Rodentycydy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gryzoń zatruty rodentycydem.

Rodentycydy – związki chemiczne działające letalnie na gryzonie wyrządzające szkody w gospodarstwie domowym[1].

Deratyzacja ma istotne znaczenie dla poprawy zdrowotności zwierząt domowych, gospodarskich oraz ludzi[1].

Podział[edytuj | edytuj kod]

  1. rodentycydy pochodzenia naturalnego – substancje toksyczne dla gryzoni otrzymywane z roślin: kwas fluorooctowy, strychnina, cebula morska i jej przetwory[1].
  2. rodentycydy syntetyczne – nieorganiczne i organiczne środki gryzoniobójcze.

Wybrane metody[edytuj | edytuj kod]

Aby rodentycydy, działały szkodliwe na wybrane grupy gryzoni, nie czyniąc szkody organizmom pożytecznym: dobiera się odpowiednią dawkę substancji toksycznej, wykorzystuje się nawyki zwierząt oraz proces kumulacji trucizny w organizmie. Istnieją różne metody aplikacji substancji toksycznej.

  • świece dymne, kulki z trucizną – umieszcza się w czynnych norach, pod wpływem wilgoci wydzielają one toksyczny gaz[2],
  • za pomocą gazów spalinowych – wykorzystuje się do tego silnik spalinowy. Na rurę wydechową nakład się giętką rurę, której drugi koniec umieszcza się w norze. Gazy spalinowe wytworzone przez silnik rozchodzą się po korytarzach gryzoni. Zabieg gazowania przerywa się po 2-5min z chwilą ujrzenia nieulatniającego się gazu z odległych nor[2],
  • za pomocą zatrutego pokarmu – gryzonie w zabudowaniach gospodarskich zwabia się do przynęty z niezatrutym pokarmem np. marchew w celu przyzwyczajenia zwierząt. Po około 2 tygodniach gryzonie przyzwyczajają się do miejsc z pokarmem, wtedy dodaje się truciznę np. ziarno zatrute fosforkiem cynku[2],
    Miejsce podawania trucizny
  • za pomocą zatrutej wody – metoda podobna jak w przypadku zatrutego pokarmu, zabieg wykonuje się w okresie suszy[2],
  • proszku do opylania – zwierzęta ocierając się o opylone przedmioty (źdźbła trawy) przenoszą truciznę na sierść, a następnie podczas zlizywania do przewodu pokarmowego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Mała encyklopedia rolnicza, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1964, s. 669.
  2. a b c d Jan Boczek, Nauka o szkodnikach roślin uprawnych, wyd. III poprawione i uzupłenione, SGGW, 1998, s. 109–110.