Rezerwat przyrody Wrząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wrząca
Ilustracja
Widok na północno-wschodnią granicę rezerwatu
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Mezoregion Wysoczyzna Złoczewska[1]
Data utworzenia 1995
Akt prawny M.P. z 1996 r. nr 5, poz. 61
Powierzchnia 59,70 ha
Ochrona ścisła – 20,11 ha,
czynna – 39,59 ha
Położenie na mapie gminy Błaszki
Mapa lokalizacyjna gminy Błaszki
Wrząca
Wrząca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wrząca
Wrząca
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Wrząca
Wrząca
Położenie na mapie powiatu sieradzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sieradzkiego
Wrząca
Wrząca
Ziemia51°34′00″N 18°25′24″E/51,566667 18,423333

Rezerwat przyrody Wrzącaleśny rezerwat przyrody w gminie Błaszki, w powiecie sieradzkim, w województwie łódzkim[2]. Jest położony w Nadleśnictwie Złoczew, w pn.-zach. części uroczyska Orły, koło wsi Marianów, przy drodze BrąszewiceWojków. Utworzono go w 1995 r. w celu zachowania dla celów dydaktycznych i naukowych kwaśnej buczyny niżowej na granicy naturalnego występowania buka i jodły. Zajmuje powierzchnię 59,70 ha[1][2] (akt powołujący podawał 59,10 ha). Lasy rezerwatu w okresie przed II wojną światową wchodziły w skład majątku ziemskiego Wrząca.

W skład rezerwatu wchodzi cienisty, wysokopienny las bukowy ze skąpo wykształconym podszytem i ubogim runem. Silnie zwarty drzewostan składa się głównie z buka. Około 20% tego drzewostanu stanowi także dąb bezszypułkowy. Domieszka innych gatunków drzew jest bardzo nieznaczna, tworzy ją jodła, świerk, brzoza, osika, sosna i modrzew.

Ubogie ze względu na silne zakwaszenie i ocienienie runo ma strukturę skupiskową. Tworzy je kosmatka owłosiona, turzyca pigułkowata, kostrzewa owcza i z mniejszym udziałem: konwalijka dwulistna, szczawik zajęczy, przetacznik leśny i ożankowy. Charakterystyczny jest całkowity brak gatunków siedlisk żyznych oraz stały udział acidofilnych mszaków, tworzących miejscami rozległe darnie. Zwarte kępy nalotów i podszytów jodłowych i świerkowych widoczne są zwłaszcza w pn. części rezerwatu. Bogata jest flora takich płatów: wzrasta udział borówki czarnej, pszeńca zwyczajnego, turzycy pagórkowatej i siewek jarzębu. Sporadycznie występuje widłak jałowcowaty oraz gruszyczka jednostronna i mniejsza. Najstarsze, 110-letnie drzewostany bukowe z sosną i dębem bezszypułkowym porastają wsch. i pd. części rezerwatu na siedliskach lasu mieszanego świeżego.

Stare buki o rozmiarach pomnikowych rosną także w sąsiedztwie rezerwatu, np. przy drodze do leśniczówki rośnie buk o obw. 310 cm. Pn.-zach. granicę rezerwatu wyznaczają 4 buki o obw. ponad 2 m, a na pd. od rezerwatu – buk o obw. 320 cm obwodu.

Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (20,11 ha) i czynną (39,59 ha)[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rejestr Form Ochrony Przyrody prowadzony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi (stan na 15.02.2019 r.). [dostęp 2019-05-05].
  2. a b c Rezerwat przyrody Wrząca. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-05].
  3. Zarządzenie Nr 9/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Wrząca”. W: Dz. Urz. Województwa Łódzkiego Nr 94, poz. 797 [on-line]. 2011-04-08. [dostęp 2019-05-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]