Rondo ONZ w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy ronda. Zobacz też: Rondo ONZ (stacja metra).
Flag of Warsaw.svg Warszawa
rondo
ONZ
Śródmieście, Wola
Rondo ONZ, widok w kierunku północnym
Rondo ONZ, widok w kierunku północnym
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
rondo ONZ
rondo ONZ
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
rondo ONZ
rondo ONZ
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
rondo ONZ
rondo ONZ
Ziemia52°13′59,3″N 20°59′53,7″E/52,233139 20,998250
Rondo ONZ w latach 60. XX wieku
Kamień z nazwą ronda

Rondo ONZ – rondo położone na granicy Śródmieścia i Woli w Warszawie .

Opis[edytuj]

Do ronda dochodzą i odchodzą ulice:

Klasyczne rondo-skrzyżowanie z wyspą centralną z czterema wlotami ulic, wyposażone w sygnalizację świetlną. Torowiska tramwajowe przecinające wyspę centralną ronda z trzech kierunków. Do 2014 utrudnieniem był również fakt, iż ulica Prosta za rondem stawała się jednojezdniowa i przecinała torowisko tramwajowe.

Historia[edytuj]

Do II wojny światowej ulica Świętokrzyska dochodziła jedynie do ulicy Bagno[1]. W 1955 roku przedłużono ją do ówczesnej ulicy Marchlewskiego (obecnie aleja Jana Pawła II)[1].

Skrzyżowanie to stało się czterokierunkowe 4 grudnia 1963 roku, kiedy do tego miejsca przebito przedłużenie ulicy Kasprzakaulicę Prostą[2]. Tym samym zrealizowano jedną z dwóch ważnych miejskich arterii komunikacyjnych o kierunku wschód-zachód (drugą była trasa W-Z). Arteria miała stać się częścią planowanej trasy mostowej z mostem Świętokrzyskim[3][1] (powstała ponad 30 lat później).

Rondo oddano do użytku 5 października 1965 roku[4]. Nazwa, nadana w październiku 1986[5], upamiętnia Organizację Narodów Zjednoczonych.

Ostatnimi reliktami przedwojennej zabudowy znajdującymi się przy rondzie są kamienica Lejba Osmosa (ul. Twarda 28) oraz kamienica przy ul. Ciepłej 3[6].

Ważniejsze obiekty[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Warszawa. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1966, s. 137.
  2. Warszawa. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1966, s. 25.
  3. Warszawa. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1966, s. 40.
  4. Warszawa. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1966, s. 26.
  5. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 402. ISBN 83-86619-97X.
  6. Michał Wojtczuk. Wieża wchłonie kamienice. „Gazeta Stołeczna”, s. 3, 22 czerwca 2015. 

Linki zewnętrzne[edytuj]