Roman Bäcker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Bäcker
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1955
Solec Kujawski
Zawód historyk, politolog, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Srebrny Krzyż Zasługi

Roman Bäcker (ur. 13 grudnia 1955 w Solcu Kujawskim) – polski prawnik, politolog i historyk, profesor nauk humanistycznych, działacz opozycyjny w okresie PRL, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1974 został absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu. W 1978 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, pisząc pracę magisterską pod kierunkiem Janusza Małłka. W 1987 uzyskał w Instytucie Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk stopień doktora nauk prawnych. Tematem rozprawy doktorskiej był Klasowy a ogólnospołeczny charakter państwa w ujęciu Karola Marksa i Fryderyka Engelsa, a jej promotorem Mariusz Gulczyński. W 2001 na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Międzywojenny eurazjatyzm. Od intelektualnej kontrakulturacji do totalitaryzmu. Postanowieniem Prezydenta RP z 23 lipca 2008 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych[1].

Od ukończenia studiów jest związany zawodowo z macierzystą uczelnią. W latach 1978–1990 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym w Zakładzie Nauk Politycznych UMK. Później pracował w Katedrze Socjologii, a od 1995 Instytucie Socjologii, a następnie w Katedrze Politologii. Od 2006 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Politologii. Został kierownikiem Katedry Teorii Polityki na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych. 1 września 2009 objął stanowisko dziekana tego wydziału. Został wybrany także na kolejną kadencję na lata 2012–2016.

W pierwszej połowie lat 90. prowadził wykłady na sesjach plenarnych Polskiego Uniwersytetu Ludowego w Mińsku[2].

Wykładał również w Wyższej Szkole Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza, Wyższej Szkole Komunikowania, Politologii i Stosunków Międzynarodowych w Warszawie, na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku oraz na Wydziale Zamiejscowym Wyższej Szkoły Pedagogicznej TWP w Człuchowie.

W latach 2007–2010 był wiceprezesem, a następnie objął funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Jest też członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Zasiada w Komitecie Nauk Politycznych Polskiej Akademii Nauk.

W pracy naukowej zajmuje się m.in. teorią i socjologią polityki, zjawiskami totalitaryzmu, przekształceniami rosyjskiego systemu politycznego, współczesną rosyjską myślą polityczną, problematyką państwa w polskiej myśli socjalistycznej okresu międzywojennego, globalizacją i antyglobalizacją.

Działalność społeczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1977–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1980 był jednym z organizatorów i twórców programu Komisji Konsultacyjno-Porozumiewawczej Podstawowych Organizacji Partyjnych (tzw. struktur poziomych w PZPR). W latach 1980–1986 współpracował z pismem „Colloquia Communia”. W 1981 zakładał na UMK Klub Myśli Politycznej Nierzeczywistość. Po wprowadzeniu stanu wojennego podjął współpracę z podziemnymi strukturami NSZZ „Solidarność”. Działał w toruńskim Komitecie Obrony Więzionych za Przekonania. Brał udział w kolportowaniu wydawnictw podziemnych, wygłaszał prelekcje w ramach podziemnych wszechnic, a także w kościołach w regionie kujawsko-pomorskim. W 1984 współtworzył w Toruniu Społeczne Stowarzyszenie Praw Człowieka. W latach 1986–1988 uczestniczył w pracach Klubu Myśli Politycznej „Dziekania”. Od 1987 wraz z Wojciechem Polakiem wydawał podziemne pismo publicystyczne „Chrześcijański Ruch Społeczny”. Był też redaktorem podziemnych pism toruńskich – „Gazety Gospodarczej” i „Przeglądu Pomorskiego”. W 1988 współtworzył Klub Społeczny Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego oraz Pomorskie Towarzystwo Gospodarcze. Wspierał odradzające się od początku 1988 struktury Niezależnego Zrzeszenia Studentów na UMK. Podczas wyborów do tzw. Sejmu kontraktowego w 1989 był przedstawicielem toruńskiego Komitetu Obywatelskiego w Wojewódzkiej Komisji Wyborczej.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Między demokracją a despotyzmem, Warszawa 1990, ​ISBN 83-01-09735-3​.
  • Struktury poziome w Toruniu (1980–1981), Warszawa 1990
  • Zamknięty krąg rozwoju czy rozpad systemu? (Polska w latach osiemdziesiątych), Toruń 1991
  • Totalitaryzm. Geneza. Istota. Upadek, Toruń 1992, ​ISBN 83-900799-0-9​.
  • Problematyka państwa w polskiej myśli socjalistycznej lat 1918–1948, Toruń 1994, ​ISBN 83-231-0518-9​.
  • Skryte oblicze systemu komunistycznego: u źródeł zła... (współautor), Warszawa 1997, ​ISBN 83-7181-033-4​.
  • Międzywojenny eurazjatyzm. Od intelektualnej kontrakulturacji do totalitaryzmu?, Łódź 1999, ​ISBN 83-912403-8-X​.
  • „Solidarność” dwadzieścia lat później (współautor), Kraków 2001, ​ISBN 83-86225-08-4​.
  • Teorie i casusy globalizacji (red.), Toruń 2006, ​ISBN 978-83-7441-489-0​.
  • Rosyjskie myślenie polityczne za czasów prezydenta Putina, Toruń 2007, ​ISBN 978-83-7441-805-8​.
  • Nietradycyjna teoria polityki, Toruń 2011, ​ISBN 978-83-231-2743-7​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 2008 r. Nr 57, poz. 511
  2. Oświata i szkolnictwo polskie poza białoruskim systemem oświatowym. W: Agnieszka Grędzik-Radziak: Oświata i szkolnictwo polskie na ziemiach północno-wschodnich II Rzeczypospolitej i współczesnej Białorusi 1939–2001. Toruń: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2007, s. 302. ISBN 978-83-60738-09-2.
  3. M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 781
  4. M.P. z 2001 r. Nr 43, poz. 685

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]