Rim-Sin II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rim-Sin II – uzurpator, który ok. 1740 r. p.n.e., w dziewiątym roku rządów Samsu-iluny, siódmego króla z I dynastii z Babilonu, ogłosił się królem Larsy i wzniecił powstanie w południowej Babilonii. Powstanie to, które objęło wiele miast (m.in. Uruk, Ur, Isin i Kisurrę), z czasem rozszerzyło się na tereny Emutbalu (Jamutbalu) na wschód od rzeki Tygrys. Samsu-ilunie udało się stłumić rebelię dopiero po pięciu latach uporczywych walk w decydującej bitwie pod miastem Kisz.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marc Van de Mieroop, Historia starożytnego Bliskiego Wschodu ok. 3000-323 p.n.e., Magdalena Komorowska (tłum.), Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, ISBN 978-83-233-2540-6, OCLC 750640602.