Robert Beill

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Beill
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1902
Bolechów (ob.Ukraina)
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1970
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1918–1948
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 64 Eskadra Bombowa
Dywizjon 304 i 305
Stanowiska d-ca Dywizjonu 305
Główne wojny i bitwy Obrona Lwowa
II wojna światowa,
Kampania wrześniowa
RAF Bomber Command
Późniejsza praca na emigracji w Londynie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy (czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy) Krzyż Wybitnej Służby Lotniczej (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Lotniczych Załóg w Europie (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

Robert Beill (ur. 2 stycznia 1902 w Bolechowie, zm. 16 sierpnia 1970 w Londynie) – pułkownik, pilot kompanii balonowej, pilot pułku lotniczego we Lwowie; dowódca dywizjonu 305 Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, od 1942 dowódca baz lotniczych RAF; od 1968 Prezes Stowarzyszenia Lotników Polskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres przedwojenny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1912–1916 uczęszczał do szkoły realnej, a następnie do wyższej szkoły realnej w Krakowie, która 1 listopada 1918 została przemianowana na Szkołę Podchorążych. 14 grudnia 1918 wstąpił ochotniczo do Legii Oficerskiej w Przemyślu i od 20 grudnia służył w 1 Podolskim pułku piechoty. Uczestniczył w obronie Lwowa. W dniu 1 lutego 1919 powrócił do Korpusu Kadetów nr 2 Szkoły Podchorążych w Krakowie. Egzamin dojrzałości zdał 5 maja 1919, po czym wstąpił do Szkoły Podchorążych w Warszawie gdzie po ukończeniu 1 stycznia 1920 został mianowany podporucznikiem.

Od 26 maja 1920 służył w baonie zapasowym 40 pułku piechoty we Lwowie. W sierpniu został d-cą kompanii i ponownie brał udział w obronie Lwowa. W 1922 ukończył Centralną Szkołę Aerostatyczną i został d-cą kompanii balonowej w 5 baonie balonowym w Brześciu nad Bugiem. Od 1 marca 1924 rozpoczął naukę w Szkole Pilotów w Bydgoszczy, którą ukończył 19 czerwca 1925[1].

Otrzymał skierowanie do 6 pułku lotniczego we Lwowie, na stanowisko oficera technicznego eskadry. W kwietniu 1926 został oddelegowany na kurs instruktorski pilotażu przy Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu, która od 14 kwietnia 1927 została przeniesiona do Dęblina. Od lipca 1926 kolejno pełnił obowiązki: szefa pilotażu w eskadrze treningowej, oficera materiałowego i d-cy 4 eskadry ćwiczebnej. Od 1 grudnia 1928 do połowy roku 1929 dowodził 3 eskadrą ćwiczebną, następnie ukończył III kurs d-ców eskadr[2].

W 1930 powrócił do 6 pułku lotniczego, gdzie pełnił obowiązki na stanowisku oficera taktycznego, a następnie od lutego 1935 do 3 listopada 1937 w stopniu kapitana dowódcy 64 eskadry bombowej. Od końca 1937 został d-cą dyonu szkolnego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie. Obowiązki te pełnił do wybuchu II wojny światowej[3].

Odwrót do Francji[edytuj | edytuj kod]

Dnia 17 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią w Zaleszczykach. Rumunię opuścił 5 listopada i na statku Patria 12 listopada 1939 przybył do Francji. Otrzymał nominację na d-cę I dywizjonu podoficerskiego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Lyon-Bron. Od 4 marca 1940 na lotnisku Blida w Algierze dowodził Szkołą Strzelania i Bombardowania dla polskich lotników. W 1940 po upadku Francji został ewakuowany do Anglii[3].

Służba w Polskich Siłach Powietrznych[edytuj | edytuj kod]

Przybył do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Blackpool, gdzie został zarejestrowany z numerem P-1018 w Polskich Siłach Powietrznych. W Jednostce Szkolenia Operacyjnego (OTU – Operation Training Unit) w Benson odbył przeszkolenie lotnicze i przygotowanie do lotów bojowych[4].

W 1941 rozpoczął służbę w 304 dywizjonie bombowym „Ziemi Śląskiej". Od 10 sierpnia 1941 do 20 kwietnia 1942 był d-cą 305 dywizjonu bombowego „Ziemi Wielkopolskiej", a następnie został szefem szkolenia w powietrzu w 18 OTU w RAF Bramcote[5]. W latach 1942-43 był komendantem bazy lotniczej RAF Hemswell. Od 27 sierpnia 1943 do 16 kwietnia 1944 był oficerem łącznikowym przy sztabie RAF Bomber Command[3].

W kwietniu 1944 został wysłany drogą lotniczą do Włoch w celu przekazania w imieniu gen. Mateusza Iżyckiego grupie cichociemnych w składzie: ppłk pil. Jan Biały, kpt. pil. Jerzy Iszkowski, kpt. pil. Bronisław Lewkowicz oraz por. technik Edmund Marynowski, bardzo wymowną, ale też lakoniczną instrukcję: Powiadomić dowódcę Armii Krajowej, że powstanie nie będzie wspierane lotnictwem...[6].

Beill od stycznia 1945 do 1946 był komendantem bazy RAF Faldingworth[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Robert Beill był synem Mieczysława i Laury z Rotterów[7].

Po demobilizacji w 1946 został na emigracji w Wlk. Brytanii. W okresie od 7 czerwca 1968 do 6 stycznia 1969 Prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii[8]. Był żonaty z Zofią (ur. 1902, zm. 1991). Zmarł w Londynie 16 sierpnia 1970. Pochowany na South Ealing Cemetery w Londynie[9].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • plutonowy podchorąży – od marca 1919
  • podporucznik – od 1 stycznia 1920
  • porucznik – od 14 lutego 1923
  • kapitan – od 1935
  • major – od 10 sierpnia 1941 (PSZ)
  • podpułkownik – w 1943 (PSZ)
  • pułkownik – w 1944 (PSZ)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

polskie
brytyjskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz J. Krzystek, Anna Krzystek, Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947, Stratus, 2011.
  • Wacław Król, Zarys działań polskiego lotnictwa w Wielkiej Brytanii 1940 – 1945, WKŁ.
  • Jerzy Płoszajski, Technicy Lotnictwa Polskiego na Zachodzie 1939-1946.
  • Jerzy Pawlak, Absolwenci Szkoły Orląt 1925-1939, Retro-Art., 2009, ISBN 978-83-87992-64-4.
  • Jerzy Iszkowski, Dywizjon 304: Bomber Command, Coastal Command, Polskie Skrzydła nad Atlantykiem, t. 3, Życie będzie biegło dalej aż kark skręci, Warszawa: Wacław Iszkowski, 2018b, ISBN 978-83-947963-4-1.
  • Jerzy Iszkowski, Powrót: Cichociemny, t. 4, Życie będzie biegło dalej aż kark skręci, Warszawa: Wacław Iszkowski, 2018c, ISBN 978-83-947963-5-8.
  • Jerzy Ryszard Konieczny, Tadeusz Malinowski, Mała encyklopedia lotników polskich, Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1983, ISBN 83-206-0337-4.
  • Krzysztof Mroczkowski, Andrzej Olejko, Nocnych Lotów Świadectwa, Polskie Dywizjony Bombowe w latach drugiej wojny światowej we wspomnieniach, Kraków: Acta Aeronautica, Muzeum Lotnictwa w Krakowie, 2011, ISBN 978-83-931259-1-3.