Romuald Kohutnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Romuald Kohutnicki
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 20 lutego 1889
Data śmierci 30 czerwca 1972
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 80 Pułk Piechoty
Brygada KOP „Nowogródek”
DOK VII
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca OPL okręgu wojskowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Romuald Kohutnicki (ur. 20 lutego 1889[1], zm. 30 czerwca 1972) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Oficer Armii Imperium Rosyjskiego i I Korpusu Polskiego w Rosji. Od grudnia 1918 roku na Syberii dowodził 3 pułkiem Strzelców Polskich[2]. W sierpniu 1920 roku, w czasie Bitwy Warszawskiej, był szefem sztabu 11 Dywizji Piechoty. Od 1 września 1920 roku dowodził 29 pułkiem Strzelców Kaniowskich w Kaliszu[3].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 170. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 20 czerwca 1923 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu[5]. Z dniem 15 września 1923 roku został przeniesiony do 15 pułku piechoty „Wilków” w Dęblinie na stanowisko dowódcy pułku[6]. Z dniem 1 września 1925 roku został czasowo przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I z pozostawieniem przy Komendzie Obozu Warownego „Dęblin”[7]. 26 stycznia 1926 roku został przydzielony do dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego[8]. Od 7 sierpnia 1927 roku do 16 października 1935 roku dowodził 80 pułkiem piechoty w Słonimiu[9]. 1 stycznia 1928 roku awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Od 2 lutego do 5 maja 1928 roku był słuchaczem III unitarno-informacyjnego kursu dla podpułkowników i pułkowników, kandydatów na dowódców pułków, względnie dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Ówczesny komendant Centrum, generał brygady Wacław Dziewanowski wydał o nim niezbyt pochlebną opinię: „interesował się pracą na kursie, zrobił pewne postępy, ale na ogół wykazał poziom przeciętny, a raczej nawet słaby we wszystkich przedmiotach”[11]. Za 1932 roku otrzymał ocenę ujemną[12]. Dowódca Brygady KOP „Nowogródek” w Nowogródku. Brygadą dowodził do 1 lutego 1937 roku, a następnie został przeniesiony do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. Inspektor amii generał dywizji Tadeusz Piskor oceniając go na stanowisku brygadiera stwierdził: „ruchliwy, przebywa w terenie, wnosi dużo zdrowego sensu i energii w pracy”[13]. W latach 1937-1939 dowódca Obrony Przeciwlotniczej w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[14]. 13 października 1938 roku dowódca Obrony Przeciwlotniczej Ministerstwa Spraw Wojskowych, generał brygady Józef Zając stwierdził: „zupełnie odpowiada na stanowisku dowódcy OPL OK Poznań, które ma mniejsze i mniej skomplikowane zadania z punktu widzenia OPL. Pracuje systematycznie”[15].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 22, sprostowano datę urodzenia z 7 lutego 1889 roku na 20 lutego 1889 roku.
  2. Henryk Bagiński, Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1921, s. 554, 558, 572, tu jako podpułkownik Kogutnicki.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 105, 695.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 25.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 39 z 20 czerwca 1923 roku, s. 402.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 556.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 116 z 3 listopada 1925 roku, s. 624.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 26 stycznia 1926 roku, s. 39.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 220.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  11. Archiwum Józefa Piłsudskiego, teczka 701/1/118, Opinie z kursów, s. 505.
  12. Archiwum Józefa Piłsudskiego, teczka 701/1/121, Lista zdyskwalifikowanych generałów, pułkowników i podpułkowników, s. 791.
  13. Opinie dowódców brygad KOP za 1936 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 40.
  14. Obsada wyższych dowództw lipiec 1937 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/121, s. 13.
  15. Opinie pułkowników piechoty za 1938 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 290.
  16. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 94, 161.
  17. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 17, 608.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 11 listopada 1935 roku, s. 121.
  19. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2103 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1748)
  20. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 18 marca 1930 roku, s. 77.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]