Robert Hébras

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Hébras (trzeci od lewej) odbiera Austriacką Nagrodą Pamięci Holocaustu (17.03.2008)

Robert Hébras (ur. 2 marca 1925 w Oradour-sur-Glane), jest jedną z siedmiu osób, które przeżyły mord w Oradourze 10 czerwca 1944 roku.

W tej masakrze, która po wojnie stała się symbolem nieludzkich zbrodni nazistów, zostało zabitych także 207 dzieci i 254 kobiet. Z mężczyzn przeżyli poza Robertem Hebrasem jeszcze Jean-Marcel Darthout, Mathieu Borie, Clément Broussaudier, Yvon Roby i Pierre-Henri Poutaraud. Zostali oni pod zwłokami zabitych przyjaciół i udawali martwych tak długo aż naziści podpalili stodołę, w której popełnili zbrodnię. Robert Hébras przypomina, że jego lewe ramię zaczęło się już palić, i że ból był przeogromny. Z jego towarzyszy Pierre-Henri Poutaraud został złapany i zastrzelony, tylko trzem z nich udało się uciec z płonącej wsi.

Prawie cała rodzina Hébras została tego dnia zamordowana, tylko ojciec, najstarsza córka i Robert przeżyli.

Następnie Robert uczestniczył aktywnie w ruchu oporu przeciw nazistom, walczył w ostatnim roku wojny po stronie francuskiej Résistance. W 1983 roku był świadkiem w procesie przeciw jednemu z morderców z Oradoura – Heinzowi Barth w byłej NRD. W 2003 roku opublikowany został fim dokumentarny pod tytułem „Spotkania z Robertem Hébras – na śladach wygaszonego życia”, niemieckiego reżysera Bodo Kaisera.

Robert Hébras jako świadek czasu i autor kilku książek zaangażował się w utrwalenie i pielęgnowanie pamięci i rozliczenie z okresem narodowego socjalizmu. Zaangażował się w pojednanie Niemczech i Francji. W 2008 roku został wyróżniony przez Austriackie Stowarzyszenie Służby za Granicą Austriacką Nagrodą Pamięci Holocaustu[1]

Robert Hébras ciągle oprowadza grupy przez ruiny wsi Oradour i pracuje aktywnie w Centre de la mémoire.

Jest żonaty, ma syna, trzech wnuków i żyje w Saint-Junien blisko Oradour. On i Jean-Marcel Darthout są dziś ostatnimi, którzy przeżyli rzeź w Oradourze[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kirchenzeitung, 16. April 2008.
  2. Stan na 15 grudnia 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]