Przejdź do zawartości

Rosi Mittermaier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Rosi Mittermaier
Ilustracja
Rosi Mittermaier (2004)
Pełne imię i nazwisko

Rosemarie Mittermaier

Data i miejsce urodzenia

5 sierpnia 1950
Monachium

Data i miejsce śmierci

4 stycznia 2023
Garmisch-Partenkirchen

Klub

WSV Reit im Winkl

Wzrost

159 cm

Debiut w PŚ

Sezon 1966/1967

Pierwsze punkty w PŚ

1.02 1967, Monte Bondone (6. miejsce – slalom)

Pierwsze podium w PŚ

17.03 1968, Aspen
(3. miejsce – gigant)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  RFN
Igrzyska olimpijskie
złotoInnsbruck 1976narciarstwo alpejskie
(zjazd)
złotoInnsbruck 1976narciarstwo alpejskie
(slalom)
srebroInnsbruck 1976narciarstwo alpejskie
(slalom gigant)
Mistrzostwa świata
złoto Innsbruck 1976 zjazd
złoto Innsbruck 1976 slalom
złoto Innsbruck 1976 kombinacja
srebro Innsbruck 1976 slalom gigant
Puchar Świata
Kryształowa Kula
1975/1976
3. miejsce
1974/1975
Puchar Świata (Slalom)
Mała Kryształowa Kula
1975/1976
2. miejsce
1972/1973
2. miejsce
1973/1974
Puchar Świata (Kombinacja)
Mała Kryształowa Kula
1975/1976
Puchar Świata (Gigant)
3. miejsce
1975/1976
Odznaczenia
Order Bawarski Zasługi Srebrny Order Olimpijski Srebrny Liść Laurowy (RFN)
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Rosa Anna Katharina „Rosi” Mittermaier (ur. 5 sierpnia 1950 w Monachium, zm. 4 stycznia 2023 w Garmisch-Partenkirchen[1]) – niemiecka narciarka alpejska reprezentująca Niemcy Zachodnie, trzykrotna medalistka olimpijska, czterokrotna medalistka mistrzostw świata, a także zdobywczyni Pucharu Świata.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze Rosi Mittermaier osiągnęła w 1967 roku, kiedy została mistrzynią kraju w slalomie gigancie. Jeszcze w tym samym roku dołączyła do reprezentacji RFN i zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata. Pierwsze punkty zdobyła 1 lutego 1967 roku na stokach Monte Bondone, zajmując szóste miejsce w slalomie. Były to jej jedyne punkty w sezonie 1966/1967, w którym zajęła ostatecznie 27. miejsce. Pierwsze pucharowe podium wywalczyła 17 marca 1968 roku w Aspen, zajmując trzecie miejsce w gigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją tylko Nancy Greene z Kanady oraz Francuzka Marielle Goitschel. W sezonie 1967/1968 punktowała jeszcze kilkukrotnie, jednak nie stawała już na podium. W klasyfikacji generalnej była dwunasta, a w klasyfikacji giganta zajęła ósme miejsce. W lutym w 1968 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Grenoble, gdzie jej najlepszym wynikiem było dwudzieste miejsce w gigancie.

Sezon 1968/1969 zaczęła od zajęcia drugiego miejsca w gigancie podczas zawodów rozgrywanych 11 grudnia 1968 roku w Val d’Isère. W kolejnych startach jeszcze trzykrotnie stawała na podium: 10 stycznia w Grindelwald była druga w zjeździe, 16 stycznia w Schruns odniosła pierwsze pucharowe zwycięstwo wygrywając slalom, a 23 marca 1969 roku w Waterville Valley w tej samej konkurencji była druga. Dało jej to siódme miejsce w klasyfikacji generalnej, czwarte w slalomie i piąte w klasyfikacji zjazdu. Kolejne zwycięstwo odniosła 14 marca 1970 roku w Voss, gdzie była najlepsza w slalomie. Było to jej jedyne podium w sezonie 1969/1970, który ukończyła na jedenastej pozycji. W 1970 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Val Gardena, zajmując między innymi piąte miejsce w kombinacji i siódme w gigancie.

W sezonie 1970/1971 na podium stawała dwa razy: 29 stycznia w Saint-Gervais była trzecia w slalomie, a 20 lutego 1971 roku w Sugarloaf zajęła trzecie miejsce w gigancie. Poza tymi startami wielokrotnie punktowała, co pozwoliło jej zająć czternaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Rok później także nie wygrała żadnych zawodów, jednak na podium stawała czterokrotne: 18 grudnia 1971 roku w Sestriere i 4 stycznia w Oberstaufen była druga w slalomie, 1 marca w Heavenly Valley była druga w gigancie, a 17 marca 1972 roku w Pra Loup zajęła trzecie miejsce w slalomie. Sezon ten zakończyła na szóstej pozycji, w klasyfikacji slalomu była czwarta, w gigancie siódma, a w zjeździe zajęła dziesiąte miejsce.

Przez dwa kolejne sezony zajmowała drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, ulegając kolejno Francuzce Patricii Emonet i swej rodaczce Chriście Zechmeister. W tym czasie na podium stawała ośmiokrotnie, odnosząc trzy zwycięstwa: 2 lutego 1973 roku w Schruns, 27 lutego w Abetone i 8 marca 1974 roku w Wysokich Tatrach wygrywała slalom. W klasyfikacji generalnej była jednak czwarta w sezonie 1972/1973 i siódma w sezonie 1973/1974. Z rozgrywanych w lutym 1974 roku mistrzostw świata w Sankt Moritz także wróciła bez medalu. Zajęła tam szóste miejsce w slalomie, a rywalizacji w zjeździe i gigancie nie ukończyła.

Mittermaier wygrała czwarte zawody sezonu 1974/1975 (slalom 13 grudnia w Cortinie d’Ampezzo), w kolejnych startach jeszcze siedmiokrotnie stając na podium. W żadnych jednak nie zwyciężyła, zajmując pięć razy trzecie miejsce i dwa razy drugie. Pierwszy raz w karierze stanęła za to na podium klasyfikacji generalnej, zajmując trzecie miejsce za Austriaczką Annemarie Moser-Pröll i Hanni Wenzel z Liechtensteinu. W pozostałych klasyfikacjach najlepszy wynik osiągnęła w zjeździe, w którym była szósta. Najlepsze wyniki osiągała jednak w sezonie 1975/1976, kiedy zdobyła Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Zdobyła także Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach slalomu i kombinacji, a w gigancie była trzecia za Lise-Marie Morerod ze Szwajcarii i Austriaczką Moniką Kaserer. Na podium stawała trzynaście razy, odnosząc przy tym cztery zwycięstwa: 17 grudnia w Cortinie d’Ampezzo w kombinacji, 22 stycznia w Bad Gastein w slalomie oraz 5 i 6 marca 1976 roku w Copper Mountain, gdzie była kolejno najlepsza w gigancie i slalomie.

Największe sukcesy osiągnęła na igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku w 1976 roku, gdzie w trzech startach zdobyła trzy medale. Najpierw zwyciężyła w zjeździe, wyprzedzając bezpośrednio Austriaczkę Brigitte Totschnig oraz Cindy Nelson z USA. Następnie była druga w gigancie, rozdzielając na podium Kanadyjkę Kathy Kreiner i Francuzkę Daniele Debernard. Do zwycięstwa w tych zawodach Niemce zabrakło 0,12 sekundy. Następnie wystartowała w slalomie, w którym po pierwszym przejeździe zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej rodaczki, Pameli Behr 0,09 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała najlepszy wynik, co dało jej złoty medal, przed Włoszką Claudią Giordani i Hanni Wenzel. Igrzyska w Innsbrucku były także mistrzostwami świata, jednak kombinację rozegrano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej Mittermaier także była najlepsza, wyprzedzając Danièle Debernard i Hanni Wenzel. Po zakończeniu sezonu 1975/1976 zakończyła karierę.

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw RFN, w tym czternaście złotych: w slalomie w latach 1967, 1969, 1970, 1972 i 1973, gigancie w latach 1969–1971 i 1973 oraz kombinacji w latach 1967–1971. W 1976 roku otrzymała nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[2]. Została także wybrana najlepszą sportsmenką 1976 roku w RFN, a w 2007 roku została odznaczona Bawarskim Orderem Zasługi[3]. Jej imieniem (Rosi-Mittermaier-Tunnel) nazwano najwyżej w Europie położony (2830 m n.p.m.) tunel drogowy, znajdujący się w Alpach Ötztalskich w Tyrolu[4].

Jej siostry: Evi i Heidi, mąż Christian Neureuther oraz ich syn, Felix Neureuther, również uprawiali narciarstwo alpejskie.

Osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie

[edytuj | edytuj kod]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
25. 10 lutego 1968 Francja Grenoble Zjazd 1:40,87 +6,86 Austria Olga Pall
DNF 13 lutego 1968 Francja Grenoble Slalom 1:25,86 – Francja Marielle Goitschel
20 15 lutego 1968 Francja Grenoble Gigant 1:51,97 +6,78 Kanada Nancy Greene
6. 5 lutego 1972 Japonia Sapporo Zjazd 1:36,68 +2,64 Szwajcaria Marie-Theres Nadig
12. 8 lutego 1972 Japonia Sapporo Gigant 1:29,90 +3,49 Szwajcaria Marie-Theres Nadig
17. 11 lutego 1972 Japonia Sapporo Slalom 1:31,24 +9,93 Stany Zjednoczone Barbara Cochran
1. 8 lutego 1976 Austria Innsbruck Zjazd 1:46,16 – –
1. 11 lutego 1976 Austria Innsbruck Slalom 1:30,54 – –
2. 13 lutego 1976 Austria Innsbruck Gigant 1:29,13 +0,12 Kanada Kathy Kreiner

Mistrzostwa świata

[edytuj | edytuj kod]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
25. 10 lutego 1968 Francja Grenoble Zjazd 1:40,87 +6,86 Austria Olga Pall
DNF 13 lutego 1968 Francja Grenoble Slalom 1:25,86 – Francja Marielle Goitschel
20 15 lutego 1968 Francja Grenoble Gigant 1:51,97 +6,78 Kanada Nancy Greene
20.[5] 11 lutego 1970 Włochy Val Gardena Zjazd 1:58,34 +6,36 Szwajcaria Annerösli Zryd
14.[6] 13 lutego 1970 Włochy Val Gardena Slalom 1:40,44 +8,36 Francja Ingrid Lafforgue
7. 14 lutego 1970 Włochy Val Gardena Gigant 1:20,46 +0,73 Kanada Betsy Clifford
5. 3 lutego 1970 Włochy Val Gardena Kombinacja 30,31 pkt +47,67 pkt Francja Michèle Jacot
6. 5 lutego 1972 Japonia Sapporo Zjazd 1:36,68 +2,64 Szwajcaria Marie-Theres Nadig
12. 8 lutego 1972 Japonia Sapporo Gigant 1:29,90 +3,49 Szwajcaria Marie-Theres Nadig
17. 11 lutego 1972 Japonia Sapporo Slalom 1:31,24 +9,93 Stany Zjednoczone Barbara Cochran
8.[7] 11 lutego 1972 Japonia Sapporo Kombinacja 25,64 pkt +73,63 pkt Austria Annemarie Moser-Pröll
DNF[8] 3 lutego 1974 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 1:43,18 – Francja Fabienne Serrat
DNF[9] 7 lutego 1974 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:50,84 – Austria Annemarie Moser-Pröll
6. 8 lutego 1974 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 1:34,63 +1,76 Liechtenstein Hanni Wenzel
1. 8 lutego 1976 Austria Innsbruck Zjazd 1:46,16 – –
1. 11 lutego 1976 Austria Innsbruck Slalom 1:30,54 – –
2. 13 lutego 1976 Austria Innsbruck Gigant 1:29,13 +0,12 Kanada Kathy Kreiner
1. 13 lutego 1976 Austria Innsbruck Kombinacja 0,84 pkt – –

Puchar Świata

[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata

[edytuj | edytuj kod]
  1. Austria Schruns – 16 stycznia 1969 (slalom)
  2. Norwegia Voss – 14 marca 1970 (slalom)
  3. Austria Schruns – 2 lutego 1973 (slalom)
  4. Włochy Abetone – 27 lutego 1974 (slalom)
  5. Czechosłowacja Wysokie Tatry – 8 marca 1974 (slalom)
  6. Włochy Cortina d’Ampezzo – 13 grudnia 1974 (slalom)
  7. Włochy Cortina d’Ampezzo – 17 grudnia 1975 (kombinacja)
  8. Austria Bad Gastein – 22 stycznia 1976 (slalom)
  9. Stany Zjednoczone Copper Mountain – 5 marca 1976 (gigant)
  10. Stany Zjednoczone Copper Mountain – 6 marca 1976 (slalom)
  • 10 zwycięstw (8 slalomów, 1 gigant i 1 kombinacja)

Pozostałe miejsca na podium

[edytuj | edytuj kod]
  1. Stany Zjednoczone Aspen – 17 marca 1968 (gigant) – 3. miejsce
  2. Francja Val d’Isère – 11 grudnia 1968 (gigant) – 2. miejsce
  3. Szwajcaria Grindelwald – 10 stycznia 1969 (zjazd) – 2. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Waterville Valley – 22 marca 1969 (slalom) – 2. miejsce
  5. Francja Saint-Gervais – 29 stycznia 1971 (slalom) – 3. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Sugarloaf – 20 lutego 1971 (gigant) – 3. miejsce
  7. Włochy Sestriere – 18 grudnia 1971 (slalom) – 2. miejsce
  8. RFN Oberstaufen – 4 stycznia 1972 (slalom) – 2. miejsce
  9. Stany Zjednoczone Heavenly Valley – 1 marca 1972 (gigant) – 2. miejsce
  10. Francja Pra Loup – 17 marca 1972 (slalom) – 3. miejsce
  11. Jugosławia Maribor – 2 stycznia 1973 (slalom) – 3. miejsce
  12. Szwajcaria Grindelwald – 17 stycznia 1973 (slalom) – 2. miejsce
  13. Francja Chamonix – 26 stycznia 1973 (slalom) – 2. miejsce
  14. Szwajcaria Les Diablerets – 16 stycznia 1974 (slalom) – 3. miejsce
  15. Austria Bad Gastein – 25 stycznia 1974 (gigant) – 3. miejsce
  16. Austria Saalbach – 21 grudnia 1974 (zjazd) – 3. miejsce
  17. Szwajcaria Grindelwald – 9 stycznia 1975 (gigant) – 3. miejsce
  18. Szwajcaria Grindelwald – 10 stycznia 1975 (kombinacja) – 2. miejsce
  19. Szwajcaria Grindelwald – 10 stycznia 1975 (zjazd) – 2. miejsce
  20. Jugosławia Sarajewo – 19 stycznia 1975 (gigant) – 3. miejsce
  21. Francja Saint-Gervais – 29 stycznia 1975 (slalom) – 3. miejsce
  22. Francja Chamonix – 31 stycznia 1975 (kombinacja) – 2. miejsce
  23. Francja Val d’Isère – 4 grudnia 1975 (gigant) – 2. miejsce
  24. Włochy Aprica – 11 grudnia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  25. Włochy Cortina d’Ampezzo – 17 grudnia 1975 (slalom) – 3. miejsce
  26. Szwajcaria Meiringen – 9 stycznia 1976 (kombinacja) – 2. miejsce
  27. Szwajcaria Les Diablerets – 12 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  28. Francja Les Gets – 15 stycznia 1975 (1976) – 2. miejsce
  29. Jugosławia Sarajewo – 25 stycznia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  30. Jugosławia Sarajewo – 26 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  31. Stany Zjednoczone Aspen – 12 marca 1976 (zjazd) – 3. miejsce

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Paweł Pieprzyca, Zmarła niemiecka ikona narciarstwa alpejskiego. Miała 72 lata [online], Interia Sport, 5 stycznia 2023 [dostęp 2023-01-05].
  2. ↑ Skieur d’Or Award (ang.).
  3. ↑ Rosi Mittermaier und Prof. Alfred Heinle erhalten den Bayerischen Verdienstorden (niem.).
  4. ↑ Rosi Mittermeier Tunnel. [dostęp 2019-04-11]. (ang.).
  5. ↑ alpineskiworld.net: 11.02.1970. Val Gardena Downhill, women (ang.)
  6. ↑ alpineskiworld.net: 13.02.1970. St.Ulrich Slalom, women (ang.)
  7. ↑ alpineskiworld.net: 11.02.72. Sapporo Alpine Combined, women (ang.)
  8. ↑ alpineskiworld.net: 03.02.1974. St.Moritz Giant Slalom, women (ang.)
  9. ↑ alpineskiworld.net: 07.02.1974. St.Moritz Downhill, women (ang.)

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Rosi_Mittermaier&oldid=78282820”