Rezerwat przyrody Bór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rezerwat przyrody Bór
Rodzaj rezerwatu leśny
Typ biocenotyczny i fizjocenotyczny
Podtyp biocenoz naturalnych i półnaturalnych
Państwo  Polska
Mezoregion Płaskowyż Kolbuszowski
Data utworzenia 14 lipiec 1996
Akt prawny M.P. z 1996 r. Nr 39, poz. 386
Powierzchnia 368,67 ha
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Rezerwat Bór
Rezerwat Bór
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rezerwat Bór
Rezerwat Bór
Ziemia50°07′54,51″N 21°59′57,82″E/50,131808 21,999394

Rezerwat przyrody Bór – rezerwat leśny położony na terenie powiatu rzeszowski, w gminach Głogów Małopolski i Trzebownisko[1].

Obszar chroniony utworzony został w 1996 r. celem zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i kulturowych kompleksu leśnego dawnej Puszczy Sandomierskiej[1]. Rezerwat położony jest w poza granicami wielkoobszarowych form ochrony przyrody[2], ale posiada otulinę po powierzchni 382,17 ha[1].

Rezerwat obejmuje 368,67 ha lasu zlokalizowanego w południowej cześć Puszczy Sandomierskiej około 2 km na południowy-wschód od Głogowa Małopolskiego. Równinny obszar rezerwatu urozmaicają wydmy i misy deflacyjne porośnięte drzewostanem reprezentującym różnorodne zbiorowiska różniącą się żyznością i wilgotnością siedlisk. Występują tu dwa chronione siedliska przyrodniczych: grąd subkontynentalny i żyzną buczynę karpacką. W drzewostanie dominuje jednak kontynentalny bór mieszany, któremu na towarzyszy bór wilgotny i świeży oraz ols[3].

W rezerwacie występują liczne chronione gatunki roślin: widłak jałowcowaty, wawrzynek wilczełyko, rosiczka okrągłolistna, centruria pospolita, lilia złotogłów, śnieżyczka przebiśnieg, zimowit jesienny i podkolan biały. Występują tu też niechroniony, ale rzadki czosnek siatkowaty[3].

W rezerwacie znajduje się miejsce pamięci narodowej ze zbiorowymi mogiłami zamordowanej przez hitlerowców podczas II wojny światowej ludności cywilnej[3] – około 5000 Żydów i 300 Polaków[4].

Teren rezerwatu został udostępniony do zwiedzania szlakami dla ruch pieszego[3][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]