Reprywatyzacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Reprywatyzacja (właśc. restytucja mienia) – proces polegający na zwrocie uprzednim właścicielom (ich następcom prawnym) mienia przejętego przez państwo w drodze nacjonalizacji lub wywłaszczenia.

Często błędnie jest łączona z prywatyzacją, gdy nie tylko zwraca się niegdyś przejęte mienie, ale także prywatyzuje mienie, które od początku było państwowe. Przeciwieństwem reprywatyzacji jest renacjonalizacja.

Reprywatyzacja na świecie[edytuj | edytuj kod]

  • W Czechosłowacji reprywatyzacja przeprowadzona została w latach 1990–1991 na podstawie czterech ustaw. Później w Czeskiej i Słowackiej Republika Federacyjna weszły w życie dodatkowe ustawy dotyczące mienia kościołów i związków wyznaniowych. W Czechach z tego procesu wyłączono Niemców sudeckich, na Słowacji – emigrantów mieszkających za granicą[1].
  • Na Węgrzech restytucję mienia regulowały ustawy z kwietnia i czerwca 1991[1].
  • Na Litwie ustawę o trybie i warunkach przywrócenia prawa własności obywateli do zachowanych nieruchomości przyjęto w czerwcu 1991, jeszcze przed rozpadem ZSRR. Zwracano mienie w naturze (ziemie rolne, nieruchomości) oraz płacono rekompensaty finansowe[1].
  • W Polsce proces ten rozpoczął po upadku PRL.
  • W Niemczech reprywatyzacją objęte zostały osoby, których mienie znacjonalizowano w NRD, ale także ludzi, których pozbawiono majątków w latach 30. (pod rządami Adolfa Hitlera)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Przerwa techniczna | Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wnpid.amu.edu.pl [dostęp 2019-03-23] (pol.).