Roman Władysław Sanguszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Władysław Sanguszko
Herb
Pogoń Litewska
Rodzina Sanguszkowie
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1901
Gumniska
Data i miejsce śmierci 26 września 1984
São Paulo
Ojciec Eustachy Stanisław Sanguszko (1842-1903)
Matka Konstancja Anna Zamoyska (1864-1941)
Żona

Wanda z Turzańskich Krynicka (1894-1937)

Dzieci

Piotr Antoni Samuel (1937-1989)

Roman Władysław Stanisław Andrzej Sanguszko (1901-1984) – książę, ziemianin, hodowca koni arabskich, filantrop.

Był jedynym synem Eustachego Stanisława (1842–1903) i Konstancji Anny z Zamoyskich (1864–1941). Odebrał staranne domowe wykształcenie. Jego ojcem chrzestnym był stryj Paweł Roman. Okres I wojny światowej wraz z matką spędził we Francji w Akwitanii, przy granicy z Hiszpanią. Odziedziczony po ojcu i stryju majątek stawiał go w rzędzie najbogatszych osób II Rzeczypospolitej.

Był właścicielem Gumnisk, Podhorców, którym chciał przywrócić dawną świetność oraz kamienicy w Krakowie przy ulicy Franciszkańskiej. Majątkiem zarządzał przez licznych zarządców i pełnomocników. Sam poświęcił się hodowli koni arabskich, zatrudniał najlepszego wówczas specjalistę od hodowli Bogdana Ziętarskiego. Książę był również zapalonym automobilistą. W 1926 wszedł w skład zarządu Krakowskiego Klubu Automobilowego.

W 1933 nawiązał romans z Wandą z Turzańskich Krynicką, która rozwiodła się dla księcia ze swoim mężem, inżynierem Tadeuszem Krynickim. Gdy Wanda zaszła w ciążę, Roman ożenił się z nią. Ślub odbył się 14 czerwca 1937 w Saint Cloud, na przedmieściach Paryża. 12 października 1937 w Londynie urodził się syn Piotr Antoni Samuel Sanguszko. Matka księcia nie akceptowała tego związku, dlatego para mieszkała za granicą. Żona zmarła 17 grudnia 1937, książę został opiekunem kilkuletniej pasierbicy Barbary.

W momencie wybuchu II wojny światowej książę zdecydował się na wyjazd z Gumnisk do Podhorców. Opuścił je 17 września 1939, z chwilą wejścia Armii Czerwonej do Polski, udając się do granicy z Węgrami. Podróż po okupowanej Europie zakończył w Lizbonie, 10 czerwca 1940 wypłynął w podróż do Brazylii. Na statku poznał swoją drugą żonę, majętną wdowę Germaine Lucie Burchard (1896-1966). Był prezesem powstałego w 1955 „Klubu 44” skupiającego zamożną powojenną emigrację. W 1977 zbudował i wyposażył Dom Spokojnej Starości w São Paulo dla Polaków i Polonii w Brazylii, dom jest również miejscem spotkań kulturalnych.

Książę zmarł na skutek cukrzycy, niewydolności oddechowej i ostrej infekcji płuc. Został pochowany na cmentarzu da Paz w São Paulo.

Linki zewnętrzne[edytuj]