Richard Fromberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Richard James Fromberg (ur. 28 kwietnia 1970 w Ulverstone), tenisista australijski, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Fromberg pochodzi z rodziny o sportowych tradycjach, jego ojciec uprawiał futbol australijski. Treningi tenisowe rozpoczął jako 10-latek i zaliczył udaną karierę juniorską, okraszoną w 1987 finałami singla i debla w juniorskich konkurencjach Australian Open. Od 1988 występował w rywalizacji zawodowej, w 1989 wygrał po raz pierwszy turniej challengerowy, a rok później odniósł już dwa zwycięstwa w cyklu Grand Prix, będącym odpowiednikiem późniejszego ATP World Tour. Fromberg triumfował w 1990 w Bolonii, gdzie po zaciętym finale pokonał Szwajcara Marca Rosseta, oraz w międzynarodowych mistrzostwach Szwecji w Bastad, gdzie jego finałowym przeciwnikiem był reprezentant gospodarzy Magnus Larsson. Był w tymże roku również w finale w Singapurze (porażka z Kelly Jonesem, znanym bardziej z występów deblowych), w drodze do ćwierćfinału w londyńskim Queen's Clubie wyeliminował (na trawie) późniejszego wielokrotnego mistrza Wimbledonu Pete Samprasa, a po ćwierćfinale w Cincinnati, gdzie zanotował pierwsze zwycięstwo nad zawodnikiem aktualnie sklasyfikowanym w czołowej dziesiątce rankingu światowego (Agassim, wówczas nr 4) awansował na 24. miejsce w klasyfikacji ATP World Tour (w sierpniu 1990), co do końca kariery pozostało jego najwyższą pozycją rankingową.

Australijczyk nieprzerwanie figurował w pierwszej setce rankingu światowego przez kolejne 11 lat. W 1991 wygrał turniej w Wellington (w finale ze Szwedem Larsem Jonssonem), w 1993 doszedł do finału w Tampa (porażka z Peruwiańczykiem Jaime Yzagą), w 1994 był w finałach w Hilversum (porażka z Karelem Nováčkiem) i Florencji (przegrana z Marcelo Filippinim), w 1995 w finale w Sydney uległ Patrickowi McEnroe. Na ponowne zwycięstwo turniejowe czekał aż do 1997, kiedy w finale w Bukareszcie pokonał Włocha Andreę Gaudenziego. W 1998 zanotował kolejne dwa turniejowe finały, w Auckland przegrywając z Marcelo Ríosem, a w Amsterdamie z Magnusem Normanem. Występował także w turniejach challengerowych, odnosząc sukcesy, wygrał m.in. w 1997 challenger w Szczecinie.

Nie miał szczególnego szczęścia do imprez wielkoszlemowych. Jego najlepszymi występami były IV rundy Australian Open w 1993 i 1998, w pozostałych turniejach Wielkiego Szlema - III rundy. Jako deblista udzielał się niezbyt aktywnie, ale zdołał wygrać dwa turnieje - w 1990 w Schenectady (w parze z Bradem Pearce) i w 1997 w Kitzbuehel w 1997 (z Wayne’em Arthursem). W lutym 1998 został sklasyfikowany jako 159. tenisista rankingu deblistów. Zarobki zawodowe Fromberga przekroczyły dwa i pół miliona dolarów.

Prześladowany w ciągu całej kariery licznymi kontuzjami, Fromberg pożegnał się ze światowymi kortami w styczniu 2002 turniejem Australian Open. Występuje od tego czasu w turniejach weteranów. Australijczyk, praworęczny, wysoki, obdarzony silnym serwisem i mocnym strzałem forhendowym (bekhend grał oburęcznie), cieszył się opinią jednego z lepszych specjalistów gry na wolnej nawierzchni ziemnej w swoim kraju. Zapewniało mu to miejsce w reprezentacji narodowej Pucharu Davisa, w której Fromberg debiutował w 1990, w finale rozgrywek przeciwko Amerykanom. Debiutant przegrał swój mecz z Agassim, pokonał Changa, a trofeum zdobyli Amerykanie. W 1991 Fromberg w meczu ćwierćfinałowym pokonał Francuzów Fabrice Santoro i Guya Forgeta, ale nie wystarczyło to do wygranej (swoje mecze singlowe przegrał Wally Masur, przegrał też debel Mark Kratzmann-Todd Woodbridge), a Francuzi sięgnęli potem po Puchar. W 1993 ponownie Fromberg wystąpił w finale Pucharu Davisa, tym razem przeciwko Niemcom, ale ponownie ekipa australijska została pokonana. Fromberg wygrał wprawdzie po dramatycznym pojedynku z Goellnerem, broniąc kilku piłek meczowych, ale przegrał ze Stichem decydujące, czwarte spotkanie finału. Od tego czasu występował w ekipie narodowej sporadycznie, pożegnał się z reprezentacją w 2001, niedokończonym pojedynkiem z Brazylijczykiem Alexandre Simonim. Łącznie wygrał w ramach Pucharu Davisa 11 spotkań, przegrał 4 (jeden mecz niedokończony); jeden raz wystąpił w deblu, partnerując Toddowi Woodbridge'owi w zwycięskim meczu z parą tajwańską w 1996.

Zwycięstwa turniejowe[edytuj | edytuj kod]

  • gra pojedyncza
    • 1990 Bolonia, Bastad
    • 1991 Wellington
    • 1997 Bukareszt
  • gra podwójna

Finały turniejowe (wszystkie w grze pojedynczej)[edytuj | edytuj kod]

  • 1990 Singapur
  • 1993 Tampa
  • 1994 Florencja, Hilversum
  • 1995 Sydney
  • 1998 Amsterdam, Auckland

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]