Roman Korban

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Korban
Dr Roman Korban. Polish Picnic Darling Harbour 2011 Sydney NSW Australia Aldona Kmiec Photography.jpg
Roman Korban na pikniku w Sydney w 2011
Wzrost 171 cm
Masa ciała 60 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
Złoto
Warszawa 1951 bieg na 800 m
Złoto
Warszawa 1951 bieg na 1500 m
Złoto
Wrocław 1952 bieg na 800 m
Srebro
Gdańsk 1949 bieg na 800 m
Srebro
Gdańsk 1949 sztafeta 4 × 400 m
Srebro
Kraków 1950 bieg na 800 m
Srebro
Warszawa 1953 bieg na 800 m

Roman Korban (ur. 23 maja 1927 w Nadwórnej) – polski lekkoatleta średniodystansowiec i trener lekkoatletyczny, mistrz i rekordzista Polski, olimpijczyk.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Na Akademickich Mistrzostwach Świata (UIE) w 1951 w Berlinie zdobył srebrny medal w biegu na 800 metrów oraz brązowy w sztafecie 4 × 400 metrów[1]. Sztafeta ta w składzie Gerard Mach, Bogdan Lipski, Zygmunt Buhl i Korban ustanowiła wówczas rekord Polski czasem 3:17,2[2].

Startował na igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach, gdzie odpadł w eliminacjach biegu na 800 metrów.

Był trzykrotnym mistrzem Polski: na 800 metrów i na 1500 metrów w 1951 oraz na 800 m w 1952. Poza tym czterokrotnie był wicemistrzem. Zdobył również mistrzostwo Polski w hali na 800 m w 1950 oraz trzy srebrne medale. Oprócz rekordu Polski w sztafecie 4 × 400 m był także rekordzistą kraju w biegu na 1000 metrów (2:27,0 27 lipca 1953 w Zabrzu.

W latach 1949-1953 dziewięć razy startował w meczach reprezentacji Polski, odnosząc 4 zwycięstwa indywidualne.

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Źródło:[3]

Konkurencja Data i miejsce Wynik
bieg na 400 metrów 29 września 1953, Warszawa 50,1
bieg na 800 metrów 15 lipca 1951, Moskwa 1:51,8
bieg na 1000 metrów 12 lipca 1953, Zabrze 2:27,0
bieg na 1500 metrów 18 lipca 1953, Warszawa 3:55,8

Był zawodnikiem OMTUR Gdynia (1947), Zrywu Gdańsk (1948) i Spójni Gdańsk (1949-1953).

Osiągnięcia trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył AWF w Warszawie w 1956, a w 1981 uzyskał stopień doktora na AWF w Poznaniu[4].

Pracował jako trener w Gdańsku i Warszawie. W latach 1965-1968 był przewodniczącym Centralnej Rady Trenerów PZLA. W latach 1972-1975 przybywał w Stanach Zjednoczonych, a od 1981 w Sydney w Australii, gdzie ukończył rehabilitację ze specjalnością "kontuzje kręgosłupa". Pracował do emerytury w klinice rehabilitacji w Sydney.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem kilku książek:

  • 35 lat chwały sportu olimpijskiego (1976)
  • Sport wśród Polonii amerykańskiej (1980)
  • 40 lat Klubu Sportowego Polonia-Sydney: sukcesy i wpadki (1994)
  • Witajcie w Australii (2000)
  • Australia. Ziemia obiecana czy pułapka? (2006)

Przypisy

  1. GBRAthletics: World Student Games (UIE) (ang.). [dostęp 11 września 2010].
  2. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007, s. 183.
  3. Henryk Gąszczak: Polska lekkoatletyka w statystyce historycznej; lata 1920-2007 (pol.). statystyka.histor.pzla.pl. [dostęp 1 maja 2011].
  4. Tytuł rozprawy doktorskiej: Dzieje gimnastyki i sportu polonijnego w Chicago (USA) w latach 1887 – 1974

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia (statystyczna) polskiej lekkiej atletyki : 1919-1994. Warszawa: PZLA, 1994. ISBN 83-902509-0-X.
  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  • Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  • Bogdan Tuszyński: Polscy olimpijczycy XX wieku. T. 1: A-M. Wrocław: Wydawnictwo Europa, 2004, s. 383. ISBN 8374070501.
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński: Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2006. Warszawa: Fundacja Dobrej Książki, 2007, s. 445. ISBN 9788386320103.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]