Rezerwat przyrody Dolina Postomii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rezerwat przyrody Dolina Postomii
{{{Opis_zdjęcia}}}
Rodzaj rezerwatu leśny
Państwo  Polska
Data utworzenia 6 stycznia 2005 r.
Powierzchnia 68,6574 ha
Położenie na mapie gminy Słońsk
Mapa lokalizacyjna gminy Słońsk
Dolina Postomii
Dolina Postomii
Położenie na mapie powiatu sulęcińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sulęcińskiego
Dolina Postomii
Dolina Postomii
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Dolina Postomii
Dolina Postomii
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dolina Postomii
Dolina Postomii
Ziemia52°34′N 14°51′E/52,566667 14,850000
Rezerwaty przyrody w Polsce

Dolina Postomiirezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w Gminie Słońsk.

Ustanowienie ochrony rezerwatowej ma na celu skuteczną ochronę walorów przyrodniczych krawędzi doliny Postomii pomiędzy Lemierzycami, a Słońskiem.

Obszar rezerwatu obejmuje południową krawędź i dno doliny rzeki Postomii, stanowiącej jednocześnie krawędź szerokiej pradoliny Warty. Dno doliny zajmują zbiorowiska szuwarowe i łąkowe. Graniczą one przestrzennie z wąskim pasem łęgów olszowojesionowych. Na wyższych terasach i na stromych krawędziach doliny zachowały się bardzo dobrze wykształcone fragmenty lasów grądowych oraz dąbrów acydofilnych.

Celem ochrony jest zachowanie naturalnych ekosystemów leśnych i nieleśnych.

Cele rezerwatu[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat jest ostoją szeregu ginących i zagrożonych gatunków roślin i zwierząt, przede wszystkim ptaków i owadów. Stanowi on też jedno z lepiej zachowanych stanowisk grądu w tym regionie. Występujące na tym terenie typy siedlisk wskazane są w załączniku I do Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, które wymagają ochrony.

Flora i fauna rezerwatu[edytuj | edytuj kod]

Na terenie rezerwatu występuje wiele rzadkich i chronionych roślin jak: bluszcz pospolity, cis pospolity, czerniec gronkowy, dzwonek brzoskwiniolistny, kokorycz wątła, konwalia majowa, paprotka zwyczajna, przylaszczka pospolita, śnieżyczka przebiśnieg oraz żankiel zwyczajny. W terenie zlokalizowano ponad 80 drzew o wymiarach pomnikowych. Stanowią one siedlisko dla wielu rzadkich gatunków grzybów, owadów i innych bezkręgowców i powinny być traktowane jako obiekty specjalnej troski.

Bardzo bogata jest również fauna rezerwatu. W grupie chrząszczy kózkowatych stwierdzono aż 32 gatunki, w tym szereg rzadkich i ginących na terenie Polski Zachodniej i całego kraju. Podobnie zróżnicowana i bogata jest awifauna lęgowa rezerwatu, licząca 50 gatunków ptaków. Szereg z nich to gatunki ginące i zagrożone. Grunty rezerwatu w całości stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie Przedsiębiorstwa Lasy Państwowe / N-ctwo Ośno Lubuskie/.

Podstawa prawna[edytuj | edytuj kod]

Rozporządzenie nr Wojewody lubuskiego z dnia 6 stycznia 2005 r. Na podstawie art. 13 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880.

Obszar rezerwatu[edytuj | edytuj kod]

W skład rezerwatu przyrody wchodzą działki o numerach ewidencyjnych: 3/15 – 3,3239 ha, 3/18 – 3,8157 ha, 838 – 7,2390 ha, 840 – 2,3307, 842 – 5.5619 ha, 844 – 7,0979 ha, 846 – 10,6921, 848 – 12,8455 ha, 850 – 4.4307 ha, 852 – 1,3477 ha, 854 – 2,3916 ha, 856 – 7,5807 ha położone w obrębie ewidencyjnym miejscowości Lemierzyce, gminie Słońsk, powiecie sulęcińskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]