Rhinopomastus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rhinopomastus[1]
Jardine, 1828[2]
Przedstawiciel rodzaju – czarnodudek większy (R. cyanomelas)
Przedstawiciel rodzaju – czarnodudek większy (R. cyanomelas)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd dzioborożcowe
Rodzina sierpodudki
Rodzaj Rhinopomastus
Typ nomenklatoryczny

Rhinopomastus smithii Jardine = Falcinellus cyanomelas Vieillot

Gatunki
  • R. aterrimus
  • R. cyanomelas
  • R. minor

Rhinopomastusrodzaj ptaka z rodziny sierpodudków (Phoeniculidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[3].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 21–30 cm; masa ciała 18–38,8 g[4].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

Rhinopomastus: gr. ῥις rhis, ῥινος rhinos – nozdrza; πωμα pōma, πωματος pōmatos – pokrywa[5].

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[6]:

Przypisy

  1. Rhinopomastus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. W. Jardine. Observations on Rhinopomastus of Dr. Smith, a new Genus among the Promeropidæ. „The Zoological Journal”. 4, s. 1, 2, ryc. 1, 1828 (ang.). 
  3. F. Gill, D. Donsker (red.): Todies, motmots, bee-eaters, hoopoes, wood hoopoes & hornbills (ang.). IOC World Bird List: Version 6.4. [dostęp 2016-11-28].
  4. D. Ligon: Family Phoeniculidae (Wood-hoopoes). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 6: Mousebirds to Hornbills. Barcelona: Lynx Edicions, 2001, s. 433. ISBN 84-87334-30-X. (ang.)
  5. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-11-28]. (ang.)
  6. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phoeniculidae Bonaparte, 1831 - sierpodudki - Wood-hoopoes (Wersja: 2015-10-17). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-11-28].