Rewolucja trabantów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rewolucja trabantów – termin, którym opisuje się ucieczkę ok. 25 tys. obywateli NRD do Niemiec Zachodnich w sierpniu 1989 roku[1]. Nazwa powstała od najczęściej używanego środka transportu podczas tej fali ucieczki.

Latem 1989 r. Węgry ogłosiły zniesienie blokady przejścia granicznego z Austrią[2] a ministrowie spraw zagranicznych Austrii i Węgier Alois Mock i Gyula Horn symbolicznie przecięli drut kolczasty. Wykorzystało to ok. 14 tys. obywateli NRD, którzy samochodami, przez Węgry i Austrię dostali się do RFN. W NRD pod rządami SED (Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec) istniał zakaz wyjazdów do RFN[3]. Część uciekinierów na początku października schroniło się w ambasadzie niemieckiej w Pradze a następnie[4] wybrało drogę kolejową przez Czechosłowację[5]. W tym okresie odprawiono 14 pociągów z Pragi do Hof[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oxford Wielka Encyklopedia Świata. T. 10. Poznań: Oxford Educational, 2005. ISBN 83-7325-700-4.
  2. http: Die erste Massenflucht aus der DDR (niem.). W: Der Spiegel [on-line]. 1998-08-16. [dostęp 2017-05-08].
  3. http://www.rp.pl/artykul/326487-Swietowali-rewolucje-trabantow.html#ap-1. W: Rzeczpospolita [on-line]. 2009-06-28. [dostęp 2017-05-08].
  4. a b Anne Hähnig: 1989 – Die Züge in die Freiheit (niem.). W: Die Zeit [on-line]. 2014-07-30. [dostęp 2017-05-08].
  5. Odyssee in die Freiheit (niem.). W: Der Spiegel [on-line]. 2008-01-07. [dostęp 2017-05-08].