Rezerwat przyrody Wysokie Skałki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rezerwat przyrody Wysokie Skałki
Ilustracja
Wysoka od wschodniej strony
rezerwat krajobrazowy
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Mezoregion Pieniny
Data utworzenia 1961
Akt prawny M.P. z 1961 r. nr 76, poz. 321 Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2001 r. Nr 173, poz. 2611
Powierzchnia 13,9 ha
Położenie na mapie gminy Szczawnica
Mapa lokalizacyjna gminy Szczawnica
Wysokie Skałki
Wysokie Skałki
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowotarskiego
Wysokie Skałki
Wysokie Skałki
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Wysokie Skałki
Wysokie Skałki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wysokie Skałki
Wysokie Skałki
Ziemia49°22′54″N 20°33′18″E/49,381667 20,555000

Rezerwat przyrody Wysokie Skałkirezerwat przyrody na terenie województwa małopolskiego, w gminie Szczawnica, położony na najwyższym szczycie PieninWysokiej (1050 m n.p.m.). Znajduje się na obszarze Małych Pienin, na granicy ze Słowacją, na wysokości 900-1050 m n.p.m. Jest rezerwatem krajobrazowym i leśnym, utworzony został w 1961 r. Początkowo miał obszar 10,91 ha, później powiększono go do 13,9 ha.

Ochronie podlega tu jedyny zachowany w Pieninach fragment górnoreglowego naturalnego lasu świerkowego. W latach 1947-1957 podczas zagospodarowywania opuszczonych przez Łemków terenów Pienin, został silnie przetrzebiony, jednak po kilkudziesięciu latach odtworzył się. W runie leśnym i na niewielkich niezalesionych miejscach występują m.in. takie rzadkie rośliny, jak: lilia złotogłów, powojnik alpejski, tojad dzióbaty, wawrzynek wilczełyko, jaskier platanolistny, modrzyk górski. Bogata jest też fauna ptaków; gniazdują tu m.in. puchacz, myszołów zwyczajny i orlik krzykliwy.

Rezerwat ma też duże walory krajobrazowe. Z nagiego wierzchołka rozciągają się imponujące widoki na: Pasmo Radziejowej, Babią Górę, Tatry i Pieniny. Od wschodniej strony wierzchołka Wysokiej urwiste wapienne skały o wysokości 5-20 m.

Szlaki turystyki pieszej
szlak turystyczny zielony – zielony z Jaworek przez Wąwóz Homole i Polanę pod Wysoką,
szlak turystyczny niebieski – niebieski biegnący grzbietem Małych Pienin ze Szczawnicy przez Szafranówke, Durbaszkę, Wysoką, Wierchliczkę, przełęcz Rozdziela, rezerwat przyrody Białą Wodę do Jaworek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Zarzycki, Roman Marcinek, Sławomir Wróbel: Pieniński Park Narodowy. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2003. ISBN 83-7073-288-7.
  • Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.
  • Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006/07. ISBN 83-87873-07-1.