Robert Makłowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Makłowicz
Ilustracja
Robert Makłowicz (2014)
Data i miejsce urodzenia

12 sierpnia 1963
Kraków

Zawód, zajęcie

dziennikarz, pisarz, publicysta, krytyk kulinarny

Miejsce zamieszkania

Kraków, Pelješac

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Wyznanie

katolik obrządku ormiańskiego

Rodzice

Włodzimierz, Beata z domu Preiss

Małżeństwo

Agnieszka z d. Pogoda

Dzieci

Mikołaj, Ferdynand

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Węgierski Krzyż Zasługi (cywilny)
Strona internetowa
Robert Makłowicz na Malcie podczas zdjęć do programu TVP (2014)
Robert Makłowicz (2014)

Robert Witold Makłowicz (ur. 12 sierpnia 1963 w Krakowie) – polski dziennikarz i krytyk kulinarny, pisarz, publicysta, podróżnik i wideobloger.

Życiorys

Jest synem marynarza Włodzimierza Makłowicza i Beaty z domu Preiss. Ma młodszą siostrę Dominikę. Pochodzi z rodziny o korzeniach polskich, ukraińskich, ormiańskich, węgierskich i austriackich[1].

Jest absolwentem V Liceum Ogólnokształcącego im. Augusta Witkowskiego w Krakowie. W latach 1982–1989 studiował prawo, a następnie historię na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Na przełomie 1989 i 1990 mieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie przez kilka miesięcy pracował jako robotnik w Kingston upon Thames[2]. Podczas pobytu na emigracji poznawał różne kuchnie świata, co po powrocie do Polski w 1990 skłoniło go do tego, by zostać krytykiem kulinarnym[2].

W 1993 został publicystą „Gazety Wyborczej”, dla której przez kolejne lata pisał felietony. W 1998 został gospodarzem niedzielnego cyklu reportaży Podróże kulinarne Roberta Makłowicza emitowanych na antenach Telewizji Polskiej[3][4]. W programie docierał do miejsc egzotycznych z całego świata[3][4]. W latach 2002–2005 współpracował z tygodnikiem „Wprost”, po czym nawiązał współpracę z czasopismem „Newsweek Polska”, ponadto pisał dla „Przekroju”. Swoje felietony i książki wielokrotnie pisał wspólnie z Piotrem Bikontem. W styczniu 2008 zakończył realizację Podróży kulinarnych... dla TVP. W miejsce tego cyklu nagrywał program Makłowicz w podróży, który w marcu 2008 pojawił się na antenie TVP2. Ponadto był przewodnikiem po świecie kulinarnym w pierwszych dwóch edycjach programu Bake Off – Ale ciacho![5]. 16 marca 2017 TVP zerwała współpracę z Makłowiczem[6].

Pod koniec lipca 2017 potwierdził, że będzie prowadzić program Makłowicz w drodze emitowany na kanale Food Network[7], którego premiera odbyła się 11 listopada 2017[8][9], wówczas wyemitowane zostały trzy odcinki programu (jeden po drugim).

Jego wspomnienie o Marku Eminowiczu znalazło się w wydanej w 2009 książce, Lubię swoje wady. Marek Eminowicz w opowieściach na siedemdziesięciopięciolecie[10]. 20 października 2010 wydał książkę pt. Cafe Museum, za którą otrzymał Nagrodę Literacką Srebrny Kałamarz im. Hermenegildy Kociubińskiej[11].

W marcu 2020 uruchomił autorski kanał w serwisie YouTube, na którym publikowane są filmy o tematyce kulinarnej i historycznej[12][13]. W latach 2020-2021 prowadził w internetowej rozgłośni newonce.radio swoją autorską audycję muzyczną Od Punk Rocka do Bartóka[14][15].

W 2022 został ambasadorem Wrocławskiego Roku Dobrych Relacji, akcji mającej na celu zwrócenie uwagi na narastający problem samotności[16].

Życie prywatne

Należy do Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego. W 1991 poślubił producentkę filmową, Agnieszkę Pogodę. Mają dwóch synów: Mikołaja (ur. 1992[17]) i Ferdynanda[18] (ur. 1996[19][20]).

Interesuje się historią, zwłaszcza dziejami Europy Środkowej, za czasów panowania dynastii Habsburgów[21]. Jego ulubionymi autorami są Joseph Roth i Andrzej Bobkowski[22].

Mieszka w Krakowie, posiada dom na półwyspie Pelješac w chorwackiej Dalmacji, gdzie spędza kilka miesięcy w roku[23].

Odniesienia w kulturze

Wypowiedzi Roberta Makłowicza stanowią źródło dla wielu dzieł kultury, głównie remiksów. Utwór twórcy I_W_O „Być jak Robert Makłowicz”[24] ukazał się w 2004 na płycie Piotra Kaczkowskiego Minimax.pl 2[25] oraz był notowany na Liście Przebojów Programu III, gdzie doszedł do miejsca 15.[26], utrzymując się w zestawieniu przez 15 tygodni[27].

Styl wypowiedzi Roberta Makłowicza, cytaty i zamieszczane przez niego filmiki stały się obiektem wielu popularnych memów internetowych i parodii[28][29].

Publikacje

Na fotografii widoczny jest Robert Makłowicz siedzący przy małym drewnianym okrągłym stole. W tle rośliny doniczkowe
Makłowicz podczas spotkania autorskiego (2015)
Makłowicz podczas spotkania autorskiego (2017)
  • C.K. Kuchnia (1995)
  • Listy pieczętowane sosem, czyli gdzie karmią najlepiej w Polsce (2001; współautor z Piotrem Bikontem)
  • Zjeść Kraków. Przewodnik subiektywny (2001; współautor ze Stanisławem Mancewiczem)
  • Dialogi języka z podniebieniem (2003; współautor z Piotrem Bikontem)
  • Prosto z pipy (2003; współautor z Piotrem Bikontem, Ziemowitem Fałatem, Pawłem Plintą, Dariuszem Wojtałą)
  • Czy wierzyć platynowym blondynkom? Rzecz o restauracjach i nie tylko (2004)
  • Kalendarz znaleziony w brytfannie (2005; rysunki wykonał Andrzej Zaręba)[30]
  • Podróże kulinarne Roberta Makłowicza. Smak Węgier (Wydawnictwo Znak, Kraków 2006)
  • Stół z niepowyłamywanymi nogami (2007; współautor z Piotrem Bikontem)
  • Fuzja Smaków. Podróże kulinarne Roberta Makłowicza (Wydawnictwo Znak, Kraków 2007)
  • Cafe Museum (Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2010)
  • C.K. Kuchnia wydanie odświeżone (2015)[31]
  • Dalmacja. Książka kucharska (2016)[32]

Filmografia

aktor

dubbing

Nagrody i odznaczenia

Odznaczenia

Nagrody

  • 2004: Wiktor
  • 2004: Złoty Chmiel
  • 2004: Oskar Kulinarny
  • 2005: Oskar Kulinarny
  • 2011: Nagroda Literacka Srebrny Kałamarz im. Hermenegildy Kociubińskiej za Cafe Museum

Przypisy

  1. Magda Huzarska-Szumiec, Splątanie korzenie: Robert Makłowicz, 29 kwietnia 2008 [dostęp 2014-08-24] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-26].
  2. a b Sylwia Milan, Wszystko na jedną kartę, Poznań: Publicat, 2008, s. 62, ISBN 978-83-245-1503-5.
  3. a b Olga Goździewska, Robert Makłowicz u Tatarów. Mistrz gotował na Podlasiu. Jeden z odcinków nakręcił w Kruszynianach (ZDJĘCIA, WIDEO), wspolczesna.pl, 25 kwietnia 2021.
  4. a b TVP, Makłowicz w podróży – Vod.tvp.pl – Telewizja Polska S.A.
  5. „Bake Off – Ale ciacho!” 2 w TVP2 i TVP Rozrywka, „SATKurier.pl” [dostęp 2018-05-06] (pol.).
  6. Edyta Bryła, TVP odwołuje program Makłowicza po 20 latach. To odwet za krytykę, wyborcza.pl, 17 marca 2017 [dostęp 2017-03-18].
  7. Robert Makłowicz przeszedł do TVN. Tylko u nas zdradza szczegóły nowego programu, plejada.pl [dostęp 2017-08-01] (pol.).
  8. Robert Makłowicz w FOOD NETWORK!, TVN [dostęp 2017-09-07] [zarchiwizowane z adresu 2017-09-07].
  9. „Makłowicz w drodze” od 11 listopada w Food Network. „Jest to nie tylko program o gotowaniu, ale i również o historii i kulturze” [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  10. Książka: Lubię swoje wady: Marek Eminowicz w opowieściach na siedemdziesięciopięciolecie, biblionetka.pl [dostęp 2017-10-19].
  11. Makłowicz nagrodzony Srebrnym Kałamarzem 2010 – Gazeta Krakowska. gazetakrakowska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]..
  12. Robert Makłowicz rusza z własnym kanałem na YouTube. 'To moja prywatna inicjatywa’, wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  13. Robert Makłowicz uruchomił kanał na YouTube. Zdradził, co szykuje dla widzów, Wprost, 27 marca 2020 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  14. Robert Makłowicz dołączy do Newonce.radio, wirtualnemedia.pl, 25 września 2020 [dostęp 2021-01-23].
  15. Od Punk Rocka Do Bartóka ft. Robert Makłowicz, newonce.net [dostęp 2021-01-23].
  16. Ambasadorzy Roku Dobrych Relacji, www.wroclaw.pl [dostęp 2022-09-30] (pol.).
  17. MIKOŁAJ TYTUS MAKŁOWICZ (’92) – Internetowy Monitor Sądowy i Gospodarczy, imsig.pl [dostęp 2017-09-07].
  18. Apetycik.pl – pyszne strony życia. apetycik.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-05-10)]. (2006-05-10).
  19. Dzieci urządzają świat na nowo, „kobieta.dziennik.pl” [dostęp 2017-09-07].
  20. Wirtualna Polska Media S.A., Robert Makłowicz, „ksiazki.wp.pl”, 14 kwietnia 2010 [dostęp 2017-09-07] (pol.).
  21. WINO MAKŁOWICZ, winomaklowicz.com [dostęp 2020-08-14].
  22. Marek Jakubów, Alles Österreicher? Galizier-Figuren bei Joseph Roth und Andrzej Stasiuk, Berlin, Boston: DE GRUYTER, DOI10.1515/9783110287318.139, ISBN 978-3-11-028731-8 [dostęp 2020-08-14].
  23. Marek Bartosik, Makłowicz: żyję pomiędzy Krakowem a Adriatykiem, Polska Press Sp. z o.o., 27 grudnia 2010 [dostęp 2015-11-18].
  24. IWO – Być jak Robert Makłowicz, maklowicz.pl [dostęp 2020-08-16].
  25. Minimax – Debiuty – minimax pl II, web.archive.org, 6 marca 2016 [dostęp 2020-08-16] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-06].
  26. Archiwum Listy Przebojów Programu 3, Topu Wszech Czasów i Polskiego Topu Wszech Czasów, listatrojki.pl, 25 lutego 2005 [dostęp 2020-08-16].
  27. Archiwum Listy Przebojów Programu 3, Topu Wszech Czasów i Polskiego Topu Wszech Czasów, listatrojki.pl, 15 kwietnia 2005 [dostęp 2020-08-16].
  28. Dzień Dobry TVN, Robert Makłowicz o podbijaniu Internetu i memach na swój temat. "Jestem tylko skromnym pasem transmisyjnym, który świat pokazuje", dziendobry.tvn.pl, 27 listopada 2020 [dostęp 2020-12-10] (pol.).
  29. WPROST.pl, Makłowicz śmieje się z psa jedzącego koperek. Ten filmik stał się hitem, Wprost, 2 grudnia 2020 [dostęp 2020-12-10] (pol.).
  30. Kalendarz znaleziony w brytfannie, maklowicz.pl [dostęp 2016-07-02].
  31. C.k kuchnia – wydanie odświeżone, maklowicz.pl [dostęp 2016-07-02].
  32. Dalmacja. Książka kucharska, maklowicz.pl [dostęp 2016-07-02].
  33. a b Robert Makłowicz w bazie Filmweb
  34. M.P. z 2004 r. nr 56, poz. 949.
  35. Dzień święta narodowego Węgier. Odznaczono Polaków i działaczy polonijnych, PolskieRadio24.pl [dostęp 2021-03-18].
  36. Węgierskie państwowe odznaczenie dla Roberta Makłowicza, culture.hu [dostęp 2021-03-18].

Linki zewnętrzne