Robert Russell Bennett

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Russell Bennett
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1894
Kansas City
Pochodzenie amerykańskie
Data i miejsce śmierci 18 sierpnia 1981
Nowy Jork
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, dyrygent, aranżer

Robert Russell Bennett (ur. 15 czerwca 1894 w Kansas City w stanie Missouri, zm. 18 sierpnia 1981 w Nowym Jorku[1]) – amerykański kompozytor, dyrygent i aranżer[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podstawy edukacji muzycznej otrzymał od rodziców: matka uczyła go gry na fortepianie, ojciec zaś na skrzypcach i trąbce[1]. Później uczył się u Carla Buscha[1]. Mając 16 lat wyjechał do Nowego Jorku, gdzie pracował jako kopista i muzyk w zespole tanecznym[1]. W latach 1926–1931 przebywał w Europie[1]. W Paryżu pobierał studia u Nadii Boulanger[1][3]. Dwukrotny (1927 i 1929) laureat stypendium Guggenheima[1].

W latach 30. pracował dla wytwórni filmowych w Hollywood[2][3], później zaś w rozgłośniach radiowych i telewizji[2]. Od 1937 do 1940 roku był przewodniczącym American Society of Musical Arrangers[1]. Zasłynął jako aranżer, dokonując orkiestracji ponad 300 musicali dla scen Broadwayu[2][3], w tym Kiss Me, Kate, Oklahoma!, Dźwięki muzyki i Camelot. Współpracował m.in. z Irvingiem Berlinem, George’em Gershwinem, Jerome Kernem, Cole Porterem, Richardem Rodgersem i Frederickiem Loewe[1].

W 1955 roku otrzymał Nagrodę Akademii Filmowej za najlepszą muzykę filmową za ścieżkę do adaptacji filmowej musicalu Oklahoma![1]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Twórczość Bennetta obejmowała muzykę symfoniczną i kameralną, a także operę i operetkę[2]. Dostrzegalne są w niej silne wpływy jazzu[2]. Napisał m.in. dwie opery, sześć symfonii, Concerto Grosso na zespół jazzowy i orkiestrę (1932), kwartet smyczkowy, kwintet na organy i smyczki, trio fortepianowe Hexapoda (1940), Suite of Old American Dances (1949)[1].

Był także autorem wydanej w 1975 roku rozprawy teoretycznej poświęconej aranżacji i orkiestracji Instrumentally Speaking[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 65. ISBN 0-674-37299-9.
  2. a b c d e f Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 265. ISBN 83-224-0113-2.
  3. a b c d Brad Hill: American Popular Music: Classical. New York: Facts on File, 2006, s. 24–25. ISBN 0-8160-5311-1.