Rondokubizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rondokubizm (także: české art deco, styl Legiobanky, národní styl, národní dekorativismus, obloučkový kubismus, třetí kubistický styl) – styl w architekturze XX wieku, który wykształcił się jedynie na terenie Czechosłowacji po roku 1918 i jest specyficzną odmianą art déco.

Styl był formą przejściową od, również specyficznego dla ziem czeskich, kubizmu, do tzw. národního slohu (stylu narodowego). Charakteryzował się porzuceniem podstaw architektury kubistycznej – tj. użycia piramidy i trójkąta, jako elementów determinujących elewację. W rondokubizmie dominowały okrąg, walec i kula, co dało asumpt nazwie.

Głównymi doktrynerami rondokubizmu byli Josef Gočár i Pavel Janák. Styl był odpowiedzią na powstanie państwa Czechosłowackiego i związanym z tym zapotrzebowaniem na nową symbolikę narodową, której nie był w stanie, według niektórych architektów, zaspokoić styl międzynarodowy. Budynki rondokubistyczne charakteryzuje bogata dekoracja fasady, często tonacja czerwono-biała (narodowa), wkomponowanie płaskorzeźb lub rzeźb, zwłaszcza o tematyce narodowej i historycznej, podobnie jak to miało potem miejsce w stylu narodowym.

Wybrane dzieła[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  1. Petr Dvořáček, Architektura českých zemí – Moderní architektura, Levné knihy, Praga, 2005, ss.12, 48-53, ​ISBN 80-7309-288-5
  2. ArchiWeb o rondokubizmie – dostęp 18.6.2011