Romano Amerio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Romano Amerio

Romano Amerio (ur. 1905 w Lugano, zm. 1997) – szwajcarsko-włoski teolog, filolog i filozof, tradycjonalista katolicki[1][2].

Życiorys[3][edytuj]

Studiował na uniwersytecie katolickim w Mediolanie. Tutaj w 1927 obronił doktorat z filozofii nt. Tomasza Campanelli. Jego mistrzem był założyciel mediolańskiej uczelni - o. Agostino Gemelli. W latach 1928-70 wykładał w Lugnano filozofię i filologię klasyczną. Otrzymał tytuł honorowego obywatela rodzinnego miasta. Autor "Iota unum. Analiza zmian w Kościele katolickim w XX wieku". Opracowywał edycje krytyczne dzieł Rosminiego, Manzoniego, Campanelli. Był konsultantem biskupa Lugnano, JE Jeliminiego, podczas obrad Soboru Watykańskiego II, brał udział w pracach Centralnej Komisji Przygotowawczej Soboru.

Przypisy

  1. J. Nastałek, Język łaciński językiem Kościoła i teologii 50 lat Konstytucji apostolskiej Veterum sapientia, „Teologia w Polsce“, 2, 2012, s. 132, 134.
  2. K. Szebla, Miejsce łaciny w liturgii Kościoła po Soborze Watykańskim II – analiza problemu i próba syntezy, „Roczniki Teologiczne“, 8, 2015, s. 163, 164, 167.
  3. Biogram, [w:] R. Amerio, Iota unum. Analiza zmian w Kościele katolickim w XX wieku, Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski, Komorów [b.d.], s. IV okładki. ISBN 978-83-89920-41-7

Bibliografia[edytuj]

  • R. Amerio, Iota unum. Analiza zmian w Kościele katolickim w XX wieku, Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski, Komorów [b.d.] ISBN 978-83-89920-41-7