Robert Grzywna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Grzywna
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1974
Jelenia Góra
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Przebieg służby
Lata służby 1997–2010
Siły zbrojne Siły Powietrzne
Jednostki 36 Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego
Stanowiska pilot, dowódca załogi
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (pośm.) Brązowy Medal za Zasługi dla Obronności Kraju
Grób Roberta Grzywny na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Robert Marek Grzywna (ur. 8 lutego 1974 w Jeleniej Górze, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski lotnik, major pilot Wojska Polskiego, pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 8 lutego 1974 w Jeleniej Górze[1]; do ukończenia szkoły podstawowej mieszkał w Chocianowie[2].

W 1993 ukończył Liceum Lotnicze w Dęblinie[1]. W 1997 ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie. Od tego samego roku pełnił służbę w 36 Specjalnym Pułku Lotnictwa Transportowego, od 2009 jako dowódca załogi[3]. W 2003 ukończył studia magisterskie w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie[1].

Posiadał pierwszą klasę pilota wojskowego, a także uprawnienia do wykonywania lotów w dzień i w nocy przy warunkach IMC w charakterze drugiego pilota oraz uprawnienia do wykonywania lotów w dzień i w nocy w warunkach IMC w charakterze dowódcy załogi na samolocie Jak-40[4]. W 2009 przeszedł specjalistyczne szkolenie w procedurach precyzyjnego i nieprecyzyjnego podejścia na embraerach 175 organizowane przez Swiss AviationTraining Ltd. z Zurychu. Treningi związane były z niezrealizowanym ostatecznie projektem zakupu samolotów do przewozu VIP-ów[5]. W 2008 przeszedł szkolenie na stanowisku nawigatora, natomiast w latach 2008–2009 na stanowisku drugiego pilota[6]. Jego ogólny nalot wynosił 1939 godzin, na Tu-154M 506 godzin[7], w tym 160 godzin na stanowisku drugiego pilota[8]. Na stanowisku nawigatora spędził 346 godzin[6].

12 sierpnia 2008 był nawigatorem lotu z prezydentem Lechem Kaczyńskim udającym się do Gruzji, w trakcie którego piloci odmówili zmiany miejsca lądowania z Gandży, w Azerbejdżanie, na Tbilisi[9].

Na początku 2010 brał udział w akcji pomocy humanitarnej dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti, za co 4 lutego 2010 wraz z pozostałymi członkami personelu 36 SPLT został wyróżniony przez dowódcę Sił Powietrznych RP gen. broni pil. Andrzeja Błasika[10].

Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[3][11]. W trakcie lotu pełnił funkcję drugiego pilota w załodze samolotu[1].

25 kwietnia 2010 został pochowany z honorami wojskowymi w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, wraz z trzema innymi członkami załogi samolotu: ppor. Andrzejem Michalakiem oraz stewardessami Barbarą Maciejczyk i Natalią Januszko[12][13]. Jego nagrobek na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, wraz z nagrobkami 27 innych pochowanych tam osób, stał się integralną częścią pomnika ku czci ofiar katastrofy w Smoleńsku[14], odsłoniętego 10 listopada 2010[15].

Pośmiertnie, decyzją ministra obrony narodowej Bogdana Klicha z 13 kwietnia 2010, został awansowany do stopnia podpułkownika[16].

Miał żonę Agnieszkę i córkę Martynę[1].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f Załoga Tupolewa z 36 splt. lotniczapolska.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-04-18].
  2. „To był zawsze uśmiechnięty człowiek”. W katastrofie pod Smoleńskiem zginął Robert Grzywna z Chocianowa. gazetalubuska.pl, 2010-04-13. [dostęp 2010-07-17].
  3. a b Informacja o przedstawicielach Ministerstwa Obrony Narodowej i Sił Zbrojnych RP, którzy ponieśli śmierć w katastrofie. wp.mil.pl, 2010-04-10. [dostęp 2013-10-08].
  4. Piloci prezydenckiego Tu 154M. sp.mil.pl (arch.), 2010-04-11. [dostęp 2014-07-02].
  5. P. Falkowski: Szwajcarski trening. naszdziennik.pl, 2012-04-27. [dostęp 2012-05-07].
  6. a b J. Osiecki, T. Białoszewski, R. Latkowski, M. Prószyński: Ostatni lot. Raport o przyczynach katastrofy. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2011, s. 63. ISBN 978-83-7648-924-7.
  7. Zginęli w katastrofie Tu-154M. 36splt.sp.mil.pl (arch.). [dostęp 2012-05-17].
  8. Tу-154М № 101 – 19.05.2010 (ros.). mak.ru, 2010-05-19. [dostęp 2010-10-21].
  9. Notatka kpt. Pietruczuka w sprawie lotu Tu 154 12 sierpnia 2008 r. do Azerbejdżanu. gazeta.pl. [dostęp 2011-10-12].
  10. D. Sienkiewicz: Dowódca Sił Powietrznych osobiście podziękował personelowi 36.splt. sp.mil.pl (arch.), 2010-02-04. [dostęp 2014-07-02].
  11. Oni byli w roztrzaskanym samolocie. dziennik.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-07-12].
  12. Pożegnano załogę Tu-154M. lotniczapolska.pl, 2010-04-26. [dostęp 2010-07-10].
  13. Pogrzeby członków załogi TU-154. „Teraz jak orły będą szybowali po niebie”. gazeta.pl, 2010-04-25. [dostęp 2010-07-17].
  14. Smoleńsk – pomnik – Powązki. money.pl, 2010-10-29. [dostęp 2011-10-05].
  15. Odsłonięcie pomnika. „Pustka i żal”. polskieradio.pl, 2010-11-10. [dostęp 2011-10-05].
  16. Pośmiertne awanse i odznaczenia dla ofiar katastrofy pod Smoleńskiem. wp.mil.pl, 2010-04-15. [dostęp 2013-10-08].
  17. Komunikat Nr 163/VI kad.. sejm.gov.pl, 2004-04-16. [dostęp 2010-04-16].
  18. Pośmiertne tytuły Honorowych Obywateli Dolnego Śląska Civi Honorario. miastowroclaw.pl, 2010-04-17. [dostęp 2010-04-26].