Richard Wielebinski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Richard Wielebinski
Data i miejsce urodzenia 1936-02-1212 lutego 1936
Pleszew
Profesor
Specjalność: astronomia, radioastronomia
Alma Mater Uniwersytet Tasmański
Doktorat 1963
University of Cambridge
Polska Akademia Nauk
Status członek zagraniczny
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Mikołaja Kopernika – 1993)
(Uniwersytet Jagielloński – 2007)
(Uniwersytet Zielonogórski – 2014)
Praca badawcza
Uczelnia Uniwersytet w Sydney
Okres zatrudn. 1963-1969
Instytut Max-Planck-Institute für Radioastronomie
Okres zatrudn. od 1969
Dyrektor
Okres spraw. 1969–2004

Richard Wielebinski (ur. 12 lutego 1936 w Pleszewie) – australijski astrofizyk polskiego pochodzenia, wieloletni dyrektor Max-Planck-Institut für Radioastronomie w Bonn.

Jego rodzina krótko po wybuchu II wojny światowej została wysiedlona z Pleszewa i dostała się do Krakowa, a po wojnie wyemigrowała do Australii. Wielebinski studiował na Uniwersytecie Tasmańskim. Po studiach wyjechał do Laboratorium Cavendisha na Uniwersytecie Cambridge, gdzie współpracował m.in. z Martinem Ryle'm. W latach 1963-1969 pracował na Uniwersytecie w Sydney. W 1969 roku objął funkcję dyrektora Max-Planck-Institut für Radioastronomie w Bonn, pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 2004.

Zajmował się głównie radioastronomią, w latach 60. XX wieku, wykonał pomiary polaryzacji promieniowania radiowego Drogi Mlecznej, świadczące o istotnej roli pól magnetycznych w powstawaniu galaktycznej emisji radiowej. Kierowany przez niego zespół sporządził mapy emisji radiowej i polaryzacji Drogi Mlecznej. Był inicjatorem wybudowania największego w Europie radioteleskopu Effelsberg o 100-metrowej średnicy. Kierował również obserwacjami pulsarów na najwyższych częstotliwościach.

19 lutego 1993 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika[1], 14 czerwca 2007 Uniwersytetu Jagiellońskiego. 9 września 2008 otrzymał tytuł doctor of engineering honoris causa Uniwersytetu Tasmanskiego. W czerwcu 2014 roku został doktorem honoris causa Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Doktorzy honoris causa UMK. umk.pl. [dostęp 25 lutego 2011].