Rezerwat przyrody Bukowa Góra (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bukowa Góra
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Mezoregion Pasmo Przedborsko-Małogoskie[1]
Data utworzenia 5 maja 1959
Akt prawny M.P. z 1959 r. nr 51, poz. 241
Powierzchnia 33,77 ha
Położenie na mapie gminy Kluczewsko
Mapa lokalizacyjna gminy Kluczewsko
Bukowa Góra
Bukowa Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bukowa Góra
Bukowa Góra
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Bukowa Góra
Bukowa Góra
Położenie na mapie powiatu włoszczowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu włoszczowskiego
Bukowa Góra
Bukowa Góra
Ziemia51°00′49″N 19°55′00″E/51,013611 19,916667

Rezerwat przyrody Bukowa Górarezerwat leśny w gminie Kluczewsko, w powiecie włoszczowskim, w województwie świętokrzyskim[2].

  • Powierzchnia: 33,77 ha[2] (akt powołujący podawał 34,80 ha)
  • Rok utworzenia: 1959
  • Przedmiot ochrony: fragment lasu bukowego o charakterze pierwotnym z gatunkami roślin chronionych w runie

Rezerwat położony jest w Paśmie Przedborsko-Małogoskim, na zboczach góry Buczyna, zwanej też Bukową Górą (334 m n.p.m.) – najwyższego wzniesienia powiatu włoszczowskiego. Leży w miejscowości Rączki. Wchodzi w skład Przedborskiego Parku Krajobrazowego. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Murawy Dobromierskie.

Ochroną objęto fragment lasu liściastego o charakterze pierwotnym, z drzewostanem bukowym, z domieszką dębu, grabu, jaworu i klonu. 98% drzew stanowią buki.

Występują rzadkie zbiorowiska leśne: uboga buczyna niżowa, żyzna buczyna niżowa, sudecka oraz ciepłolubna buczyna storczykowa. W podszyciu występują: trzmielina brodawkowata, szakłak, leszczyna, kalina, jałowiec i głóg. Runo leśne występuje płatami, rosną w nim m.in. żłobik koralowy, przytulia wonna, wyka leśna, czerniec gronkowy, miejscami bluszcz pospolity, pluskwica europejska, lilia złotogłów, zawilec wielkokwiatowy, wawrzynek wilczełyko, buławnik czerwony, wielkokwiatowy i mieczolistny, obuwik pospolity. Z fauny – 37 gatunków ptaków lęgowych.

Przez rezerwat przechodzi szlak turystyczny czarny czarny szlak turystyczny prowadzący z Białego Brzegu do Mrowiny, oraz 3 ścieżki edukacyjne.

Na terenie rezerwatu znajduje się stary szyb, wykopany w drugiej połowie XVIII wieku w celu poszukiwania złóż soli[3]. Prowadzi do niego słabo oznakowany niebieski szlak, który w północnej części rezerwatu odchodzi na wschód od czarnego szlaku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 262. ISBN 83-01-12479-2.
  2. a b Rezerwat przyrody Bukowa Góra. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-10-19].
  3. Paweł Zięba: Historia szybu solnego na Bukowej Górze. W: przedborz.com.pl [on-line]. 2011-12-08. [dostęp 2019-04-05].