Rewolwer S&W Model 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
S&W Model 2
Ilustracja
Państwo USA
Producent Smith & Wesson
Rodzaj rewolwer
Historia
Produkcja 1861-1874
Wyprodukowano 77 155 egz.
Dane techniczne
Kaliber 7,65 mm
Nabój .32 S&W RF (7,65 × 18 mm R)
Magazynek bęben 6 nab.
Wymiary
Długość 254 mm (lufa 5")
Długość lufy 102-152 mm(4-6")
Masa
broni 0,6 kg (5")
Inne
Prędkość pocz. pocisku 180 m/s (5")

S&W Model 2 (No 2, S&W Tip-Up Revolver, Old Army) – amerykański rewolwer produkowany w drugiej połowie XIX wieku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1861 roku wybuchła wojna secesyjna. W tym samym roku firma S&W rozpoczęła produkcję rewolweru Model 2. Była to powiększona wersja kieszonkowego rewolweru Model 1. Producent próbował zainteresować swoim rewolwerem departament uzbrojenia US Army, ale nie udało się zdobyć żadnego oficjalnego zamówienia.

Jednocześnie nowy rewolwer doskonale sprzedawał się na rynku cywilnym. Wśród nabywców główną grupą byli wojskowi którzy kupowali rewolwery model 2 jako broń do obrony osobistej. Największą zaletą rewolweru S&W był krótki czas przeładowania. Znajdujące się na uzbrojeniu armii rewolwery były konstrukcjami odprzodowymi, z zapłonem kapiszonowym podczas gdy rewolwer S&W był zasilany nabojem scalonym. Dzięki temu przeładowanie rewolweru S&W trwało ok. 25 s, podczas gdy przeładowanie odprzodowego rewolweru Colta trwało ponad 2 minuty.

Wśród użytkowników rewolweru Model 2 był między innymi major (później generał, a jeszcze później prezydent USA) Rutherford B. Hayes, generał George Armstrong Custer, oraz rewolwerowiec Wild Bill Hickok.

Produkcję rewolweru Model 2 zakończono w 1874 roku. konstrukcja tego rewolweru stałą się wzorem dla wprowadzonego na uzbrojenie armii Królestwa Saksonii rewolweru M1873.

Opis[edytuj | edytuj kod]

S&W Model 2 był bronią powtarzalną. Szkielet łamany. Po odchyleniu do góry lufy bęben był odłączany od broni. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, bez samonapinania, spust okryty, wysuwał się po napięciu kurka.

Model 2 był zasilany z sześcionabojowego bębna nabojowego. Łuski z bębna były usuwane po wyjęciu bębna ze szkieletu. Do usuwania łusek służył trzpień zamocowany pod lufą.

Lufa gwintowana, posiadała sześć bruzd prawoskrętnych.

Przyrządy celownicze mechaniczne stałe (muszka i szczerbinka).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Frederick Myatt, Pistolety i rewolwery. Ilustrowana historia broni krótkiej od szesnastego wieku do czasów współczesnych, Leszek Erenfeicht (tłum.), Warszawa: ESPADON, 1993, ISBN 83-85489-06-1, OCLC 749319947.