Reprezentacja Senegalu w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Senegal
Sénégal
Przydomek

Les Lions de la Téranga (Lwy Terangi)

Związek

Fédération Sénégalaise de Football

Sponsor techniczny

Puma

Trener

Aliou Cissé
(od 2015)

Asystent trenera

Régis Bogaert

Skrót FIFA

SEN

Ranking FIFA

Decrease2.svg 20. (1584.16 pkt.)[a]

Miejsce w rankingu Elo

Decrease2.svg 34. (1740 pkt.)[a]

Zawodnicy
Kapitan

Kalidou Koulibaly

Najwięcej występów

Henri Camara (99)

Najwięcej bramek

Sadio Mané (34)

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Dahomej 3:2 Senegal 
(WKS; 31 grudnia 1961)
Najwyższe zwycięstwo
 Senegal 7:0 Mauritius 
(Dakar, Senegal; 9 października 2010)
Najwyższa porażka
siedmiokrotnie wynik 0:4
Medale
Mistrzostwa Afryki
Gold medal africa.svg 2021
Silver medal africa.svg 2002, 2019
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 31 marca 2022.

Reprezentacja Senegalu w piłce nożnej – zespół biorący udział w imieniu Senegalu w zawodach piłkarskich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Senegal do 1960 roku stanowił francuską kolonię i mimo odzyskanej wówczas niepodległości obywatele tego kraju z całymi rodzinami osiedlali się nad Sekwaną. Właśnie dzięki temu niektórzy piłkarze (jak Patrick Vieira) urodzeni w Senegalu grali w barwach reprezentacji Francji. Związki z Francją są zresztą znacznie silniejsze, bowiem większość piłkarzy obecnej kadry gra na co dzień właśnie w lidze francuskiej.

Podobnie było w 2002 roku, kiedy Senegal prowadzony przez Francuza Brunona Metsu, debiutował na mistrzostwach świata. Z 23-osobowej drużyny tylko dwóch rezerwowych bramkarzy przyjechało na mistrzostwa z krajowych klubów.

W Korei i Japonii Senegalczycy w inauguracyjnym meczu wygrali 1:0 z mistrzami świata i Europy Francuzami. Dzięki remisom z Danią (1:1) i Urugwajem (3:3) wyszli z grupy z drugiego miejsca i w drugiej rundzie po dogrywce ograli Szwecję (2:1). Tym samym powtórzyli wyczyn Kamerunu z 1990 roku i jako druga drużyna z Afryki doszli do ćwierćfinału mistrzostw świata. Tu jednak pechowo (po "złotym golu") przegrali z Turcją (0:1).

Po turnieju odszedł Metsu, a nowym selekcjonerem został jego asystent Guy Stéphan. Przegrał jednak eliminacje do kolejnych mistrzostw świata (z Togo) i pod koniec 2005 roku zastąpił go Senegalczyk Abdoulaye Sarr.

Mimo porażki w kwalifikacjach do Mundialu 2006, drużyna niewiele zmieniła się w porównaniu, z tą, która w 2002 była jedną z rewelacji światowego czempionatu. W bramce cały czas występuje Tony Sylva, który w 2004 roku w barwach AS Monaco grał w finale Ligi Mistrzów, a w 2005 roku został wybrany na najlepszego golkipera Afryki. Od wielu lat wysoką formę utrzymuje obrońca Parmy Ferdinand Coly, a oprócz niego linię defensywy tworzą najczęściej Habib Beye i Omar Daf. Pomocnicy Papa Bouba Diop i Amdy Faye przenieśli się po mistrzostwach do Anglii i, mimo iż nie zawsze mieszczą się w pierwszej jedenastce swoich zespołów, to w drużynie narodowej nadal nie znaleźli godnych następców. Gwiazdą reprezentacji pozostaje napastnik El Hadji Diouf z Blackburn Rovers.

12 maja 2006 roku zdymisjonowanego kilka dni wcześniej Sarra na stanowisku trenera kadry zmienił Polak Henryk Kasperczak. Wprowadził reprezentację do Pucharu Narodów Afryki 2008. Już po dwu meczach pierwszej rundy (2:2 z Tunezją i 1:3 z Angolą) złożył wymówienie, ale nie zostało ono przyjęte przez władze związku[1]. Jednak po zapowiedzi polskiego szkoleniowca, że nie poprowadzi Senegalu w ostatnim spotkaniu fazy grupowej, szef federacji Mbaye Ndoye w końcu zdecydował się zaakceptować dymisję[2]. Tymczasowym następcą Kasperczaka został Lamine N'Diaye. Po nim senegalską kadrę prowadzili kolejno Amara Traoré, Joseph Koto i Alain Giresse. Obecnym selekcjonerem kadry Senegalu jest Aliou Cissé[3]. Pod jego wodzą zespół po 16. latach przerwy awansował do mundialu w Rosji[4]. Grał na nim w grupie H razem z Polską, Japonią oraz Kolumbią. Zakończenie rozgrywek grupowych doprowadziło do niecodziennego rozstrzygnięcia. Senegal po trzech meczach (zwycięstwo, remis i porażka) miał identyczną ilość punktów (cztery), taki sam bilans bramkowy (4:4), oraz bilans bezpośredniego spotkania (2:2), co reprezentacja Japonii. Wobec tego musiano zastosować (w myśl przepisów FIFA) klasyfikację fair play (porównano ilość żółtych i czerwonych kartek otrzymanych przez zawodników we wszystkich spotkaniach). W tej klasyfikacji, zespół afrykański okazał się gorszy od zespołu azjatyckiego, przez co Senegal odpadł z turnieju już po fazie grupowej.

W październiku 2018 reprezentacja Senegalu zapewniła sobie udział w Pucharze Narodów Afryki 2019 i zajęła pierwsze miejsce na kontynencie. W grudniu 2018 drużyna prowadzona przez Aliou Cissé zajęła 23 miejsce w rankingu FIFA. Sam Aliou Cissé zajął 7 miejsce w rankingu IFFHS AWARDS 2018 najlepszych trenerów drużyn biorących w mistrzostwach świata w Rosji w 2018 i był najwyżej punktowanym szkoleniowcem afrykańskim. W grudniu 2018 podpisał nowy kontrakt na prowadzenie reprezentacji obowiązujący do 2021 roku. Nowa umowa stanowi, że musi on wygrać Puchar Afryki Narodów, co nigdy się Senegalowi nie udało. Aliou Cissé jest uważany za pioniera wśród rdzennie afrykańskich czarnoskórych trenerów piłki nożnej i na mistrzostwach świata w Rosji był jedynym czarnoskórym szkoleniowcem o statusie trenera reprezentacji narodowej i jednym z czterech rdzennie afrykańskich.

Dorobek drużyny w 2018 to: 5 zwycięstw, 5 remisów, 2 porażki, 15 zdobytych goli, 9 straconych goli; kwalifikacja do CAN 2019; wyprowadzenie zespołu na 1 miejsce w Afryce.

18 lipca 2019 reprezentacja Senegalu zajęła drugie miejsce i po 17. latach przerwy zdobyła swój pierwszy srebrny medal na mistrzostwach Narodów Afryki (CAF), po przegranym finale z Algierią[5].

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów[edytuj | edytuj kod]

Stan na 4 grudnia 2022

Lp. Zawodnik Lata gry Występy
1. Henri Camara 1999–2008 99
2. Sadio Mané 2012– 93
3. Idrissa Gueye 2011– 92
4. Roger Mendy 1979–1995 87
5. Tony Sylva 1999–2008 83
6. Jules Bocandé 1979–1993 73
7. Lamine Diatta 2000–2008 71
8. El Hadji Diouf 2000–2008 70
9. Kalidou Koulibaly 2015– 68
10. Papa Bouba Diop 2001–2008 63

Źródło:http://www.rsssf.com/miscellaneous/sene-recintlp.html

Najwięcej goli[edytuj | edytuj kod]

Stan na 4 grudnia 2022

Lp. Zawodnik Lata gry Gole
1. Sadio Mané 2012– 34
2. Henri Camara 1999–2008 31
3. El Hadji Diouf 2000–2008 24
4. Jules Bocandé 1979–1993 20
Mamadou Niang 2002–2012
6. Moussa Sow 2009– 18
7. Papiss Cissé 2009–2015 17
8. Papa Bouba Diop 2001–2008 11

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stan aktualny na 29 czerwca 2019.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]