Return to Castle Wolfenstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Return to Castle Wolfenstein
Producent Gray Matter Interactive

Nerve Software (tryb gry wieloosobowej)

Wydawca Activision
Dystrybutor PL: Licomp Empik Multimedia
Seria gier Wolfenstein
Silnik id Tech 3
Aktualna wersja 1.32 (gra jednoosobowa), 1.41b (gra wieloosobowa)
Data wydania Am.Płn.: 20 listopada 2001[1]
PL: 14 grudnia 2001[1]
Gatunek first-person shooter[1]
Tryby gry gra jednoosobowa, gra wieloosobowa
Kategorie wiekowe ESRB: Mature
PEGI: 16
Wymagania sprzętowe
Platforma Windows, Linux, OS X, PlayStation 2, Xbox
Nośniki CD (1)
Wymagania

Pentium III 500 MHz, 128 MB RAM, akcelerator 3D

Poprzednik Spear of Destiny (1992)
Kontynuacja Wolfenstein: Enemy Territory (2003)
 Odbiór gry
Recenzje
Publikacja Ocena
Oceny z agregatorów
Agregator Ocena
GameRankings

PC: 86,75% (z 50 recenzji)[2]

Metacritic

PC: 88/100 (z 32 recenzji)[3]

Return to Castle Wolfensteingra komputerowa z gatunku first-person shooter wyprodukowana przez Gray Matter Interactive i wydana w 2001 roku przez Activision. Return to Castle Wolfenstein stanowi odnowioną wersję gry Wolfenstein 3D, działającą na silniku gry Quake III[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Marzec 1943 roku. Po przegranych kampaniach w Afryce Północnej, a przede wszystkim, pod Stalingradem, wojska niemieckie tracą inicjatywę strategiczną. Szala zwycięstwa powoli przechyla się na stronę aliantów. Specjalna dywizja SS badająca zjawiska paranormalne rozpoczyna badania nad projektem mającym na celu przywrócenie III Rzeszy przewagi na froncie. Głównym celem projektu jest wskrzeszenie Henryka I, saksońskiego księcia, który przez kontakt z ciemnymi mocami stał się nieśmiertelny i rozpoczął w środkowej Europie kampanię terroru trwającą do 943 roku, kiedy to tajemniczy mag, Szymon Wędrowiec, zesłał go do otchłani. Naziści chcą go ożywić i wykorzystać jego moc do własnych celów.

Amerykański agent polskiego pochodzenia, Wiliam „B.J.” Blazkowicz zostaje wysłany do zamku Wolfenstein w środkowych Niemczech, gdzie stacjonuje ekipa badawcza SS, jednak wraz ze swoim współpracownikiem, Agentem Jeden, zostaje zdemaskowany i trafia do jednej z cel zamku[1]. Dzięki swojemu wyszkoleniu udaje mu się uciec i nawiązać kontakt z Kesslerem, członkiem lokalnego ruchu oporu, który wskazuje mu katakumby i ruiny kościoła jako miejsce wykopalisk archeologicznych prowadzonych przez SS. Blazkowicz trafia w sam środek intrygi, gdzie nauka i technologia miesza się z czarną magią. Po wyeliminowaniu Helgi von Bulow i profesora Zempha, czołowych postaci specjalnej dywizji SS, przychodzi czas na likwidację Wilhelma "Deathshead" Strasse, genialnego naukowca, czuwającego nad projektem badawczym od strony technicznej. Jego zaawansowana maszyneria pozwala na produkcję zabójczej broni, którą Blazkowicz systematycznie niszczy w miarę zbliżania się do niego. W trakcie kulminacyjnego spotkania z uczonym dochodzi do całkowitego zniszczenia kierowanego przez niego laboratorium w Norwegii, jednak jemu samemu udaje się zbiec.

Kiedy tajna komórka alianckich sił wywiadowczych, która kierowała działania Blazkowicza, zestawia zdobyte w norweskiej placówce dokumenty z posiadaną już wiedzą, uzyskuje spójny obraz sytuacji. Tym samym nakazuje bezwzględną likwidację wszystkich oficerów zaangażowanych w rytuał wskrzeszenia Henryka I oraz przeszkodzenie Niemcom w jego dokonaniu. Amerykanin dociera do ruin zbombardowanego przez alianckie lotnictwo zamku Wolfenstein, gdzie ma odbyć się zmartwychwstanie mrocznego księcia, dosłownie w ostatniej chwili. Kierująca obrzędem Marianna Blavatsky wskrzesza Henryka, po czym zostaje przemieniona przez niego w wampira. Blazkowicz zabija ją i pozostałych nieumarłych, po czym unicestwia Henryka i opuszcza teren wykopalisk, zanim docierają tam niemieckie posiłki.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Return to Castle Wolfenstein (PC) (pol.). Gry-Online. [dostęp 2014-05-23].
  2. Return to Castle Wolfenstein for PC (ang.). GameRankings. [dostęp 2014-05-23].
  3. Return to Castle Wolfenstein for PC Reviews (ang.). Metacritic. [dostęp 2014-05-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]