Rezerwy walutowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rezerwy walutowe, rezerwy dewizowe[1] – w dosłownym znaczeniu są zagranicznymi walutami zdeponowanymi w banku centralnym. Są to aktywa należące do banku centralnego w zagranicznych walutach (np. dolarach, euro, jenach).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo rezerwy były przetrzymywane w złocie. Po wprowadzeniu systemu z Bretton Woods, Stany Zjednoczone związały swoją walutę ze złotem. Spowodowało to, że niektóre kraje zrezygnowały z trzymania rezerw w złocie i zaczęły trzymać w dolarach.[2] Banki centralne zazwyczaj trzymają rezerwy w kilku walutach.

Cel[edytuj | edytuj kod]

Banki centralne twierdzą, że posiadanie dużych rezerw jest środkiem bezpieczeństwa. Sprawdza się to w sytuacji, kiedy bank centralny może umocnić swoją walutę poprzez sprzedaż rezerw. Często rezerwy nie służą ochronie przed inflacją, która powoduje osłabienie waluty, lecz stosowane są w przeciwnym celu - do utrzymania taniej waluty.

Poziomy rezerw[edytuj | edytuj kod]

Rezerwy w walutach i złocie w 2006

Na koniec 2004 roku 66% wszystkich oficjalnych rezerw walutowych było trzymanych w dolarach, a 25 % w euro[3].

Kraje posiadajace największe rezerwy walutowe.

Pozycja Państwo mld USD (koniec miesiąca)
1 Chiny 3311 (grudzień 2012) [4]
2 Japonia 1268 (grudzień 2012)[5]
Strefa euro 932 (listopad 2012)[6]
3 Rosja 537,4 (styczeń 2013)[7]
4 Szwajcaria 526,2 (listopad 2012)[8]
5 Tajwan 403,1 (grudzień 2012)[9]
6 Korea Południowa 326 (listopad 2012)[10]
7 Brazylia 373,1 (listopad 2012)[11]
8 Hongkong 305,2 (listopad 2012)[12]
9 Indie 294,5 (listopad 2012)[13]
10 Niemcy 256,4 (listopad 2012)[14]

Wymienione wyżej państwa posiadają więcej niż 60% światowych rezerw walutowych. Poziomy rezerw czasami są podawane jako procent krótkoterminowych pożyczek zagranicznych, podaży pieniądza lub średniego miesięcznego importu.

Poziom rezerw walutowych w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2013 roku rezerwy walutowe NBP wynosiły około 108,87 mld $[15].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wojciech Majerkiewicz: Skąd się biorą rezerwy walutowe?. inwestycje.pl, 2007-06-20. [dostęp 4 lutego 2010].
  2. Tomasz Kuźma: Zapasy na czarną godzinę - studioopinii.pl
  3. Currency Composition of Official Foreign Exchange Reserves (COFER) (ang.)
  4. Snapshot for China Monthly Foreign Exchange Reserves (CNGFOREX) (ang.). BLOOMBERG L.P, 2012-12-31. [dostęp 2013-01-15].
  5. Japan International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-03. [dostęp 2013-01-15].
  6. EURO AREA, International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-03. [dostęp 2013-01-15].
  7. Russia’s International Reserves (ang.). The Central Bank of the Russian Federationl, 2012-09-27. [dostęp 2013-01-15].
  8. SWITZERLAND, International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-03. [dostęp 2013-01-15].
  9. Foreign Exchange Reserves (ang.). [dostęp 2013-01-15].
  10. KOREA, REPUBLIC OF, International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-02. [dostęp 2013-01-15].
  11. Brazil International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-02. [dostęp 2013-01-15].
  12. India International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-02. [dostęp 2013-01-15].
  13. Hong Kong Special Administrative Region, People's Republic of China (ang.). 2013-01-02. [dostęp 2013-01-15].
  14. Germany International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-01-02. [dostęp 2013-01-15].
  15. POLAND International Reserves and Foreign Currency Liquidity (ang.). 2013-05-15. [dostęp 2013-05-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]