Romuald Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Romuald Dąbrowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 października 1874
Liteni (Bukowina)
Data i miejsce śmierci grudzień 1939
zmarł w drodze na Syberię (ZSRR)
Przebieg służby
Lata służby od w Wojsku Polskim od 1918
Stanowiska Dowódca: 15 Pułku Piechoty „Wilków”, 28 Dywizji Piechoty w Warszawie, Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)
Romuald Dąbrowski
Herb
Jelita
Rodzina Dąbrowscy
Żona

Elżbieta Brulik

Dzieci

Franciszek, Romuald

Romuald Dąbrowski herbu Jelita (ur. 25 października 1874 w Liteni, zm. w grudniu 1939[1]) – polski dowódca wojskowy, podpułkownik piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał brygady Wojska Polskiego II RP.

Życiorys[edytuj]

W 1894 zakończył naukę w Korpusie Kadetów w Budapeszcie i rozpoczął zawodową służbę wojskową w Cesarskiej i Królewskiej Armii. I wojnę światową rozpoczął w stopniu kapitana, dowodząc kompanią karabinów maszynowych, a zakończył w stopniu podpułkownika dowodząc pułkiem piechoty.

1 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika, ze starszeństwem z 1 listopada 1918. W maju 1919 objął dowództwo II batalionu w 15 Pułku Piechoty „Wilków”. W październiku tego roku dowodził Podgrupą „Słucz” w składzie 4 Dywizji Piechoty Front Wołyński. Walczył w rejonie Olewska. 2 grudnia 1919 objął dowództwo 15 Pułk Piechoty „Wilków” i sprawował je do 19 stycznia 1920. Następnie dowodził XXXV Brygadą Piechoty w 18 Dywizji Piechoty.

Jesienią 1921, w wyniku przejścia wojska na stopę pokojową, Dowództwo XXXV BP zostało przeformowane w Dowództwo Piechoty Dywizyjnej 18 DP, a płk Dąbrowski mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 18 DP. Przejściowo pełnił obowiązki dowódcy tej wielkiej jednostki. W okresie dowodzenia piechotą dywizyjną pozostawał oficerem nadetatowym 33 Pułku Piechoty w Łomży[2]. W grudniu 1922 przeniesiony został do Rezerwy Oficerów Sztabowych Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[3]. 1 grudnia 1923 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie[4]. W 1926, po zamachu majowym objął dowództwo tej dywizji. 3 stycznia 1927 odkomenderowany został do Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu.

16 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki na wniosek ministra spraw wojskowych, Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 4 lokatą w korpusie generałów[5].

17 marca 1927 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 28 Dywizji Piechoty w Warszawie i mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[6]. 24 czerwca 1927 zakończył naukę w C.W.S.W i 9 lipca tego roku objął obowiązki dowódcy OK IV[7].

15 lipca 1927 został zwolniony z tego stanowiska[8] i z dniem 30 września 1927 przeniesiony w stan spoczynku[9]. Do wybuchu II wojny światowej mieszkał w Stanisławowie. Po agresji ZSRR aresztowany. Zmarł wskutek uduszenia w zamkniętym wagonie kolejowym, w drodze na Syberię. Figuruje na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej[10]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Żonaty z Elżbietą (Elizabeth) z Broulików, córką tenora opery wiedeńskiej Franciszka Brolika i Leopoldyny von Schweda. Synem tej pary był Franciszek Dąbrowski, zastępca komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Jego żona została zesłana do Kazachskiej SRR i tam zmarła około 1944 roku[11].

Awanse[edytuj]

  • podporucznik (leutnant) – 1895
  • porucznik (oberleutnant) – ?
  • kapitan (hauptmann II kl.) – ?
  • kapitan (hauptmann I kl.) – ?
  • major (major) – ?
  • podpułkownik (oberstleutnant) –
  • pułkownik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1924 zajmował 14 lokatę w korpusie oficerów zawodowych piechoty)
  • generał brygady – 16 marca 1927 ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 4 lokatą w korpusie generałów

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. W starszych publikacjach podawano inną datę śmierci - 1938 rok i pomijano aresztowanie generała przez Sowietów. Por. J. Drużyńska, S. M. Jankowski, Wyklęte życiorysy, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2009, s. 16.
  2. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski podają, że w latach 1923-1924 dowodził 33 Pułkiem Piechoty. Według tych samych autorów, Piotra Staweckiego i "Rocznika oficerskiego z 1924 r." dowódcą tego pułku był wówczas płk Michał Pakosz.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 53 z 08.12.1922 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 75 z 06.12.1923 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 19.03.1927 r.
  6. Rozporządzenie Prezydenta RP z 17 marca 1927 r. w : Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 19.03.1929 r.
  7. Witold Jarno stwierdza, że "z nieznanych powodów nowy dowódca OK IV objął swoje obowiązki dopiero 9 lipca (do tego czasu pełnił je dowódca 10 DP)." Tymi "nieznanymi powodami" były studia w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych.
  8. Nowym dowódcą okręgu korpusu mianowany został gen. bryg. Stanisław Małachowski.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 22.07.1927 r.
  10. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska, Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa 2010, s. 549–550. ​ISBN 978-83-247-2036-1
  11. J. Drużyńska, S. M. Jankowski, Wyklęte życiorysy, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2009, ss. 12-22.
  12. Dekret Wodza Naczelnego L. 2981 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 827
  13. J. Drużyńska, S. M. Jankowski, Wyklęte życiorysy, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2009, s. 11.
  14. W Rocznikach Oficerskich z 1924 i 1928 r. figuruje kawaler jednego Krzyża Walecznych.

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 86.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​, s. 98.
  • Henryk P. Kosk, Apel żałobny dowódców Września, „Polska Zbrojna”, Magazyn Tygodniowy nr 42.
  • Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, ​ISBN 83-88679-10-4​, s. 126.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 78, 206, 339.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 879.