Rezerwat przyrody nieożywionej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rezerwat przyrody nieożywionej – rodzaj rezerwatu przyrody, którego obszar obejmuje odkrywki geologiczne, miejsca występowania zjawisk krasowych, charakterystyczne profile glebowe, przykłady erozji lub ślady dawnego kopalnictwa[1]. Nadrzędnym celem tworzenia rezerwatów przyrody nieożywionej jest zachowanie form i śladów świadczących o dziejach i budowie skorupy ziemskiej.

W 2015 roku istniało w Polsce 75 rezerwatów przyrody nieożywionej o łącznej powierzchni 1955 ha[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Definicje pojęć GUS
  2. GUS: Ochrona środowiska 2016. Warszawa: Zakład Wydawnictw Statystycznych, 2016-12-06, s. 275. ISSN 0867-3217. [dostęp 2018-05-12]. (pol. • ang.)