Rezerwat przyrody Mierkowskie Suche Bory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mierkowskie Suche Bory
Ilustracja
Rezerwat przyrody Mierkowskie Suche Bory
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Mezoregion Wzniesienia Gubińskie
Data utworzenia 20 kwietnia 2006 r.
Powierzchnia 131,40 ha
Położenie na mapie gminy Lubsko
Mapa lokalizacyjna gminy Lubsko
Suche Bory
Suche Bory
Położenie na mapie powiatu żarskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żarskiego
Suche Bory
Suche Bory
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Suche Bory
Suche Bory
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Suche Bory
Suche Bory
Ziemia51°49′24,9″N 14°52′29,8″E/51,823583 14,874944

Mierkowskie Suche Boryrezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Lubsko.

Podstawa prawna[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat utworzony został Rozporządzeniem Nr 20 Wojewody Lubuskiego z dnia 20 kwietnia 2006 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 31 poz. 649). Wpisany pod nr rej. woj. – 54.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Tablica informacyjna
  • Województwo – lubuskie
  • Powiat – żarski
  • Gmina – Lubsko
  • Obr. ewidencyjny – dz./nr 259 – 7,86 ha, 248 – 22,94 ha, 260 – 16,03 ha położone w granicach obrębu ewidencyjnego Osiek oraz dz./nr 321 – 16,49 ha, 335 – 20,16 ha, 338 – 18,93 ha, 322 – 13,82 ha, 334 – 15,17 ha leżące w granicach obrębu ewidencyjnego Mierków. Rezerwat leży w odległości około 7 km na północny zachód od Lubska – na granicy dwóch krain przyrodniczo – leśnych, Krainy III Wielkopolsko-Pomorskiej, Dzielnicy 6 Pojezierza Lubuskiego oraz Krainy V Śląskiej, Dzielnicy 1 – Równin Dolnośląskich. Obszar w całości leży w głębi dużego kompleksu leśnego będącego w zarządzie N-ctwa Lubsko.

Własność gruntów[edytuj | edytuj kod]

Grunty objęte ochroną stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Lubsko.

Opis przedmiotu poddanego ochronie[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat stanowi kompleks częściowo odsłoniętych wydm śródlądowych. Najwyższym punktem rezerwatu jest tzw. Białogóra o wysokości bezwzględnej 86,5 m n.p.m., będąca jednocześnie jednym z najwyższych punktów w okolicy i punktem widokowym. Pozostałe wały wydmowe biegną przeważnie na wysokościach 70 – 75 m n.p.m., dolinki schodzą do poziomu poniżej 65 m n.p.m. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie zaledwie 26 gatunków roślin naczyniowych należących do 16 rodzin. Najliczniej reprezentowane rodziny to wiechlinowate, astrowate i wrzosowate. Jeden stwierdzony na terenie rezerwatu gatunek aster ożota (Aster linosyris) należy do zagrożonych i ginących w Wielkopolsce i na Pomorzu. Stwierdzono występowanie 7 gatunków mchów charakterystycznych dla siedlisk borowych i suchych. Lista stwierdzonych gatunków porostów liczy 80 taksonów[1], w tym aż 42 naziemne, spośród których do najcenniejszych należą rzadkie w kraju: karlinka brodawkowata Pycnothelia papillaria, chrobotek rozetkowy Cladonia pocillum, chróścik pasterski Stereocaulon paschale i chróścik orzęsiony S. tomentosum.

Zróżnicowanie zbiorowisk roślinnych rezerwatu jest niewielkie. Szczyty wydm zajmują skrajnie ubogie murawy napiaskowe Spergulo vernalis-Corynephoretum z dominacją szczotlichy siwej oraz obfitym występowaniem mchów i porostów. Największą powierzchnię zajmują suche bory w typie borów chrobotkowych Cladonio-Pinetum, również z bardzo skąpym runem. Na omawianym terenie stwierdzono występowanie wielu gatunków rzadkich i ginących owadów, szczególnie z grupy chrząszczy kózkowatych. Obszar rezerwatu wraz z sąsiadującym z nim użytkiem ekologicznym Bagna przy Rabym Kamieniu został włączony do sieci Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk pod nazwą Mierkowskie Wydmy – PLH080039.

Cel ochrony[edytuj | edytuj kod]

Zachowanie szerokiego spektrum ekosystemów borowych, od ubogich muraw napiaskowych i suchych borów porastających kompleks wydm śródlądowych, po bory świeże i wilgotne, wraz ze specyficzną chronioną fauną i florą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lipnicki L., Grochowski P. 2012. Porosty rezerwatu „Mierkowskie Suche Bory”, [w:] Lipnicki L. (red.) Ochrona porostów – porosty chronione: materiały konferencyjne 11-14 września 2012, Gorzów Wlkp.: 71-84.