
  • 1961 – 13. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1962rezygnacja z udziału[18]
  • 1963 – 12. miejsce (4. w Grupie B)
  • 1964* – 9. miejsce (1. w Grupie B)
  • 1965 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1966 – 8. miejsce: spadek
  • 1967 – 9. miejsce (1. w Grupie B): brak awansu[19][16]
  • 1968* – rezygnacja z udziału[16]
  • 1969 – 8. miejsce (2. w Grupie B): awans
  • 1970 – 6. miejsce: spadek
  • 1971 – 8. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1972 – 7. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1973 – 5. miejsce
  • 1974 – 5. miejsce
  • 1975 – 5. miejsce
  • 1976 – 7. miejsce: spadek
  • 1977 – 10. miejsce (2. w Grupie B)[20]
  • 1978 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1979 – 8. miejsce: spadek
  • 1981 – 10. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1982 – 11. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1983 – 10. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1985 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1986 – 8. miejsce: spadek
  • 1987 – 9. miejsce (1. w Grupie B): awans
  • 1989 – 8. miejsce: spadek
  • 1990 – 14. miejsce (6. w Grupie B)
  • 1991 – 12. miejsce (4. w Grupie B): awans
  • 1992 – 12. miejsce: spadek
  • 1993 – 14. miejsce (2. w Grupie B)
  • 1994 – 15. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1995 – 15. miejsce (3. w Grupie B)
  • 1996 – 17. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1997 – 17. miejsce (5. w Grupie B)
  • 1998 – 23. miejsce (7. w Grupie B)
  • 1999 – 23. miejsce (7. w Grupie B)
  • 2000 – 20. miejsce (4. w Grupie B)
  • 2001 – 19. miejsce (1. w Dywizji I, Grupa A): awans
  • 2002 – 14. miejsce: spadek
  • 2003 – 19. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2004 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2005 – 19. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2006 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2007 – 20. miejsce (2. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2008 – 21. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa A)
  • 2009 – 23. miejsce (4. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2010 – 22. miejsce (3. w Dywizji I, Grupa B)
  • 2011 – 22. miejsce (4. w Dywizji I, Grupa B): spadek
  • 2012 – 24. miejsce (2. w Dywizji IB)
  • 2013 – 24. miejsce (2. w Dywizji IB)
  • 2014 – 23. miejsce (1. w Dywizji IB): awans
  • 2015 – 19. miejsce (3. w Dywizji IA)
  • 2016 – 19. miejsce (3. w Dywizji IA)

Selekcjonerzy[edytuj]

Rudolf Roháček (2006)
Wiktor Pysz (2010)

Ranking IIHF[edytuj]

Na podstawie materiału źródłowego[21].

Rok Miejsce Liczba punktów Zmiana
2003 19 2 550
2004 20 2 295 - 1
2005 21 2 085 - 1
2006 20 2 580 + 1
2007 20 2 395
2008 21 2 175 - 1
2009 22 1 940 - 1
2010 22 2 405
2011 23 2 215 - 1
2012 23 2 020
2013 23 1 835
2014 24 2 355 - 1
2015 22 2 275 +2
2016 20 2 175 +2

Bilans meczów[edytuj]

Statystyki reprezentantów[edytuj]

Według danych PZHL. Stan na 26 kwietnia 2015.

Najwięcej meczów[edytuj]

  1. Henryk Gruth – 240 meczów
  2. Leszek Laszkiewicz – 216 meczów
  3. Damian Słaboń – 206 meczów
  4. Jerzy Potz – 191 meczów
  5. Sebastian Gonera – 188 meczów
  6. Michał Garbocz – 179 meczów
  7. Walenty Ziętara – 179 meczów
  8. Marek Cholewa – 169 meczów

Najwięcej goli[edytuj]

  1. Andrzej Zabawa – 99 goli
  2. Leszek Laszkiewicz – 89 goli
  3. Wiesław Jobczyk – 88 goli
  4. Walenty Ziętara – 70 goli
  5. Mieczysław Jaskierski – 59 goli

Najwięcej punktów[edytuj]

  1. Leszek Laszkiewicz – 150 punktów
  2. Henryk Gruth – 109 punktów

Inne informacje[edytuj]

  • Organizację mistrzostw świata grupy A w 1976 przyznano po raz drugi w historii Polsce (rozgrywano je w katowickim Spodku). 8 kwietnia 1976 – w inaugurującym całą imprezę spotkaniu – reprezentacja Polski pokonała 6:4 (2:0 3:2 1:2) faworyta turnieju ZSRR (wówczas 14-krotnego mistrza świata i 5-krotnego mistrza olimpijskiego). Gole dla Polaków zdobyli wówczas: Jaskierski (na 1:0), Nowiński (na 2:0), Jobczyk (na 3:1), Jaskierski (na 4:1) i ponownie Jobczyk (na 5:2 i 6:2). Do dnia dzisiejszego mecz ów powszechnie uznawany jest za najlepszy w dziejach polskiego hokeja na lodzie.

Sztab i kadra 2016[edytuj]

Kadra powołana na turniej mistrzostw świata Dywizji I Grupy A w Katowicach (23-29 kwietnia 2016)[22].

Sztab kadry:

Bramkarze:

Obrońcy:

Napastnicy:

Kadra powołana na turniej kwalifikacji do Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – Grupa D w Mińsku (1-4 września 2016)[23].

Sztab kadry:

Bramkarze:

Obrońcy:

Napastnicy:

Przypisy

  1. Oficjalne statystyki IIHF podają 292, jako liczbę oficjalnych spotkań międzypaństwowych rozegranych przez Henryka Grutha.
  2. nationalteamsoficehockey.com: Informacje o hokejowej reprezentacji Polski mężczyzn (ang.). [dostęp 2015-04-25].
  3. uhksmazowsze.pl: O hokeju (pol.). [dostęp 2015-04-22].
  4. iihf.com: Informacje o PZHL na oficjalnej stronie internetowej IIHF (ang.). [dostęp 2015-04-22].
  5. a b passionhockey.com: Championnats d'Europe 1926 (fr.). [dostęp 2015-04-25].
  6. 21 lat od ostatniego występu Polski na ZIO w Albertville 1992. 2013-02-27. [dostęp 2015-04-27].
  7. Wychował bramkarskie gwiazdy NHL, teraz dołączył do reprezentacji Polski!. 2012-09-23. [dostęp 2015-04-27].
  8. Posiedzenie zarządu PZHL. 2012-10-18. [dostęp 2015-04-27].
  9. Inauguracja sezonu 9.09. 2014-08-19. [dostęp 2015-04-27].
  10. Płachta selekcjonerem reprezentacji. pzhl.org.pl, 4 sierpnia 2014. [dostęp 4 sierpnia 2014].
  11. MŚ w hokeju na lodzie: Dwa dni do mistrzostw. Spodek już gotowy!. kibicujenaszym.pl, 2015-04-21. [dostęp 2016-09-01].
  12. Dodatek do Przeglądu Sportowego z 14-15.04.2012 r. str. III
  13. Wkrótce okaże się, w którym kierunku podąży polski hokej - rozmowa z Piotrem Hałasikiem, prezesem PZHL (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-04-05].
  14. EIHC: Zwycięstwo na początek. 2014-11-07. [dostęp 2015-04-27].
  15. a b 1960 Squaw Valley (pol.). hokej.net. [dostęp 2015-04-25].
  16. a b c 1968 Grenoble (pol.). hokej.net. [dostęp 2015-04-25].
  17. Sport i Wychowanie Fizyczne. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 23 z 29 stycznia 1935. 
  18. Na skutek bojkotu, wraz z innymi państwami "Bloku wschodniego".
  19. Brak awansu na skutek zmniejszenia liczby drużyn w Grupie A z 8 do 6 począwszy od MŚ 1969.
  20. Hokeiści NRD zakończyli tokijski turniej bez porażki. „Nowiny”, s. 2, Nr 65 (8851) z 22 marca 1977. 
  21. Men's World Ranking (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-07-29].
  22. Team roster. Poland (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-04-30].
  23. Team roster – Poland (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-09-01].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]