Romuald Kukołowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romuald Kukołowicz
Ilustracja
Romuald Kukołowicz (w okularach), sierpień 1980
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1921
Wilno
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 2008
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie ekonomista, socjolog, polityk, nauczyciel akademicki
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Romuald Kukołowicz[1] (ur. 18 grudnia 1921 w Wilnie, zm. 25 kwietnia 2008 w Warszawie) – polski ekonomista, socjolog, polityk, nauczyciel akademicki, były wiceminister pracy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie II wojny światowej był żołnierzem Służby Zwycięstwu Polski, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej.

Ukończył studia na Uniwersytecie Łódzkim, a następnie uzyskał tytuł doktora na Katolickim Uniwersytecie Lubelskiem. Był wykładowcą na tej uczelni. Zasiadał w Komitecie Badań Rejonów Uprzemysłowionych przy prezydium Polskiej Akademii Nauk. Od końca lat 40. współpracował z kardynałem Stefanem Wyszyńskim. Doradzał mu w sprawach ekonomicznych i społecznych. W latach 1980–1981 był doradcą NSZZ „Solidarność”, a następnie wszedł w składu Zarządu Regionu Mazowsze Solidarności. W styczniu 1981 wziął udział w liczącej 18 osób delegacji Solidarności do papieża Jana Pawła II. W podziemiu związany z Solidarnością Walczącą. Był przeciwnikiem obrad Okrągłego Stołu. Doradzał Partii Wolności.

W 1992 sprawował urząd wiceministra pracy w rządzie Jana Olszewskiego, a następnie był doradcą szefa Centralnego Urzędu Planowania Jerzego Kropiwnickiego. Współtworzył Akcję Wyborczą Solidarność, z której odszedł, sprzeciwiając się koalicji z Unią Wolności. Następnie doradzał Stronnictwu Ludowemu „Ojcowizna”.

Pochowany został 30 kwietnia 2008 z wojskową asystą honorową na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych[potrzebny przypis]. W 1997 otrzymał odznakę Zasłużony Działacz Kultury. W 2007, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, został przez odznaczony prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. Pośmiertnie został także odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W piśmiennictwie opisywany też błędnie jako Kukułowicz
  2. Polityka budowania prawdziwych autorytetów. prezydent.pl, 11 listopada 2007.
  3. M.P. z 2008 r. nr 87, poz. 766

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]