Rezerwat przyrody Jezioro Siedmiu Wysp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezioro Siedmiu Wysp
Ilustracja
Żuraw
rezerwat faunistyczny
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Data utworzenia 1956
Powierzchnia 1618,34 ha
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Jezioro Siedmiu Wysp
Jezioro Siedmiu Wysp
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Siedmiu Wysp
Jezioro Siedmiu Wysp
Ziemia54°18′N 21°34′E/54,300000 21,566667

Rezerwat przyrody Jezioro Siedmiu Wysp – to jezioro Oświn (zwane także Jeziorem Siedmiu Wysp) wraz z otaczającym je terenem, w gminie Węgorzewo, w województwie warmińsko-mazurskim przy granicy polsko-rosyjskiej. Rezerwat położony jest na terenie nadleśnictw Borki i Srokowo.

Cel ochrony[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat utworzono dla ochrony naturalnego środowiska gnieżdżenia się licznych gatunków ptactwa wodno-błotnego (ok. 110) oraz szaty roślinnej[1].

Z ptaków występują tu m.in.: perkoz dwuczuby, zausznik, bąk, gęgawa, krakwa, cyraneczka, płaskonos, kania czarna, błotniak stawowy, orlik krzykliwy, orzeł bielik, derkacz i wąsatka, gęś białoczelna, gęś zbożowa, żuraw.

W przeszłości na terenie obecnego rezerwatu obserwowano występowanie ślepowrona. Oprócz tego znajdują się tutaj miejsca odpoczynku przelatujących ptaków, przede wszystkim gęsi (ok. 4 tys.)

Występuje także wiele rzadkich gatunków bezkręgowców wodnych, m.in.:

W skład rezerwatu wchodzą[edytuj | edytuj kod]

  • 357 ha wód
  • 592 ha bagien
  • 58 ha lasów

Powierzchnia 1006,83 ha utworzonego w 1956 r. rezerwatu została zwiększona do 1618,34 ha w roku 2004.

Ostoja konika polskiego[edytuj | edytuj kod]

Grunty wsi Zielony Ostrów były użytkowane rolniczo przez PGR Pasternak do 1987 roku. Pozostawione bez ingerencji człowieka dawne tereny rolnicze zarosłyby lasem. W celu utrzymania powierzchni trawiastych w rejon dawnej wsi Zielony Ostrów w roku 1990 sprowadzone zostały pierwsze koniki polskie. W roku 1991 było tu 7 koników polskich. W roku 1994 było ich 17, żyjących w dwóch stadach. W roku 2000 było tu 35 koników, żyjących także w dwóch stadach. W roku tym tabun ogiera Namorzyńca liczący 21 szt koni zajmował terytorium 188 ha, a tabun ogiera Morusa liczący 14 szt koni zajmował teren 108 ha. Koniki polskie żyją tu w stanie dzikim. W czasie ciężkich zim dokarmiane są sianem. Sukcesja drzew i krzewów dzięki konikom polskim została spowolniona, ale nie zatrzymana całkowicie.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Stałym zagrożeniem jeziora jest jego eutrofizacja i chemizacja.

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat należy do terenów ściśle chronionych i jest wpisany na listę Międzynarodowej Konwencji RAMSAR (chroni obszary wodno-błotne o znaczeniu międzynarodowym) oraz Natura 2000.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zofia Licharewa, Kętrzyn z dziejów miasta i powiatu, Pojezierze, Olsztyn, 1962. (ślepowron)
  • J.Szynkowski, Mazury. Przewodnik; Kengraf, Kętrzyn, 2003
  • Jezioro Oświn i okolice, Monografia przyrodniczo-kulturowa,, Marcin Gromadzki (red.), Rajmund Jan Wiśniewski (red.), Elżbieta Bajkiewicz-Grabowska, Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 2005, ISBN 83-60247-19-6, OCLC 749211172.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]