Roman Bowbelski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Tadeusz Bowbelski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1894
Kiszyniów
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 210 pułk piechoty Imperium Rosyjskiego,
2 pułk strzelców,
7 pułk piechoty,
Okręgowa Komisja Transportów Wojskowych,
DOK IV w Łodzi,
Oddział V MSWojsk.,
68 pułk piechoty,
10 pułk piechoty
Stanowiska komendant dworca kolejowego, dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Roman Tadeusz Bowbelski (ur. 3 maja 1894 w Kiszyniowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty w stanie spoczynku Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Konstantego i Janiny. Absolwent Gimnazjum Realnego im. Czerniejewa w Petersburgu. W 1913 zdał egzamin dojrzałości. Po ukończeniu odeskiej szkoły piechoty skierowany do wołyńskiego pułku piechoty lejbgwardii w stopniu kadeta. 1 czerwca 1915 awansował do stopnia chorążego i został przeniesiony do 108 batalionu w Jekaterynosławiu a następnie do 210 pułku piechoty. Dowodził plutonem a następnie kompanią. W 1916 awansowany do stopnia podporucznika i porucznika. Zgłasza się do formujących się wojsk polskich w Rosji i zostaje przydzielony do 2 pułku strzelców, następnie dowodzi kompanią w pułku zapasowym. Od 3 grudnia 1918 w Wojsku Polskim. W 1919 zostaje komendantem Składnicy Broni w Łodzi, następnie dowodzi kompanią 7 pułku piechoty w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1920 przydzielony do Okręgowej Komisji Transportów Wojskowych w Siedlcach, jako komendant dworca kolejowego w Siedlcach. Zweryfikowany jako kapitan piechoty ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919. Po zakończeniu działań wojennych pozostaje w wojsku.

W okresie międzywojennym służy jako referent wyszkoleniowy w DOK IV w Łodzi i w Oddziale V MSWojsk. W 1925 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem 1 lipca 1925[1]. Ukończył oficerskie kursy doskonalenia w Rembertowie i Chełmnie. Następnie przeniesiony do służby w linii, dowodzi batalionem w 68 pułku piechoty i 10 pułku piechoty. W 1928 był dowódcą I batalionu 10 pp[2]. W marcu 1929 zostaje zwolniony ze stanowiska dowódcy III batalionu 10 pp i przeniesiony do dyspozycji DOK IV. 31 sierpnia 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przynależnością do Powiatowej Komendy Uzupełnień w Białymstoku[3].

W 1928 Inspektor Armii gen. dyw. Edward Rydz-Śmigły wystawił mu opinię: "jako kwatermistrz słaby, bez energii i inicjatywy, nie umie pracować z planem"[4].

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej LW 017/3 z 1940, poz. 62, teczka personalna nr 11.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Posadzeniem Dębu Pamięci na ul Lwowskiej w Chełmie[5].
  • Na tablicy katyńskiej na Ścianie Pamięci kościoła Św. Stanisława w Siedlcach[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał w Białymstoku. Miał żonę Janinę, syna Romana (Roman Tadeusz Bowbelski zmarł we wrześniu 2001 w Spilsby, Lincolnshire)[7] i córkę Krystynę.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rocznik Oficerski MSWojsk., 1928, s. 178.
  2. Rocznik Oficerski MSWojsk., 1928, s. 26.
  3. Rocznik Oficerski Rezerw, 1934.
  4. Opinie o oficerach, www.pilsudski.org [dostęp 2017-07-26] (pol.).
  5. Dąb pamięci – Chełmska Biblioteka Publiczna im. Marii Pauliny Orsetti, www.chbp.chelm.pl [dostęp 2017-07-26] (pol.).
  6. l, Oficjalna strona Miasta Siedlce : Miłość do Ojczyzny zażądała ofiary, www.siedlce.pl [dostęp 2017-07-26] (pol.).
  7. Serwis MyHeritage, www.myheritage.pl [dostęp 2017-07-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Straty Korpusu Oficerskiego 1939-1945, wyd. Londyn 1996
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.