Robert Horry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Horry
Robert Horry
5, 25
niski skrzydłowy
Pseudonim Big Shot Rob, Big Shot Bob
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1970
Hartford County, USA
Wzrost 208 cm
Masa ciała 109 kg
Kariera
Aktywność 1992–2008
Szkoła średnia Andalusia (Andalusia, Alabama)
College Alabama (1988–1992)
Draft 1992, numer: 11
Houston Rockets

Robert Horry (ur. 25 sierpnia 1970 w Hartford, Maryland) – amerykański koszykarz grający na pozycji niskiego skrzydłowego (small forward), siedmiokrotny mistrz NBA – dwa razy z drużyną Houston Rockets (1994–1995), trzykrotnie z Los Angeles Lakers (2000–2002), oraz dwukrotnie z San Antonio Spurs (2005, 2007).

Ukończył Uniwersytet Alabama, a następnie został wybrany z numerem 11. w drafcie NBA przez drużynę Houston Rockets w 1992 r. Po czterech sezonach w Houston, uwieńczonych dwukrotnym tytułem mistrzów ligi, przeszedł do Phoenix Suns, skąd wkrótce trafił do Los Angeles Lakers. Z tą drużyną trzykrotnie z rzędu zdobył tytuł mistrza NBA. Po sukcesach w Los Angeles, w 2003, wzmocnił drużynę Spurs, gdzie w 2005 i 2007 r. zdobył swój, kolejny szósty i siódmy tytuł.

Jest drugim, po Johnie Salleyu zawodnikiem, który zdobył pierścienie mistrzowskie NBA grając w trzech drużynach.

W sezonie 2008/2009 nie został zatrudniony w żadnej drużynie i pracuje obecnie jako komentator telewizyjny.

Kariera zawodowa[edytuj]

Houston Rockets[edytuj]

Horry został wybrany w drafcie '92 z numerem 11 przez Houston Rockets na pozycję niskiego skrzydłowego (3). W sezonach 1993-94 oraz 1994-95 pomógł drużynie wywalczyć mistrzostwo NBA. W ciągu czterech sezonów spędzonych w drużynie z Houston, Horry zaledwie 3 razy nie wystąpił w pierwszym składzie[1]. Jego średnie zdobycze to 10,5 punktów, 3,1 asyst oraz 5,3 zbiórek na mecz[1].

W lutym 1994 roku, na zasadzie wymiany, miał trafić do drużyny Detroit Pistons w zamian za Seana Elliott'a, jednakże transakcja ostatecznie nie doszła do skutku. Horry w Rockets grał do końca sezonu 1995-96.

Phoenix Suns[edytuj]

19 sierpnia 1996 roku Robert Horry, wraz z Samem Cassell'em, Chuckiem Brown'em i Markiem Bryant'em, zostali wymienieni za byłego MVP ligi - Charlesa Barkley'a i trafili do Phoenix Suns. Z powodu kłótni z trenerem Dannym Ainge, w barwach Słońc Horry grał tylko przez jeden sezon, występując w 32 meczach, przy czym jedynie 17 z nich rozpoczął w pierwszym składzie.

Los Angeles Lakers[edytuj]

W styczniu 1997 roku Robert Horry trafił do drużyny Los Angeles Lakers. W drużynie Jeziorowców Horry grał przez 7 sezonów, do roku 2003. W latach 2000-2002 udało mu się trzykrotnie z rzędu wywalczyć mistrzostwo ligi.

Przez większość pobytu w Los Angeles Horry był zawodnikiem rezerwowym. Wystąpił w 448 meczach, z których 140 rozpoczął w wyjściowym składzie. W ciągu 25 minut gry notował średnio 6,3 punkty, 5,5 zbiórek oraz 1,0 bloków na mecz[1]. W 2000 roku w finale w czwartym meczu przeciwko Indiana Pacers Horry zanotował 17 punktów, co jest jego rekordem Play-off'ów.

San Antonio Spurs[edytuj]

W 2003 roku Robert Horry jako wolny agent trafił do drużyny San Antonio Spurs. Pomógł drużynie zwyciężyć mistrzostwo w latach 2005 oraz 2007. W zespole z San Antonio Horry spędził 5 sezonów, w trakcie których notował średnio 4,7 punktów oraz 3,4 zbiórek na mecz[1]. Po sezonie 2007-08 Horry zakończył karierę.

Kerr & Horry[edytuj]

Robert Horry razem ze Steve Kerrem tworzą specyficzny, uzupełniający się duet. Nie grając nigdy w jednej drużynie, nieprzerwanie w latach 1994-2003 i dodatkowo 2005 i 2007 zdobywali wymiennie tytuły mistrza NBA.

  • Horry: 1994, 1995 (dla Houston Rockets), 2000, 2001, 2002 (dla Los Angeles Lakers) oraz 2005 i 2007 (dla San Antonio Spurs);
  • Kerr: 1996, 1997, 1998 (dla Chicago Bulls), 1999 i 2003 (dla San Antonio Spurs).

Każdy z nich zdobył po trzy tytuły z rzędu pracując z trenerem Philem Jacksonem, a pozostałe z drużynami z Teksasu. Mimo różnicy wzrostu, obaj byli specjalistami w rzutach za 3 punkty.

Przypisy

  1. a b c d e f g h Profil na basketball-reference.com (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 8 stycznia 2017].