Rezerwat przyrody Wisła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rezerwat przyrody Wisła
{{{Opis_zdjęcia}}}
Czarna Wisełka
Rodzaj rezerwatu faunistyczny, wodny
Charakter częściowy
Państwo  Polska
Mezoregion Beskid Śląski
Data utworzenia 25 czerwca 1959
Akt prawny M.P. 1959 nr 62 poz. 321
Powierzchnia 17,61 ha
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Rezerwat przyrody Wisła
Rezerwat przyrody Wisła
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rezerwat przyrody Wisła
Rezerwat przyrody Wisła
Ziemia49°36′47,85″N 18°55′44,32″E/49,613292 18,928978
Rezerwaty przyrody w Polsce

Wisła - faunistyczny rezerwat wodny na terenie miasta Wisła w powiecie cieszyńskim. Znajduje się w centrum Pasma Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Obejmuje cieki wodne Białej i Czarnej Wisełki, powstały z ich połączenia źródłowy tok Wisły do ujścia Malinki oraz ciek samej Malinki (575 - 995 m n.p.m.).

Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 25 czerwca 1959 r. (M.P. 1959 nr 62 poz. 321) w celu ochrony wymienionych odcinków wód jako miejsca bytowania i rozrodu rodzimej populacji pstrąga potokowego. Jego powierzchnię określono na 17,61 ha.

Odcinkom rzek, uznanym za rezerwat, towarzyszą następujące zespoły leśne:

Wzdłuż cieków wodnych, wchodzących w skład rezerwatu, występuje ponad 200 gatunków roślin naczyniowych. Jest wśród nich szereg gatunków podlegających ochronie gatunkowej lub rzadkich. Większość z nich spotkamy w ziołoroślach nad Białą (np. jaskier platanolistny, róża alpejska, rutewka orlikolistna, tojad mocny), lub Czarną Wisełką (ciemiężyca zielona, modrzyk górski, naparstnica zwyczajna, omieg górski, szczaw alpejski, wiązówka błotna). Ponadto na wychodniach fliszu i na murkach oporowych nad Białą Wisełką znaleziono stanowiska rzadkich paproci: paprotki zwyczajnej i zanokcicy skalnej. W niższych położeniach ciekom tym towarzyszą nadpotokowe ziołorośla lepiężnikowe (łopuszyny), w których masowo występują lepiężnik biały i różowy oraz świerząbek orzęsiony, natomiast rzadko - bniec czerwony.

Od początku istnienia rezerwatu niejasne były zarówno jego precyzyjna lokalizacja jak i stosunki własnościowe na jego terenie i w najbliższym sąsiedztwie. Funkcje rezerwatu stały od początku w sprzeczności z lansowaną rozbudową miasta Wisły i propagowaniem jej jako głównego ośrodka turystycznego w Beskidzie Śląskim. Regulacja znacznych odcinków wymienionych potoków i budowa zapory w Wiśle Czarnem, a także zakwaszenie i zanieczyszczenie wody spowodowały, że funkcje rezerwatu są obecnie bardzo wątpliwe: w Czarnej Wisełce pstrągi zupełnie wyginęły, a w Białej Wisełce pstrąg nie utrzymałby się bez sztucznego zarybiania narybkiem z hodowli.

Bibliografia[edytuj]

  • Bernacki Leszek, Blarowski Andrzej, Wilczek Zbigniew: Osobliwości szaty roślinnej województwa bielskiego, wyd. COLGRAF-PRESS, Poznań 1998, ​ISBN 83-86258-22-5​;
  • Blarowski Andrzej, Gajczak Jerzy, Łajczak Adam i in.: Przyroda województwa bielskiego. Stan poznania, zagrożenia i ochrona, wyd. COLGRAF-PRESS, Poznań 1997, ​ISBN 83-86258-15-2​;
  • Buława Wiktor: Rośliny rezerwatu Białej i Czarnej Wisełki, wyd. Towarzystwo Miłośników Wisły, [Wisła] 1987;
  • Klimek Andrzej: Ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza na Baranią Górę, wyd. Leśny Kompleks Promocyjny "Lasy Beskidu Śląskiego", Nadleśnictwo Wisła, Wisła 2000, ​ISBN 83-908488-1-3​;

Zobacz też[edytuj]