Robin Collins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Robin Collins
Robin Collins

Robin Collins – amerykański naukowiec i filozof. Staż postdoktorancki odbył w Northwestern University. Obecnie jest profesorem filozofii na Messiah College w Grantham w Pensylwanii.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jako uczeń siódmej klasy Robin Collins zdobył kilka bezpłatnych książeczek Komisji ds. Energii Atomowej i z tego narodziło się jego zamiłowanie do fizyki. Później uzyskał stopnie naukowe z fizyki i matematyki na Uniwersytecie stanu Washington, a potem rozpoczął studia doktoranckie na Uniwersytecie stanu Texas w Austin. Inną jego pasją stała się filozofia, która w szkole wyższej była jego trzecim głównym przedmiotem. Okazało się to przydatne podczas studiów doktoranckich, kiedy dzielił pokój z grupą studentów, w której był ateista i agnostyk. Sam Collins był chrześcijaninem od ostatniego roku szkoły średniej. We czwórkę do późnej nocy toczyli spory dotyczące zagadnień filozoficznych i teologicznych, co tak zainspirowało Collinsa, że postanowił ubiegać się o doktorat z filozofii na Uniwersytecie Notre Dame. Jego dysertację nadzorował Alvin Plantinga, najważniejszy ze współczesnych amerykańskich filozofów chrześcijańskich. To właśnie dygresyjna uwaga Plantingi po raz pierwszy skonfrontowała Collinsa z tematem precyzyjnego dostrojenia wszechświata. Zainspirowany tym pomysłem Collins wgłębił się w temat i wkrótce znalazł w nim doskonałe połączenie swojej wiedzy z dziedziny fizyki i filozofii[1].

Jego wykształcenie z fizyki pozwalało mu rozumieć często skomplikowane równania matematyczne, toteż czasami musiał z wyrozumiałością korygować błędy słynniejszych od siebie uczonych. Jego znajomość filozofii pozwalała mu natomiast na formułowanie rygorystycznych wniosków na podstawie materiału dowodowego. Ostatecznie po latach badań i analiz wyrobił sobie opinię jednego z najlepiej poinformowanych i najbardziej przekonujących głosów w sprawach zasady antropicznej[2].

Collins napisał na ten temat wiele książek, między innymi: God and Design: The Teleological Argument and Modern Science (Bóg i plan: Argument teologiczny a współczesną nauka), The Rationality of Theism (Racjonalność teizmu), God Matters: Readings in the Philosophy of Religion (Bóg liczy się: Odczyty z filozofii religii), Philosophy of Religion: A Reader and Guide (Filozofia religii: Wypisy i przewodnik), oraz Reason for the Hope Within (Powód wewnętrznej nadziei) i The Well-Tempered Universe: God, Fine-Tuning, and the Laws of Nature (Dobrze dostrojony wszechświat: Bóg, precyzyjne dostrojenie i prawa natury). Ponadto przemawiał na licznych sympozjach i konferencjach w Yale, Concordia, Baylor, Stanford i innych, a także wygłaszał referat na sesji plenarnej rosyjsko-amerykańskiej konferencji poświęconej tematowi Bóg i kosmologia fizyczna, która odbyła się w Notre Dame w 2003 roku[3].

Inteligentny projekt[edytuj | edytuj kod]

Collins jest obrońcą inteligentnego projektu. Twierdzi, że precyzyjne dostrojenie wszechświata, czyli wyważenie podstawowych praw i parametrów fizyki oraz warunków początkowych wszechświata są dowodem na istnienie Stwórcy. Rezultatem tego dostrojenia jest wszechświat spełniający warunki właśnie takie, aby móc podtrzymywać życie, na Ziemi. Zbieżności są po prostu zbyt zdumiewające, aby mogły być przypadkowe. Jak powiedział Paul Davies, "wrażenie, że zostały one zaplanowane, jest przytłaczające"[4].

Przypisy

  1. Dochodzenie w sprawie Stwórcy, Lee Strobel, wyd. Credo (2009), str. 167-168
  2. Dochodzenie w sprawie Stwórcy, Lee Strobel, wyd. Credo (2009), str. 168
  3. Dochodzenie w sprawie Stwórcy, Lee Strobel, wyd. Credo (2009), str. 168-169
  4. Dochodzenie w sprawie Stwórcy, Lee Strobel, wyd. Credo (2009), str. 169-170