Rolnictwo w Zimbabwe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbiór prosa w Zimbabwe

Rolnictwo w Zimbabwe – dział gospodarki Zimbabwe.

Czynniki fizycznogeograficzne[edytuj | edytuj kod]

Zlewnia Zambezi

Agroklimat[edytuj | edytuj kod]

Zimbabwe znajduje się według podziału Okonowicza w strefie Afrykańsko-madagaskarskiej[1]. Okres wegetacyjny w Zimbabwe trwa cały rok. Najchłodniejszym miesiącem jest lipiec, natomiast najcieplejszym jest styczeń. Roczna amplituda temperatur jest niewielka – zimą temperatura średnia wynosi od 12 do 24 °C, natomiast latem 20–26 °C[2]. Temperatura minimalna nie spada poniżej 5 °C, podczas gdy maksymalna jest nie wyższa niż 35 °C[3]. Wysoka temperatura w połączeniu z dużym nasłonecznieniem stwarza korzystne warunki do rozwoju biomasy. Duży wpływ na klimat Zimbabwe ma Prąd Mozambicki[4].

Gleby[edytuj | edytuj kod]

Hydrologia[edytuj | edytuj kod]

Zimbabwe leży w zlewisku Oceanu Indyjskiego. Największymi rzekami kraju są Zambezi (rzeka graniczna), Limpopo, Shangani, Save i Lundt. Stan rzek zależy od pory roku. Latem (grudzień-styczeń) występuje pora deszczowa, natomiast zimą (czerwiec-lipiec) pora sucha. W 1959 zbudowano tamę piętrzącą jezioro Kariba[5].

Czynniki pozaprzyrodnicze[edytuj | edytuj kod]

Poziom rozwoju społeczno-ekonomicznego[edytuj | edytuj kod]

Urbanizacja i uprzemysłowienie[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1894 biała ludność wyznaczyła na terenach mniej żyznych rezerwaty dla ludności czarnej. W latach 1896-1897 Brytyjska Kompania Afryki Południowej tłumi powstania. W 1923 Rodezja Południowa uzyskuje tytuł samorządnej kolonii. W 1930 nastąpiła reforma rolna umacniająca władzę białych nad ziemią. W 1964 od Rodezji odłączają się Malawi i Zambia rządzone przez czarną ludność. W 1965 Ian Smith jednogłośnie proklamuje niepodległość Rodezji. W 1972 zaczęły się ataki czarnoskórej ludności na białych farmerów. Ataki te przerodziły się w wojnę domową. W 1980 doszło do porozumienia, jeden z przywódców rebeliantów Robert Mugabe został premierem. Rząd przystępuje do reformy rolnej. Od 1990 Robert Mugabe przekazuje ziemię białych farmerów w ręce czarnych bezrolnych chłopów. Początkowo biali farmerzy otrzymywali odszkodowania za utracony majątek[6].

W 2000 r. prezydent Zimbabwe Robert Mugabe przegrał referendum. O porażkę obwinił białych farmerów, którzy mieli agitować swoich pracowników. Afrykański Narodowy Związek Zimbabwe – Front Patriotyczny (ZANU-PF) rozpoczął okupację farm należących do białych. Zamordowano 10 białych farmerów i ich 27 czarnych pracowników. Wydarzenia te spowodowały katastrofalny spadek produkcji pszenicy i pogłowia bydła. Mugabe przy okazji zreformował rolnictwo poprzez rozparcelowanie farm pomiędzy czarnych mieszkańców. Dodatkowo w tym czasie w Zimbabwe nastąpiła susza. Spowodowało to załamanie rolnictwa oraz głód[6].

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Produkcja roślinna[edytuj | edytuj kod]

Zboża[edytuj | edytuj kod]

Zbożem mającym największy udział w zbiorach w Zimbabwe jest kukurydza, której w 2010 zebrano 1192,4 tys. ton. Pozostałe zboża mają mniejsze znaczenie. W 2010 ich zbiory wyniosły: sorgo 73,675 tys. ton, jęczmień zwyczajny 67 tys. ton, proso 51 tys. ton i pszenica 41,8 tys. ton[7].

Rośliny okopowe[edytuj | edytuj kod]

Warzywa i owoce[edytuj | edytuj kod]

Rośliny cukrodajne i przemysłowe[edytuj | edytuj kod]

Największy udział w zbiorach w Zimbabwe ma trzcina cukrowa, której w 2010 zebrano 3,1 mln ton[7].

Używki[edytuj | edytuj kod]

Produkcja zwierzęca[edytuj | edytuj kod]

Problemy rolnictwa[edytuj | edytuj kod]

Dużym problemem Zimbabwe jest zła agropolityka. Brak aktów własności oraz chaos powoduje degenerację rolnictwa[6].

Technika rolna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Martyn 1995 ↓, s. 10.
  2. Martyn 1995 ↓, s. 188.
  3. Martyn 1995 ↓, s. 189.
  4. Martyn 1995 ↓, s. 221.
  5. Encyklopedia Audiowizualna Britannica Geografia II. Warszawa: Kurpisz, 2006, s. 158.
  6. a b c Peter Godwin. Ziemią opętani. „National Geographic”. 11/2003, s. 25-37. National Geographic Society. ISSN 1507-5966. 
  7. a b FAOSTAT (ang.). W: FAO [on-line]. [dostęp 2012-04-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Danuta Martyn: Klimat kuli ziemskiej. Warszawa: PWN, 1995, s. 359. ISBN 83-01-11845-8. (pol.)