Robert Hawker (1803–1875)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Stephen Hawker
Robert Hawker
Ilustracja
Robert Stephen Hawker (1864)
Data i miejsce urodzenia

3 grudnia 1803
Plymouth

Data i miejsce śmierci

15 sierpnia 1875
Plymouth

Narodowość

angielska

Język

angielski

Dziedzina sztuki

literatura

Epoka

XX w.

Robert Stephen Hawker, Parson Hawker (ur. 1803 w Plymouth, zm. 1875 tamże) – anglikański ksiądz, poetą, autor hymnu Kornwalii The Song of the Western Men[1].

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Robert Hawker urodził się na plebanii Charles Church w Plymouth. Był najstarszym z dziewięciorga dzieci Jacoba Stephena Hawkera i jego żony Jane Elizabeth. Chociaż urodził się na plebanii kościoła Charles, w domu jego dziadka, wielebnego dra Roberta Hawkera, został ochrzczony w kościele parafialnym Stoke Damerel przez innego członka rodziny, wielebnego Johna Hawkera. Kilka lat później jego ojciec przyjął święcenia kapłańskie i pozostawił młodego Roberta na wychowanie dziadkowi. W wieku dziesięciu lat czytał i pisał wiersze. Ponieważ wielokrotnie uciekał ze szkoły został wysłany do Liskeard Grammar School w Kornwalii. Następnie uczył się na duchownego w Cheltenham Grammar School w Gloucestershire. W wieku 19 lat poślubił 41-letnią Charlotte I'ans, która otrzymywała roczny dochód w wysokości 200 funtów. Posag żony pomógł sfinansować jego studia w Pembroke College w Oksfordzie, a później w Magdalene Hall. Małżeństwo początkowo mieszkało w North Tamerton w Kornwalii. W 1825 opublikował anonimowo „Pieśń ludzi z Zachodu”, która stała się hymnem narodowym Kornwalii dzięki poruszającemu refrenowi: And shall Trelawny die? Here's twenty thousand Cornish men/ Will know the reason why! / I czy Trelawney umrze, 20 000 ludzi z Kornwalii pozna powód. Do pracy duszpasterskiej w Morwenstow, jako wikariusz, został wyznaczony w 1834. Była to bardzo odległa parafia, której przetrwanie w tamtych czasach zależało od zebrania dobrych plonów. W 1843 zorganizował we wsi pierwsze dożynki dziękczynne, które stały się elementem kościelnego kalendarza. Wykorzystując drewno z rozbitych statków zbudował chatę na klifie, w której pisał wiersze i obserwował wraki statków. Charlotta zmarła 2 lutego 1863. Rok później, w wieku 60 lat, ożenił się z 20-letnią Pauliną Anną Kuczyńską, z którą miał trzy córki. Na łożu śmierci przyjął chrzest jako katolik. Został pochowany na cmentarzu Ford Park w Plymouth[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]