Rezerwat przyrody Bażantarnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bażantarnia
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Data utworzenia 14 września 1959
Akt prawny M.P. z 1959 r. Nr 87, poz. 462
Powierzchnia 17,88 ha
Położenie na mapie gminy Otyń
Mapa lokalizacyjna gminy Otyń
Bażantarnia
Bażantarnia
Położenie na mapie powiatu nowosolskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosolskiego
Bażantarnia
Bażantarnia
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Bażantarnia
Bażantarnia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bażantarnia
Bażantarnia
Ziemia51°51′34″N 15°41′21″E/51,859444 15,689167

Bażantarnialeśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, na terenie gminy Otyń.

Podstawa prawna[edytuj | edytuj kod]

Nr rej. woj. – 2.

Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną[edytuj | edytuj kod]

Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 14 września 1959 r. (Monitor Polski Nr 87 z 22 października 1959 r., poz. 462)

Inne akty prawne dotyczące rezerwatu[edytuj | edytuj kod]

  • Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. (Dz. Urz. Nr 12, poz. 144)
  • Zarządzenie Nr 20/2010 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lipca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubuskiego Nr 8, poz. 1138 z dnia 24.08.2010 r.)

Położenie[edytuj | edytuj kod]

  • Województwo – lubuskie
  • Powiat – Nowa Sól
  • Gmina – Otyń
  • Obr. ewidencyjny – Niedoradz

Właściciel, zarządzający[edytuj | edytuj kod]

Skarb Państwa, Nadleśnictwo Przytok

Powierzchnia pod ochroną[edytuj | edytuj kod]

  • 17,88 ha (akt powołujący podawał 17,86 ha)

Opis przedmiotu poddanego ochronie[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat stanowi fragment lasu naturalnego – pierwotnego o bogatym składzie gatunków liściastych. Skład panujących gatunków przedstawia się następująco: sosna 3, dąb 3, świerk 2, modrzew 2 w V i VI klasie wieku z pojedynczymi okazami drzew pomnikowych w wieku 180–200 lat. W domieszce kępowo brzoza, akacja, buk, grab, lipa, jodła i wprowadzone sztucznie daglezja i wejmutka. Gleba średnio zbielicowana, piaszczysto-gliniasta, w podszycie jarzębina, kruszyna, jeżyna, śnieguliczka. W runie konwalia, zawilec, szczawik zajęczy, paproć orlica pospolita, przylaszczka pospolita, fiołek leśny, dzwonek pokrzywolistny, nerecznica i inne.

Cel ochrony[edytuj | edytuj kod]

Zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych drzewostanu naturalnego o charakterze puszczańskim, który stanowi oazę pośród ubogich drzewostanów sosnowych. Pojedyncze okazy drzew pomnikowych.

Rezerwat nie podlega ochronie międzynarodowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]