Roman Bowbelski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Tadeusz Bowbelski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1894
Kiszyniów
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 210 pułk piechoty Imperium Rosyjskiego
2 Pułk Strzelców Polskich
7 Pułk Piechoty Legionów
Okręgowa Komisja Transportów Wojskowych
DOK IV w Łodzi
Oddział V MSWojsk.
68 pułk piechoty
10 pułk piechoty
Stanowiska komendant dworca kolejowego
dowódca batalionu piechoty
kwatermistrz pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Roman Tadeusz Bowbelski (ur. 3 maja 1894 w Kiszyniowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Kiszyniowie, w rodzinie Justyna i Leontyny z Gubarewiczów-Radobylskiej[1]. Absolwent Gimnazjum Realnego im. Czerniejewa w Petersburgu. W 1913 zdał egzamin dojrzałości. Po ukończeniu odeskiej szkoły piechoty skierowany do wołyńskiego pułku piechoty lejbgwardii w stopniu kadeta. 1 czerwca 1915 awansował do stopnia chorążego i został przeniesiony do 108 batalionu w Jekaterynosławiu a następnie do 210 pułku piechoty. Dowodził plutonem a następnie kompanią. W 1916 roku został awansowany na podporucznika i porucznika. W 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 2 pułku ptrzelców polskich. Następnie dowodzi kompanią w pułku zapasowym.

3 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1919 roku został komendantem Składnicy Broni w Łodzi, następnie dowodzi kompanią 7 pułku piechoty Legionów w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1920 przydzielony do Okręgowej Komisji Transportów Wojskowych w Siedlcach, jako komendant dworca kolejowego w Siedlcach.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 367. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 28 pułk Strzelców Kaniowskich[2]. W okresie międzywojennym służy jako referent wyszkoleniowy w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i w Oddziale V Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 3 maja 1926 roku został awansowany na majora ze starszeństwem 1 lipca 1925 roku i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. Ukończył oficerskie kursy doskonalenia w Rembertowie i Chełmnie. Następnie dowodzi batalionem w 68 pułku piechoty. 11 października 1926 roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku[4]. W 1928 roku inspektor armii gen. dyw. Edward Śmigły-Rydz wystawił mu następującą opinię: „jako kwatermistrz słaby, bez energii i inicjatywy, nie umie pracować z planem”[5]. W 1928 roku był dowódcą I batalionu 10 pułku piechoty[6]. 12 marca 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska, pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV[7]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[8]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Białystok. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[9].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Figuruje na liście wywózkowej LW 017/3 z 1940, poz. 62, teczka personalna nr 11.Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Roman Bowbelski był żonaty z Janiną, z którą miał syna Romana i córkę Krystynę[1]. Roman Tadeusz Bowbelski zmarł we wrześniu 2001 roku w Spilsby, Lincolnshire[10].

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Posadzeniem Dębu Pamięci na ul Lwowskiej w Chełmie[12].
  • Na tablicy katyńskiej na Ścianie Pamięci kościoła Św. Stanisława w Siedlcach[13].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 50.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 43.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 125.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926 roku, s. 340.
  5. Opinie o oficerach, www.pilsudski.org [dostęp 2017-07-26] (pol.).
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 26, 178.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 86.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 216.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 327, 890.
  10. Serwis MyHeritage, www.myheritage.pl [dostęp 2017-07-26].
  11. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. Dąb pamięci – Chełmska Biblioteka Publiczna im. Marii Pauliny Orsetti, www.chbp.chelm.pl [dostęp 2017-07-26] (pol.).
  13. l, Oficjalna strona Miasta Siedlce : Miłość do Ojczyzny zażądała ofiary, www.siedlce.pl [dostęp 2017-07-26] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]