Rośliny homeohydryczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest najnowsza wersja artykułu Rośliny homeohydryczne edytowana 08:02, 21 sty 2018 przez Paweł Ziemian BOT (dyskusja | edycje).
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rośliny homeohydryczne – rośliny, których protoplazma znajduje się w stanie ciągłej aktywności pomimo zmian wilgotności otoczenia. Komórki homeohydryczne wywodzą się z komórek zielenic takich jak Characeae. W centrum komórek roślin homeohydrycznych znajduje się duża wakuola. Zawartość wakuoli umożliwia utrzymanie stałego poziomu uwodnienia. W efekcie ewolucji rośliny wytworzyły kutykulę, aparaty szparkowe oraz rozwinęły system korzeniowy umożliwiający stałe pobieranie wody z podłoża. Dzięki sprawnej regulacji gospodarki wodnej rośliny homeohydryczne zwiększyły zdolność do wytwarzania biomasy i stały się dominującymi roślinami na kontynentach[1]. Strategia adaptacyjna polegająca na utrzymywaniu odpowiedniej ilości wody w organizmie jest cechą charakterystyczną roślin naczyniowych[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kacperska Alina: Gospodarka wodna. W: Fizjologia roślin (red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 192-227. ISBN 83-01-13753-3.
  2. Michael C. F. Proctor, Zoltán Tuba. Poikilohydry and homoihydry: antithesis or spectrum of possibilities. „New Phytologist”. 156 (3), s. 327–349, 2002. DOI: 10.1046/j.1469-8137.2002.00526.x.