Rewolucja belgijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rewolucja belgijska
Ilustracja
Epizod z belgijskiej rewolucji 1830
Obraz Gustaafa Wappersa
Czas 26 sierpnia 183012 sierpnia 1831
Wynik zwycięstwo Belgów
Strony konfliktu
Królestwo Zjednoczonych Niderlandów Belgia
Francja
Dowódcy
Wilhelm I Erasme Louis Surlet de Chokier
Charles Rogier
brak współrzędnych

Rewolucja belgijska (niderl. Belgische Revolutie, fr. Révolution belge) – rewolucja zapoczątkowana w nocy z 25 na 26 sierpnia 1830 rozruchami antyrządowymi w Brukseli, która wybuchła pod wpływem rewolucji lipcowej we Francji, pod hasłami obrony swobód obywatelskich i oderwania Belgii od Holandii połączonych w jeden organizm państwowy na kongresie wiedeńskim w 1815. Po krótkim czasie rewolucja przerodziła się w powstanie ludowe, a wobec interwencji wojsk holenderskich – w walkę wyzwoleńczą ogarniającą całą Belgię[1].

20 września, po zerwaniu rokowań przez króla Niderlandów Wilhelma I, masy ludowe zajęły ratusz, lecz nie zdołały utworzyć rządu republikańskiego przez brak kierownictwa. 27 września, po wyparciu wojsk holenderskich, powstał umiarkowany rząd tymczasowy. 18 listopada 1830 Konstytuanta ogłosiła niepodległość Belgii.

Przed zbrojną interwencją rosyjsko-pruską uratowało Belgię powstanie listopadowe (1830–1831), które wybuchło w Królestwie Polskim[1].

Niema z Portici[edytuj | edytuj kod]

Treść pięcioaktowej opery Niema z Portici była jednym z powodów wybuchu rewolucji belgijskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rewolucja belgijska. Encyklopedia PWN. [dostęp 2019-03-11].