Reprografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Reprografia – ogół zagadnień i metod dotyczących kopiowania materiałów graficznych i piśmienniczych, przy pomocy środków mechanicznych lub elektronicznych.

Kopie reprograficzne wykonuje się najczęściej w celu zabezpieczenia oryginałów przed zniszczeniem lub też utraceniem ich zawartości. Po wytworzeniu wtórnika dobrej jakości, proces ten wspomagany jest poprzez oddzielenie miejsca przechowywania kopii i oryginału, jak również przez brak konieczności wielokrotnej eksploatacji pierwotnego dokumentu przez użytkownika. Czasami też wykonuje się kopię materiałów archiwalnych w celu zmniejszenia ich objętości[1].

Podział metod reprograficznych[edytuj | edytuj kod]

Źródło: [2]

Polska[edytuj | edytuj kod]

Działania Archiwów Państwowych w zakresie reprografii wspomagane są przez państwową instytucję Narodowe Archiwum Cyfrowe, która prowadzi masowe mikrofilmowanie materiałów archiwalnych zgromadzonych w archiwach, co ma na celu ich długotrwałe zabezpieczenie[3]. Działania NAC prowadzą do masowej digitalizacji tych materiałów, czego efektem jest powszechniejszy dostęp do nich za pośrednictwem Internetu[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Halina Robótka, Bohdan Ryszewski, Andrzej Tomczak: Archiwistyka. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 50–52. ISBN 83-01-08686-6.
  2. Czichon H., Czichon M.: Reprografia i drukowanie cyfrowe, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2003
  3. Podstawowe zadania NAC. nac.gov.pl. [dostęp 2105.02.02].
  4. Masowa digitalizacja w archiwach państwowych. nac.gov.pl. [dostęp 2015-02-02].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]