Ropień języka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ropień języka (łac. abscessus linguae) – zbiorowisko ropy w tkankach głębokich języka. Występuje częściej u kobiet.

Etiologia[edytuj]

Ropień języka jest najczęściej wywoływany przez bakterie (gł. flora mieszana z przewagą bakterii beztlenowych). Rzadko mogą wywoływać go grzyby.

Przyczyny[edytuj]

Najczęściej do powstania ropnia języka prowadzi:

Niekiedy do rozwoju ropnia języka przyczyniają się inne schorzenia ogólnoustrojowe przebiegające z upośledzeniem układu odpornościowego:

Objawy i rozpoznanie[edytuj]

Rozpoznanie ropnia języka opiera się na wywiadzie i objawach klinicznych, do których należą:

  • gorączka i pogorszenie stanu ogólnego
  • ból języka i ograniczenie jego ruchomości (początkowo może występować pieczenie języka)
  • asymetria języka spowodowana jego obrzękiem niekiedy mogącym spowodować duszność (zwłaszcza przy lokalizacji ropnia w nasadzie języka, który zdarza się rzadko)
  • ślinotok
  • odynofagia
  • palpacyjnie na języku wyczuwalne jest bolesne zgrubienie
  • bolesny obrzęk węzłów chłonnych okolicy podbródkowej i podżuchwowej

Niekiedy ropniowi języka towarzyszy także cuchnienie z ust oraz niewielkiego stopnia szczękościsk.

Ropień języka zlokalizowany jest zwykle w trzonie i jest jednostronny. Spowodowane jest to podłużnie przebiegającą powięzią łącznotkankową, która uniemożliwia rozprzestrzenianie się zakażenia na stronę przeciwną języka.

W rozpoznaniu ropnia języka pomocne jest także nakłucie zmiany igłą i aspiracja treści – jeżeli uzyskuje się ropę przesądza to o rozpoznaniu. W przypadku braku uzyskania treści ropnej możemy mieć do czynienia z naciekiem zapalnym, który potencjalnie może przejść w ropień. Uzyskany aspirat można przesłać do badania mikrobiologiczne. W przypadku dużych trudności diagnostycznych można wykonać badania obrazowe USG lub TK.

Leczenie[edytuj]

Polega na ewakuacji treści ropnej poprzez nakłucie oraz nacięcie i drenaż umożliwiający szeroki odpływ zgromadzonej ropy. Nacięcie zwykle wymaga znieczulenia ogólnego chorego. W przypadku ropnia nasady języka i zagrożenia dusznością przed nacięciem wykonuje się tracheotomię, celem zabezpieczenia drożności górnych dróg oddechowych. W ropniu nasady języka nacięcie wykonuję się zewnętrznie (od strony szyi). Ponadto leczenie obejmuję antybiotykoterapię – zwykle cefalosporyny (najczęściej III generacji) w połączeniu z metronidazolem. Chory przez kilka dni przyjmuje pokarmy płynne i półpłynne.

Rokowanie[edytuj]

W przypadku wdrożenia właściwego leczenia jest pomyślne. Zaniechanie leczenia prowadzić może do rozprzestrzeniania się zakażenia na okoliczne tkanki i przestrzenie takie jak: dno jamy ustnej, przestrzeń przygardłowa, tkanki miękkie szyi, gardło – co pogarsza rokowanie.

Bibliografia[edytuj]

  1. Otorynolaryngologia praktyczna - podręcznik dla studentów i lekarzy. G. Janczewski (red.). T. II. Gdańsk: Via Medica, 2005. ISBN 8389861364.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.