Restauracja Stylowa w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Restauracja „Stylowa”
Wnętrze restauracji „Stylowej” (październik 2010)

Restauracja „Stylowa” – najstarsza restauracja w Nowej Hucie[1], działająca od 1956 roku w lokalu na os. Centrum C 3, w alei Róż, początkowo jako kawiarnia. Określana jako „kultowa”[2].

Budynki osiedla C-31 (obecnie Centrum C) powstały w latach 1953-1955, a głównym projektantem budynku nr 3, w którym się znajduje restauracja, był Adam Fołtyn[3]. Kawiarnię "Stylową" otwarto 22 lipca 1956 roku i był to obok nieistniejącej już restauracji „Arkadia” najelegantszy lokal w Nowej Hucie[4]. Wystrój, w sposób typowy dla wnętrz publicznych z epoki socrealizmu, cechuje się dużą dekoracyjnością, ze sztukateriami na ścianach, marmurowymi posadzkami, żyrandolami i charakterystycznymi kolumnami[5], kawiarnia miała też indywidualnie projektowane meble[6].

W 1957 roku kawiarnia podlegała Nowohuckim Zakładom Gastronomicznym[7]. Przewodnik Huta im. Lenina i Nowa Huta z tegoż roku opisuje ją jako lokal kategorii pierwszej, z pełnym asortymentem dań kawiarnianych, doborową kuchnią i dancingiem[7]. W niej uczono mieszkańców Nowej Huty delektować się kawą[8]. W drzwiach witał gości portier, nie serwowano mocnych alkoholi, a jedynie bułgarskie wina i koniaki[2]. Wewnątrz znajdowało się pianino, na którym grywano popołudniami. W latach 50. XX wieku „Stylową” odwiedzała nowohucka elita: inżynierowie, lekarze, nauczyciele[9]. W późniejszym okresie lokal zyskał famę restauracji dla cinkciarzy[2].

W latach 1973-1989 w bliskim sąsiedztwie „Stylowej” stał pomnik Włodzimierza Lenina projektu Mariana Koniecznego, skierowany twarzą w stronę Placu Centralnego. O Leninie z alei Róż miejscowi mawiali, że wyszedł ze „Stylowej” i idzie do „Arkadii”[10], restauracji zlokalizowanej po drugiej stronie skweru na al. Róż, na os. Centrum B 1 (obecnie mieści się tam bank BPH). Zdarzało się też, że cinkciarze rezydujący w „Stylowej” zamawiali dla żartu „schabowego dla Lenina” i wysyłali za dodatkową opłatą kogoś z obsługi, aby zaniósł kotlet pod pomnik[2][10]. W nocy z 17 na 18 kwietnia 1979 roku[4] pod pomnik podłożono ładunek wybuchowy, wskutek eksplozji którego uszkodzeniu uległa jedynie pięta postaci Lenina – od owego zdarzenia restaurację zaczęto żartobliwie nazywać „Barem pod Kuternogą”[2]. Z restauracją wiąże się też skandal sportowy. W początkach swojej kariery piłkarskiej w Wiśle Kraków i reprezentacji kraju Andrzej Iwan za pobicie jednej z kelnerek „Stylowej” trafił do aresztu[11] i został ukarany roczną dyskwalifikacją[12].

Po przemianach ustrojowych lokal został przejęty przez część pracowników[8]. Po remoncie otwarto go ponownie w październiku 2003 roku, na uroczystości gościła m.in. Krystyna Zachwatowicz[8]. Obecnie „Stylowa” ze względu na zachowany „koloryt peerelowski” jest częstym przystankiem dla turystów zagranicznych zwiedzających Nową Hutę na fali zainteresowania czasami komunizmu[13]. Nadal odbywają się tu w weekendy wieczorki taneczne[4].

Przypisy

  1. Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk: Encyklopedia Nowej Huty. Kraków: Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce przy współpracy "Głosu-Tygodnika Nowohuckiego" i Nowohuckiego Centrum Kultury, 2006, s. 109. ISBN 978-83-7490-060-7.
  2. a b c d e Maciej Miezian: Nowa Huta - najstarsze osiedla. W: Spacerownik krakowski. AGORA SA, 2010, s. 207, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 978-83-268-0254-6.
  3. Nowa Huta - architektura i twórcy miasta idealnego. Niezrealizowane projekty. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2007, s. 100. ISBN 978-83-89599-44-5.
  4. a b c Leszek J. Sibila: Muzeum Rozproszone Nowej Huty: Przewodnik. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2007, s. 12. ISBN 978-83-89599-29-2.
  5. Leszek J. Sibila: Nowohucki design. Historia wnętrz i ich twórcy w latach 1949-1959. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2007, s. 15. ISBN 978-83-89599-53-7.
  6. Waldemar Komorowski: Wartości kulturowe Nowej Huty. Urbanistyka i architektura. W: Jacek Salwiński (red.), Leszek J. Sibila (red.): Nowa Huta, przeszłość i wizja - studium muzeum rozproszonego. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2008, s. 115, seria: Biblioteka Krzysztoforska. ISBN 978-83-7577-028-5.
  7. a b Huta im. Lenina i Nowa Huta. Przewodnik z planem miasta. Kraków-Nowa Huta: Huta im. Lenina, 1957, s. 22.
  8. a b c Renata Radłowska: Jak Stylowa pić hutników kawę uczyła (pol.). krakow.gazeta.pl, 2006-06-08. [dostęp 2011-04-26].
  9. Clubbing w Nowej Hucie (pol.). www.gazetakrakowska.pl, 2011-04-07. [dostęp 2011-04-26].
  10. a b Katarzyna Kobylarczyk: Baśnie z bloku cudów. Reportaże nowohuckie. Kraków: Wydawnictwo Jagiellonia SA, 2009, s. 79. ISBN 978-83-85729-77-8.
  11. Grzegorz Wojtowicz: Piłkarscy utracjusze (pol.). sport.interia.pl, 2011-02-05. [dostęp 2011-04-26].
  12. Martwi i pogrzebani (pol.). sport.onet.pl "Magazyn Futbol", 2009-08-17. [dostęp 2011-04-26].
  13. Piotr Lipiński: Communism Tour (pol.). wyborcza.pl, 2009-07-19. [dostęp 2011-04-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]