Ringstand 58c

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tobruk wydobyty z ziemi
Regelbau 58c w Panzerwerk 717 na MRU
Przekroje przykładowego schronu
Odkopany schron

Ringstand 58c (Ringstand Bauform 58c, Tobruk, Regelbau 58c) – niemiecki typ małego schronu bojowego wykonanego z żelbetu, przystosowanego do prowadzenia ognia okrężnego. Konstrukcja schronu oparta była na projekcie włoskiego schronu wykorzystywanego podczas walk o Tobruk w Afryce Północnej (zob. Bitwa o Tobruk), stąd potoczna nazwa. Schrony Ringstand 58c były powszechnie stosowane przez Niemców, pierwsze z nich zbudowano na Wale Atlantyckim w 1942 roku.

Historia i opis[edytuj]

Schron wkopany był w ziemię i ponad jej poziom wystawał jedynie strop przedziału bojowego z otworem do prowadzenia ognia przez ukm (MG 34 lub MG 42). W przypadku zagrożenia strzelec chował się we wnętrzu schronu. Wejście prowadziło przez boczny otwór w ścianie schronu, poprzez wykop. Zaletą schronu były małe rozmiary, znacznie utrudniające jego wykrycie i zniszczenie. Także niskie koszty budowy i prosta konstrukcja w porównaniu do tradycyjnych schronów sprzyjały powszechnemu ich stosowaniu jako elementów fortyfikacji polowych i uzupełnienie fortyfikacji stałych (Wał Atlantycki, Wał Pomorski, MRU i inne).

Typowa konstrukcja o ścianach grubości 40 cm była często modyfikowana – montowano na niej wieże czołgowe lub stanowiska dla moździerzy, spotyka się także odmiany forteczne o wzmocnionych ścianach.

W Polsce schrony te można spotkać m.in. w Warszawie, Pile, Wrocławiu, Toruniu, Wymysłowie koło Cierpic, Sieradzu, Międzyrzeckim Rejonie Umocnionym, Wale Pomorskim, Chełmnie, okolicach Bochni, Grudziądzu i innych rejonach umocnionych.

Dane techniczne[edytuj]

  • załoga: 1 lub 2 żołnierzy
  • uzbrojenie: 1 km lub inne w zależności od wariantu
  • grubość ścian: 40 cm lub 60 do 80 w odmianie fortecznej
  • ilość betonu: 11 m³

Tobruki w Warszawie[edytuj]

Tobruki w Warszawie zostały wybudowane pod koniec 1944 i od początku stały się elementem umocnień Twierdzy Warszawa. Łańcuch takich umocnień otaczał praktycznie całe centrum miasta, dodatkowo schronami tymi zabezpieczano ważne obiekty w mieście. Z ogólnej liczby ok. 60[1] zachowane jest do dziś w różnym stanie ponad 30 sztuk – głównie na Woli i Żoliborzu, z czego większość przy torach kolei obwodowej. Specyfika warszawskich schronów polega także na tym, że występują one w wersji fortecznej, o grubszych ścianach w przedziale bojowym o grubości do 80 cm, pozostałe po 60 cm. Występują tu też unikatowe ringstandy z nadbudówką zapewniające dodatkową osłonę strzelcowi od góry oraz z trzech stron, ale ograniczającą pole ostrzału (rejon Filtrów czy Dworca Zachodniego).

W 2015, w związku z remontem linii obwodowej, PKP uzyskała zgodę na rozbiórkę pięciu tobruków znajdujących się pomiędzy stacjami Warszawa Gdańska i Warszawa Zachodnia[4].

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Jacek Olecki: Wojenne tajemnice Warszawy i Mazowsza. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2006, s. 10. ISBN 83-7339-036-7.
  2. a b Jacek Olecki: Wojenne tajemnice Warszawy i Mazowsza. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2006, s. 21. ISBN 83-7339-036-7.
  3. Informacja na temat schronu bojowego na Placu Zbawiciela. W: Tramwaje Warszawskie [on-line]. .tw.waw.pl. [dostęp 2016-06-21].
  4. Tomasz Urzykowski. Schrony bez ochrony. „Gazeta Stołeczna”, s. 1, 16 stycznia 2017. 

Bibliografia[edytuj]

  • Miliszkiewicz J.W., Bojowe i okrężne, w „Spotkania z zabytkami” nr 4/1995.
  • Miniewicz J., Obiekty żelbetowe niemieckiej fortyfikacji polowej w latach 1938-1945, w: Konserwatorska Teka Zamojska, Zamość 1988.
  • Sobczak P., Festung Warschau według koncepcji dowództwa niemieckiego jesienią 1944 r., w: „Studia i materiały do historii wojskowości” tom XII cz. 1, Warszawa 1966.
  • Śreniawa-Szypiowski R., Barykady Powstania Warszawskiego 1944, Warszawa 1993.
  • Urzykowski T., Okruchy twierdzy, w „Gazeta Stołeczna” 17 stycznia 2003.
  • Olecki J., Wojenne tajemnice Warszawy i Mazowsza tom I, Warszawa 2007.
  • Olecki J., Wojenne tajemnice Warszawy i Mazowsza tom II, Warszawa 2011.

Linki zewnętrzne[edytuj]