Rezerwat przyrody Zielona Góra (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rezerwat przyrody Zielona Góra
{{{Opis_zdjęcia}}}
Widok z drogi Białośliwie - Osiek nad Notecią
Rodzaj rezerwatu leśny
Państwo  Polska
Mezoregion Pojezierze Krajeńskie
Data utworzenia 1968
Powierzchnia 96,09 ha
Położenie na mapie gminy Wyrzysk
Mapa lokalizacyjna gminy Wyrzysk
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Położenie na mapie powiatu pilskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu pilskiego
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Rezerwat przyrody Zielona Góra
Ziemia53°07′30″N 17°16′03″E/53,125000 17,267500
Rezerwaty przyrody w Polsce
Rezerwat (w oddali) widoczny z brzegu rzeki Noteć

Rezerwat przyrody Zielona Górarezerwat leśny o powierzchni 96,09 ha, położony w województwie wielkopolskim, powiecie pilskim, gminie Wyrzysk.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się na styku mezoregionów Pojezierze Krajeńskie (314.69) i Dolina Środkowej Noteci (315.33). Zajmuje on wzniesienie moreny czołowej w sąsiedztwie północnego zbocza Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej.

Znajduje się na północ od linii kolejowej Bydgoszcz-Piła oraz ok. 1 km na wschód od miasta Osiek nad Notecią. Rezerwat jest usytuowany na jednym z największych wzniesień na Pojezierzu Krajeńskim, tj. w kompleksie lasów pokrywających Dębową Górę (192 m n.p.m.)

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Celem ochrony w rezerwacie jest fragment lasu liściastego, w obrębie którego występują grądy i kwaśna dąbrowa[1]. Głównymi gatunkami są: dąb szypułkowy, sosna zwyczajna, lipa drobnolistna oraz grab zwyczajny, brzoza brodawkowata, olcha. Wiek dębów oblicza się na 200-250 lat. Pięć z nich, szczególnie potężnych, posiada w obwodzie 300 cm[1]. W warstwie podszytowej rośnie miejscami podrost dębowy[1].

Runo leśne budują cieniolubne gatunki, jak: charakterystyczna dla grądu gwiazdnica wielkokwiatowa, marzanka wonna, konwalijka dwulistna, konwalia majowa, szczawik zajęczy, przylaszczka pospolita, trawy i paprocie, borówka czernica oraz rzadki gatunek storczyka[1].

Szlak rezerwatów[edytuj | edytuj kod]

Wzdłuż Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, a zwłaszcza jej północnej krawędzi, między Bydgoszczą, a Wyrzyskiem znajduje się ciąg rezerwatów nadnoteckich. Począwszy od Bydgoszczy, można zwiedzić następujące rezerwaty:

  1. Kruszyn (leśny),
  2. Hedera (florystyczny),
  3. Las Minikowski (leśny),
  4. Łąki Ślesińskie (florystyczny, ornitologiczny),
  5. Skarpy Ślesińskie (stepowy),
  6. Borek (leśny),
  7. Zielona Góra.

Przez rezerwat przebiega szlak turystyczny żółty pieszy szlak turystyczny "Nadnotecki" Bydgoszcz Prądy - Nakło nad NoteciąWyrzyskPiła[2].

Podstawa prawna[edytuj | edytuj kod]

  • Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 listopada 1968 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 50, 346)
  • Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, Monitor Polski z 1989 r, Nr 17, Poz. 119
  • Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Łachowski Jerzy, Tylżanowski Tadeusz, Beil Beata: Rezerwaty i pomniki przyrody województwa bydgoskiego. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe. Prace Wydziału Nauk Przyrodniczych, seria B, nr 13. Warszawa-Poznań 1972
  2. Bykowski Włodzimierz: Weekend w drodze. Interaktywny przewodnik rowerowy okolic Bydgoszczy. Wydawnictwo Aperion. Bydgoszcz 1999 ​ISBN 83-911441-0-0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]